Beestachtige hitte

Eigenlijk wilden we de eerste keer dat we in Japan waren al een keer naar de Ueno Zoo maar op de een of andere manier is het er nooit van gekomen. Al wandelend door de stad bedachten we dat we dit nu eigenlijk toch wel eens konden doen. Bovendien bleek het niet duur: voor 600 yen (= 6 euro) per persoon ben je binnen. Dat is in de Nederlandse dierentuinen wel anders!
Zo stonden we oog in oog met een van de reuzenpanda's die de hoofdattractie van de zoo vormen. Niet dat het een erg spectaculair gezicht is, maar leuke dieren zijn het wel. Lekker de hele dag op bamboe kauwen en een beetje pitten. Geheel naar verwachting waren er in de souvenirshops ook vooral pandaknuffels en andere panda artikelen te koop.



We wandelden buitengewoon traag door de zoo heen want het was een van de heetste dagen tot nu toe. Met veel ijspauzes tussendoor was het gelukkig goed te doen. Mooi meegenomen was het feit dat binnenverblijven hier niet warmer zijn dan buiten, zoals in Artis wanneer je het reptielenhuis binnenkomt, maar juist gekoeld met airco. Precies andersom dus.

Nog een reden om de zoo te bezoeken was het mooie pad door het lotusveld van Ueno Park, waar je anders niet kan komen. Vooral 'pijn kan geen genoeg krijgen van lotussen fotograferen, terwijl ik meestal toch de plantjespipo van ons tweeën ben. :)



Na al dat gezweet hebben de de rest van de dag in warenhuizen-airco doorgebracht. We kwamen onder andere terecht in een winkel van B-Side label, een bedrijfje dat allerlei leuke stickers ontwerpt die in alle hippe winkels te koop zijn. Ik had er vorige jaren al een aantal gekocht en op mijn schoudertas geplakt. Het grappige is dat dat nogal wat succes oogt bij kinderen die we onderweg tegenkomen... Die wijzen ernaar, moeten lachen en er volgen vrolijke 'kawaii desu ne'-achtige gesprekjes met hun ouders.
In de winkel werd mijn tas ook direct opgemerkt door een van de meisjes die daar werkten en die was vooral stomverbaasd dat ik stickers had van voorgaande zomerseizoenen. Of we hier vaker kwamen, waar ik de sitckers dan gekocht had en wanneer, of ze een foto mocht maken van mijn tas want het was zo'n goed idee! Aangezien er twee stickers niet zo goed meer plakken stond ze erop dat ik nieuwe van deze meekreeg om te 'repareren', als kadootje. Super aardig!

Zaterdag 25 augustus hebben we Nippori bezocht. Deze wijk is niet ver van Otsuka. Zoals Akihabara ook wel 'electric town' genoemd wordt is er in Nippori een 'Fabric town'. Alles aan stoffen, vilt en garen valt er te krijgen. Leuk om rond te kijken.

In dezelfde wijk maar aan de andere kant van het spoor bleken er verschillende tempeltjes te zijn en al wandelend belandden we weer eens in een Matsuri. Overal kraampjes met lekker eten en muziek. Zo aten we een diner van jagabata (aardappel met boter, kimchi en sojasaus), komkommer op een stokje met miso en uiteraard yakitori, in een parkje langs het spoor waar de ene na de andere Shinkansen langs gleed.



