Tokyo Ah!

 

Inmiddels zijn we een blogpost geleden al in Tokyo aanbeland. Na ons yōkai avontuur in Fukusaki hebben we daaropvolgende ochtend - op Elin haar verzoek - nog het kasteel in Himeji bezocht. Daarna zijn we in de shinkansen gestapt om in 3,5 uur door te reizen naar Tokyo wat zo’n 575 kilometer verderop ligt. Bijna twee weken zullen we verblijven in de wijk Kōenji, of eigenlijk op de grens van Asagaya en Kōenji…op zo’n 7,5 km afstand van Shinjuku.
Nou laten we met het positieve deel beginnen: het appartement is fantastisch; het is ruim (zowel voor Jip en Elin een eigen slaapkamer als een eigen slaapkamer voor Ruth en mij), luxe en modern. Het huis bevat een aantal decadente technische snufjes zoals bijvoorbeeld een badkuip met een geïntegreerde televisie en een tandpastatube uitknijper, haha. De wasmachine is dan wel weer cool: een zilveren monoliet (met wastrommel) die doet denken aan 2001 a Space Odyssey. Pas als je de power-knop aantikt licht de display op de bovenkant op met haar tientallen opties voor wasprogramma’s. De voordeur is ook een verhaal apart, die werkt namelijk met een pasje. Dat pasje lag in de digitale brievenbus die met een cijferdisplay open gaat, een soort bankkluis voor je post. In de deurklink van de voordeur zit de sleutelscanner. Het duurde even voordat we de deur open hadden.

 

Of open ging eigenlijk makkelijk want als we het pasje in de buurt hielden lichtte een verborgen groen licht op. Afsluiten was wat ingewikkelder; de deur sloeg namelijk niet in het slot. Na een aantal minuten kwamen we er achter dat er op de gestileerde deurklink nog een klein plat knopje zat dat in combinatie met de sleutel de deur vergrendelde. Ik denk als we in Amsterdam zo lang bij een voordeur hadden staan rommelen de buren ongetwijfeld de politie hadden gebeld. Het vergrendelen van de deur vanaf de binnenkant werkt ook net wat anders. Op de deur zitten twee solide draaiknoppen. Deze staan op rood als ze de deur niet vergrendelen, als in: let op… de deur is niet op slot! Zijn ze juist op slot gedraaid, dan zijn ze groen: alles is veilig! Die kleurcombinatie gebruiken we in Nederland net andersom.
Wat dan een beetje een tegenvaller is, is dat we dachten het appartement helemaal voor ons vieren gehuurd te hebben. Nou blijkt dat de verhuurder ook gewoon in het huis verblijft en gewoon zijn dagelijkse leven leeft. We delen de toilet, badkamer en gemeenschappelijke ruimtes. Met Elin haar strapatsen en moeizame vakantie-bedritueel is het niet zo relaxed dat we nauwelijks privacy hebben. Ook kunnen we eigenlijk niks in de woonkamer laten liggen, en is er nergens kastruimte om iets in op te bergen want alle kasten zitten reeds vol. We leven dus vanuit onze koffer. De verhuurder is wel een aardige man hoor maar het was wel een beetje raar dat we na dag één het verzoek kregen om de rest van ons verblijf te cancelen bij Booking, hij zou met ons dan buiten Booking om een alternatieve prijs rekenen. Hij zat namelijk al aan zijn maximum aantal verhuurdagen dat geoorloofd is bij Booking en hij wilde er zo voor zorgen dat hij nog wat extra dagen zijn appartement kan verhuren.
Al met al is het nu ook weer geen ramp aangezien we vrijwel de hele dag de hort op zijn.

 

Zoals afgelopen woensdag bijvoorbeeld. Toen bezochten we de Design Ah! Exhibition De expo is een doe- en beleeftentoonstelling met het idee om kinderen aan te moedigen verschillende alledaagse handelingen opnieuw vanuit een designperspectief te bekijken. Een paar maanden geleden zagen we al wat beelden van één van de video-installaties; hier moesten we naar toe!
De combinatie van de vormgeving, vindingrijkheid, humor en bovenal de muziek maakte dit één van de leukste en origineelste tentoonstellingen die we bezocht hebben. 
Aan het begin van de expo waren er in een lange gang 3 verschillende zebrapadpatronen op de vloer afgebeeld. Elk van de paden had witte strepen van verschillende diktes. Ook lagen de strepen per pad op verschillende afstanden van elkaar. Door op de witte strepen te stappen bij het oversteken besef je dat over de meest eenvoudige dingen in het dagelijkse leven goed is nagedacht door de ontwerpers. 