Zondag was wederom een welbestede en ook bloedhete dag maar in geheel andere regionen. We hebben de trein gepakt naar Kurihama (ten zuiden van Yokohama) en zijn daar met een ferry de baai overgestoken naar Kanaya. Daar bleek namelijk een tempel te liggen met een Daibutsu (grote Buddha) zoals in Kamakura. 'pijn was hierachter gekomen door een post op het blog kirai.net. Deze blogger deed het voorkomen alsof zij nog geen jaar geleden een prachtspot hadden ontdekt die zeer moeilijk te vinden was en waar nog bijna geen toerist kwam. Bovendien moest je er eerst een flinke wandeling bergopwaarts voor maken. Niets bleek minder waar... Er was gewoon een kabelbaan aanwezig en we struikelden over de toeristen, zowel Japanners als buitenlanders. Hoe langer we er rondliepen, hoe knulliger we de kirai.net info vonden... Het was duidelijk geschreven om zo cool mogelijk over te komen. Dat mocht de pret echter niet drukken want de Nihonji (Japantempel) was wel degelijk indrukwekkend en de daibutsu was nog groter dan die in Kamakura. Er was bovendien nog een extra Buddha, uit steen gehouwen maar meer tweedimensionaal, die we eigenlijk nog mooier vonden. Wellicht door de steile rotsen waar deze door omringd is. Geen natuurlijke steilheid overigens... De vallei is lang gebruikt als steengroeve voor gebouwen in Tokyo.

Eenmaal terug in Ikebukuro curry gegeten in een restaurantje dat reclame maakte met de grote hoeveelheid groenten die ze in hun gerechten gooien. Ingericht als kampeerplek, compleet met rugzakken aan de muur, personeel in kampeerkledij en thermosflessen koud water op de bar. Eten werd geserveerd in een gloeiend heet steelpannetje. De lepels waren gevormd naar spaden en de vorken leken wel hooivorken. Dikke pret. :)

We kunnen de boom in.

Afgelopen dinsdag was het nationale bomendag, Tokyo Skytree-dag welteverstaan.
De afgelopen paar jaar hebben we de Skytree langzaam aan hoger en hoger zien worden. Begin dit jaar is werelds hoogste toren voltooid en sinds half mei opengesteld voor het publiek.
Omdat de Tokyo-tower (333 meter) niet meer voldoende dekking had als radio- en televisiezendmast (door het toenemende aantal wolkenkrabbers in de omgeving) is de Tokyo Skytree (634 meter) er neergezet.
Wat erg grappig (en typisch Japans) is, is dat de hoogte van de toren niet toevallig 634 meter is. De cijfers zijn namelijk een afgeleide van het gebied waar de Skytree staat 6 (mu), 3 (sa), 4 (shi), Musashi. Ik ben benieuwd wat ze gedaan hadden als het gebied Kyusashi had geheten, gewoon nog 300 meter hoger?

Rond een uurtje of elf hadden we met Bobby afgesproken onder de grote lampion voor de Sensō-ji-tempel in Asakusa, vanaf daar hebben we een treintje naar Tokyo Skytree Station gepakt.
Op het eerste gezicht leek de wachtrij nog wel mee te vallen. We werden buiten gestationeerd in een 'Efteling wachtsysteem', en er stonden waterverstuivers opgesteld om enige verkoeling te bieden (de thermometer stond weer eens dik in de plus 30).
Al snel kwamen we er achter dat de wachtrij de bocht om ging en het gebouw binnenging.....en zich daar door twee flinke zalen kronkelde. Kortom twee uur later passeerden we het ticketloket en konden we na de security-check de lift in stappen. Zo lang hebben we in Japan nog nooit ergens voor hoeven wachten. :)
In de lift was het al meteen pret: de lichten werden gedimd en allerlei sierlijke lampjes verlichtten het plafond van de lift. Al onze Japanse medereizigers slaakten in koor: 'oohhh's, aahhh's en 'sugoi's'. Toen de lift aankwam op de eerste verdieping (Tembo deck, 350 m.) werden we verblind door de skyline van Tokyo. Nadat onze ogen aan het licht gewend waren klonk het ons inmiddels bekende bewonderkoor.....すご い!!
We besloten meteen door te sluizen naar de Tembo Galleria, de tweede verdieping (450 meter), dit ging aanzienlijk sneller....na een half uurtje waren we alledrie boven. Gelukkig was het weer vrij helder zodat we extra ver konden kijken....helaas had Fuji-san wel net zijn wolkenpakje aangetrokken.....die kregen we dus niet te zien. Het was waanzinnig om ze ver en van zo hoog Tokyo te bekijken, met name omdat je kan zien hoe immens de stad wel niet is. Van de andere kant lijkt het uitzicht ook wel een beetje onwerkelijk. Omdat er geen andere gebouwen in de buurt staan die qua hoogte ook maar in de buurt komen van de Skytree is er niet echt een referentiekader......een beetje als Panorama Mesdag dus.
Vervolgens hebben we nog even voorzichtig ge-moonwalkt over de glazen vloer op de 1e verdieping (tussen allemaal wild stampende kleuters), daarna zijn we weer naar beneden gegaan.

Samen met de Skytree heeft men op dezelfde plek gelijk maar een winkelcentrum en een aquarium aangelegd. Het leek ons wel leuk om nog even het aquarium in te duiken. Bobby ging weer op huis aan, 'vis alleen maar om naar te kijken' vond hij niet zo boeiend. ;) Bovendien was het al tegen het eind van de middag, en hij had 's avonds een afspraak met andere vriendjes.
Het aquarium was erg mooi vormgegeven alleen wel erg klein, na een half uurtje stonden we weer buiten. Aan het begin van de avond zijn we gaan eten bij een fancy all-you-can-eat restaurantje. Het grappige was dat ze een bescheiden keuze hadden voor de hoofdgerechten maar wat het nagerecht betreft, hoei!.......macarons, cakejes, koekjes en tientallen taartjes.... kortom genoeg zoetigheid om een gehele tandartspraktijk om zeep te helpen.

De dag erop ben ik in mijn eentje er op uit getrokken om in Akihabara eens goed de otaku uit te hangen, manga's, animé, games en designer toys snuffelen that is. Ruth bleef een dagje thuis om wat te bloggen, loungen en lekker creatief aan te rommelen.
Ik denk dat ik Akihabara die dag behoorlijk heb uitgekamd; je vindt de meest rare winkeltjes op de best verborgen verdiepingen. Zo vond ik een winkeltje dat enkel jojo's verkocht (honderden en honderden) maar ook een winkel die replica's van pistolen verkocht voor een prikkie.....als ik wilde had ik voor 5 euro naar Cuba gekund. ;)
Wat erg lollig is, is dat je veel van je medesnuffelaars later op de dag nog een aantal keren tegenkomt in compleet andere uithoeken van de electronicawijk.

Dit jaar heb ik ook mijn Nintendo 3ds meegenomen naar Japan en het is me al snel vrij duidelijk geworden hoe populair het spelcomputertje hier is. Op je 3ds kun je namelijk een persoonlijke avatar aanmaken (een Mii, net als op de Wii). Met dit figuurtje kun je allerlei spelletjes spelen maar je kunt 'm ook uitwisselen via het Streetpass-systeem. Als je je 3ds op stand-by laat staan kan je Nintendo contact maken met de 3ds van iemand anders en elkaar automatisch een kopie van je Mii sturen. Zo kun je allerlei digitale vriendjes verzamelen die weer te gebruiken zijn in spelletjes.
De grap is dat ik mijn Nintendo 3ds nu precies een jaar heb en in die tijd twee Mii's heb verzameld; eentje uit Amerika en eentje uit Noord-Holland. Nu ik hier mijn 3ds op stand-by heb staan heb ik binnen een paar dagen zo'n 150 Japanse vriendjes binnen gehengeld....gezèllig. :)

Afgelopen donderdag zijn we nog naar de Musashino Art University afgereisd; één van de meest vooraanstaande kunstacademie's van Japan. Keita Takahashi (dè man achter Katamari) heeft er gestudeerd maar ook Satoshi Kon. Hij is onder andere verantwoordelijk voor de animé Perfect Blue en Paprika, ook gaf hij les op de academie. Omdat hij precies twee jaar geleden is overleden is er een overzichtstentoonstelling ingericht.
Bij het expositiegebouw van het academiecomplex werden we door de lokettiste nog de verkeerde kant op gestuurd; daardoor hebben we wel het gehele academie terrein kunnen bezichtigen...een klein half uurtje later vonden we het kleine deurtje wat naar de expositie leidde zelf. De tentoonstelling was - zoals verwacht - te gèk, in totaal hingen er zo'n 70 werken Van al zijn films was er origineel tekenwerk te zien; van storyboards, karakterschetsen tot uitgewerkte olieverfschilderijen.
Met frisse tekendrang gingen we weer op huis aan.