 

Bij een andere installatie wordt er aan je gevraagd in een bepaalde houding te gaan staan. Hoe je moet gaan staan zie je doordat er een sjabloon over je eigen videobeeld wordt gelegd…a la ‘walk like an egyptian’. Als je na de oké-melding het hokje uitloopt zie je op een groot videoscherm dat de still die je net gemaakt hebt gebruikt wordt voor een animatie van een lopend persoon, het leuke is…elk frame is een andere expobezoeker. 

 

Vervolgens was er ook nog een hoekje waar je een gebroken kruik (van plastic) weer in elkaar mocht zetten. De breuklijnen waren magnetisch, en omdat ze ook geel waren, leek het een beetje op een Kintsugi reparatie; de Japanse techniek waarbij gebroken keramiek met goud- of zilverkleurige lak wordt gerepareerd. Dit was een uitstekend samenwerkklusje voor Jip en Elin. Binnen no-time zat de kruik in elkaar en in een split-second lag ‘ie weer in scherven. Dat was ook de bedoeling want het volgende team stond al klaar om de kruik te fixen. 

 

Het was best druk in het museum waardoor we best lang moesten wachten wilde je bij alles meedoen. We besloten er bij drie nog in de rij aan te sluiten en de andere te aanschouwen in plaats van er aan deel te nemen. In een andere zaal waren een aantal indrukwekkende videoproducties te zien, deze bedekten de vier muren in zijn totaal en ook nog aan één stuk zodat het één grote aansluitende video was. Aan deze kant van het museum was ook de installatie te zien die ons naar deze expositie gelokt heeft. Op een groot videoscherm wordt je aangemoedigd om met je arm een herhalende beweging te maken richting het scherm, in de trant van: chop it, pull it, turn it. Vervolgens zie je - terwijl je de beweging maakt - korte filmclips die een interactie zijn op de beweging die je maakt. De muziek en het ritme van de video maken het een onweerstaanbare ervaring. Ik denk dat onderstaande video dat wel over brengt. Op mijn Insta heb ik nog wat meer beeld staan (in een prettiger formaat dan op dit blog).

 

Bij de uitgang van het museum kwamen we in een grotere ruimte terecht waar je nog een fotomomentje gecreëerd was (zoals op vrijwel elke Japanse tentoonstelling), de giftshop zat en je een prachtig uitzicht had op de skyline van Tokyo. We bevonden ons namelijk op de 45ste verdieping van de Toranomon Hills Station Tower, met goed zicht op de Tokyo Tower. In het midden van deze zaal was er een soort grasveldje gecreëerd (met een lintje er omheen) waar een 30-tal kinderen aan het tekenen waren. Uit een kast kon je namelijk een houten klembordje pakken en een houten potlodendoosje. Op het klembord zat een tekenvelletje geklemd met daarop het hiragana karakter voor ‘ah’ (あ) heel licht voorgedrukt. Met het idee dat iedereen zijn eigen draai er ‘ah’n kan geven. (#streepjeophetslechtegrappenbordvannrc)
Als je tekening klaar was kon je ‘m inleveren met de kans dat deze in de eregalerij van het museum komt te hangen… je mocht ‘m natuurlijk ook mee naar huis nemen maar Jip en Elin besloten ‘m in te doneren aan het museum.

‘s Avonds hebben we nog sushi gegeten bij een Sushiro vestiging. Daar valt niet zoveel noemenswaardigs over te vermelden (het was lekker en gezellig) ware het niet dat er een Limburgs gezin naast ons kwam zitten. Ik zag Ruth haar wenkbrauwen al enkele keren fronsen. En zelfs Jip en Elin begonnen veel zachter te praten, haha. Elin vertelde op fluistertoon: ’Het lijkt wel alsof ze Nederlands praten.’ We hebben tenslotte al drie weken niemand anders van Hollandse origine gehoord, maar het kan ook komen door het zwaar Limburgs accent dat Elin twijfelde over het Nederlands.
De reden waarom we ons niet zo verbonden voelden met de mede-nederlanders was met name hun omgang met de Sushiro-crew.
Schijnbaar konden ze iets niet duidelijk maken aan het personeel. Ze bleven maar stug in het Nederlands herhalen wat ze bedoelden. In plaats van over te schakelen naar Engels of gebaren gingen ze enkel nog harder in het Nederlands praten. Volgens mij heeft dat niet het gewenste effect gehad, het zorgde er enkel voor dat wij nog zachter tegen elkaar fluisterden.