Wat je thuis doet als je geen internet hebt, blauwe soep, en meer musea

Blauwe soep!, a photo by puckduvinylle on Flickr.

Om met het eerste te beginnen: zoveel Game of Thrones kijken dat je binnen een week twee seizoenen er doorheen jaagt.

Wat 'pijn in de vorige post nog vergeten was te melden is ons culinaire avontuur van de blauwe noedelsoep (ramen). Dit serveren ze in een piepklein tentje genaamd de Bee Hive, zo had 'pijn ontdekt. Moesten we proberen natuurlijk!
De smaak was vooral erg vreemd. We konden niet plaatsen wat er nu precies in de bouillon zat, maar het smaakte wel erg verfijnd. Ik vond het wel aardig maar 'pijn was er niet kapot van.

Vrijdag 17 augustus hebben we een tentoonstelling gezien van 'Beat' Takeshi Kitano genaamd Gosse de Peintre. Deze was eerder al in Parijs te zien, twee jaar geleden om precies te zijn. We kennen hem eigenlijk alleen van zijn films maar de man doet veel meer dan dat. In eigen land is hij een populaire komiek die dagelijks op tv verschijnt, daarnaast is hij dus ook nog kunstenaar. Te zien was allerlei verschillend werk: schilderijen maar ook installaties en korte filmpjes. Vond het zelf erg inspirerend omdat eruit spreekt hoeveel lol hij heeft. Dat was ook de essentie, zei hij in een interview. Het kan hem weinig schelen als mensen het niet als 'kunst' willen beschouwen. Zijn werk heeft geen diepere betekenis, het gaat om het plezier ervan. Dat is gelukt!
Leukste waren de ventilators met wind uit alle windstreken. Keuze uit Bretagne, Cannes, en nog wat Franse plaatsen. Knoppen erbij. Je denkt dat als je op de knop drukt de ventilator gaat draaien... Maar dan begint het statief opeens rondjes te draaien en de ventilator blijft stil! :D

Zaterdag 18 augustus een museum gedaan in Nezu (Yayoi Museum, door 'pijn al snel omgedoopt tot 'ja joh?' Museum). Anatomische tekeningen van alle Ultraman monsters door Shoji Omoto, erg mooi!

Via Nezu naar Ueno gewandeld en door Ueno Park gestruind, waar we prachtige lotusplanten hebben bewonderd. Gegeten in de discount izakaya 'Kin no Kura' waar we natuurlijk weer 'like snowy cheese' hebben gegeten. Oftewel: gefrituurde mochi.

Zondag 19 augustus een lange wandeling gemaakt. Begonnen bij een vlooienmarkt in Meiji Park. Vervolgens langs het water en het spoor van de Chuo treinlijn naar Iidabashi en Waseda gelopen. Pasta en pizza gegeten bij een keten genaamd 'Pronto', maar dat was niet erg bijzonder.

Maandag werd het weer eens tijd voor een flinke shoppingspree in Odaiba! Er is daar een nieuw winkelcentrum genaamd Diver City (leuk gevonden want, door Japanners uitgesproken, klinkt deze naam hetzelfde als Daiba). Bovendien staat onze grote vriend de Gundam Robot, die we hier al vaker gezien hebben, nu voor de ingang opgesteld om daar mooi te wezen! Het blijft ook leuk om te zien.

Daar zijn we weer!

Tja....en toen waren we van de radar verdwenen.....
Een week geleden hield de wifi-verbinding in ons appartementje het voor gezien. We werden al een keer eerder van de buitenwereld afgesloten maar de daaropvolgende dag was de verbinding weer hersteld, we hoopten dat dat nu weer zou gebeuren....maar niet dus.
Op zich is een tijdje zonder internet wel zo lekker voor het vakantiegevoel zou je zo zeggen. Ware het niet dat we het web gebruiken voor het plannen en uitzoeken van onze activiteiten hier. Ook volgt Ruth lessen Japans online en vinden we het wel zo leuk dit blog en flickr-accounts up-to-date te houden.
Een bezoekje aan Tokyo-Stay (waar we het appartement van huren) heeft ons ook niet verder geholpen; het is namelijk Obon en blijkbaar zijn ze dan de gehele periode gesloten. Ook ons Tokyo-Stay-contactpersoon kon ons moeilijk verder helpen, hij zat gedurende de feestdagen in Europa....of all places.

Nou, dan maar naar een internetcafé.
Naast het station van Otsuka zit er eentje waar je zelfs 24 uur per dag kan blijven hangen. Naast een potje surfen staat er ook een flinke collectie aan manga's in de boekenkast, zijn er gameconsoles aanwezig en kun je er televisie kijken of de krant lezen.
Ook kun je er naar gelieve een sigaartje paffen of gratis drankjes wegklokken uit de minibar.
Wij hebben nu zelfs een member-pass, maar omdat we € 8,- voor een half uurtje internetten wel wat te gortig vonden blijft het waarschijnlijk bij dit enkele bezoekje.
Om ons toch van de broodnodige internetbehoeftes te voorzien hebben we de afgelopen dagen een paar keer 'op vrienden gewacht' in de lobby van de Toyoko Inn om de hoek.....stelletje Wifi-lurkers dat we zijn. :)
Maar goed ....het is nu zondagavond, Obon is voorbij en we hebben weer internet.

Na een weekje bivakkeren in ons Otsuka-stulpje kunnen we concluderen dat het een fijn appartementje is: het is niet te klein, er ligt een fijne tatamivloer, het is goed koel te houden en is centraal gelegen.
Het enige wat ons wat moeite kost is het recycle-systeem waaraan we ons braaf proberen te houden. Vrijwel alles wordt gescheiden: glas, papier, kleding, keukenafval, plastic, rubber, metaal, leer etc. etc.
En dat is nog niet alles: recyclebaar en niet- recyclebaar papier wordt van elkaar gescheiden, rubberen voorwerpen die langer zijn dan 50 cm moeten in stukken geknipt worden, scherpe voorwerpen moeten worden ingepakt en gelabeld. Ten slotte wordt er elke dag een andere afvalsoort opgehaald, je snapt het al...onze keuken is een plastic zakjesparadijs.
Op zich is het natuurlijk hartstikke goed dat al het afval in Japan zo goed gescheiden wordt maar het zou ook een wat eenvoudigere klus worden als er niet zo veel verpakkingsmateriaal gebruikt zou worden. Als je hier een pak koekjes koopt kan je ervan uitgaan dat elk koekje in de zak ook nog eens apart verpakt is.
Naast de vendingmachines op straat zie je ook vaak vuilnisbakken staan waar de lege drankflesjes van elkaar gescheiden worden. Zo lijkt het in ieder geval: je hebt voor de plastic flesjes en metalen blikjes een aparte opening. Maar als je in de bak kijkt zie je dat beide trechters uitkomen in dezelfde emmer. :)

We hebben ons trouwens niet de gehele week met het huishouden beziggehouden, we hebben ook nog cultureel gedaan.
Afgelopen donderdag zijn we naar het Museum of Contemporary Art geweest, daar was de tentoonstelling 'Tokusatsu' te zien. Tokusatsu is een Japanse term die gebruikt wordt om 'special effects' aan te duiden; meestal gebruikt in Kaiju monsterfilms (Godzilla) en superhelden televisieserie's (Ultraman), je moet dan o.a. denken aan kartonnen steden die in puin worden getrapt door monsterlijk gespuis.

Doordat er steeds meer gebruik wordt gemaakt van digitale computereffecten verdwijnen de Tokusatsu-effecten steeds meer naar de achtergrond. Daarom heeft Neon Genesis Evangelion regisseur Hideaki Anno (i.s.m. Studio Ghibli) in opdracht van het MoT een eigentijdse Tokusatsu-film gemaakt. In deze film wordt Tokyo met de grond gelijk gemaakt door mythische wezens uit de animatiefilm Nausicaä of the Valley of the Wind.
Nadat we de uiterst indrukwekkende rampenfilm lieten bezinken kregen we de 'making of' voorgeschoteld. Het was erg leuk om te zien met hoeveel plezier deze duistere en zwaarmoedige short tot stand is gekomen. Vervolgens was er de mogelijkheid om alle gebruikte 'decorstukken' live te aanschouwen. En als klap op de vuurpijl was er een speciale 'loods' ingericht waar requisieten uit klassieke Tokusatsu-films opgesteld stonden: originele Kaiju- en Godzillapakken, ruimteschepen, militaite voertuigen en bekende gebouwen uit Japan.
Helaas was het niet toegestaan om foto's te maken van de tentoonstelling zelf, maar gelukkig wordt er bij elke Japanse tentoonstelling wel een apart fotohoekje ingericht.......en deze keer konden we wel spreken over een Fotohoek.

Voedsel voor de geest

Tama macaron factory, a photo by 'pijn on Flickr.

Donderdag, de laatste dag voordat we naar Otsuka zouden vertrekken, hebben we een macaron-experiment gedaan in de keuken (macarons?). Er zijn zelfs nog twee gasten voor langsgekomen: Erica (een oud-leerling van Nancy) en haar moeder. Erica woont inmiddels namelijk in Parijs en is nu op bezoek in Tokyo, dus dat ze voor macarons langs zou komen ligt voor de hand!

Nancy had deze zomer in Parijs twee macaron kookboeken gekocht evenals kleurstoffen en andere benodigdheden. Dus na wat laatste boodschappen bij een plaatselijke supermarkt konden we aan de slag. Met vier koks in de keuken schoot dat lekker op en 'pijn kon ondertussen mooi alles op foto vastleggen.
Ik begreep altijd dat macarons een van de moeilijkste dingen dingen zijn om te maken maar dat valt eigenlijk best mee. Het is bewerkelijk natuurlijk, net zoals bonbons maken. Verder moet je goed weten hoe de boel in je oven reageert want dat was eigenlijk het enige dat beter had gekund: de oven was iets te heet waardoor sommige asymmetrisch werden en andere te bruin (ten koste van de mooie paarse kleur). Maar lekker dat ze waren!! Zelfs nog zonder vulling!

Volgende dag vertrek naar ons appartement in Otsuka. Voor Japanse begrippen is het nog vrij ruim: 20 vierkante meter. Klein maar erg fijn. We hebben een woon/slaapkamer met 6 tatami matten, een keuken, een halletje en een badkamer zoals we gewend zijn in de Toyoko Inn hotels. Boven ons een kleine ruimte met een wasmachine en een flink dakterras waar we wasgoed kunnen ophangen. Het gebouw staat naast de spoorlijn van een minitreintje dat hier ieder tien minuten langsrijdt. Verder zit alles wat we nodig hebben in de buurt: supermarkten, postkantoor, 100 yen winkels, een onigirishop, restaurants, etc.

Behalve dat we erg in onze nopjes zijn met het appartement is Otsuka ook een perfecte uitvalsbasis want alles waar we vaak heen willen is relatief dichtbij. Het station is op een steenworp afstand en daar stappen we op de Yamanotelijn, die ons binnen no time naar Ikebukuro, Shinjuku, Shibuya, Ueno, Akihabara of Ginza kan brengen.

Momenteel zijn er een hoop leuke exposities die we willen bezichtigen. Gisteren hebben we er een bezocht in Shinjuku: een overzichtstentoonstelling van Japanse kinderboekenillustratrice Chihiro Iwasaki en een selectie van werk van andere illustratoren van kinderboeken uit de hele wereld, waaronder natuurlijk grootheden als Maurice Sendak en Eric Carle. Tot onze grote verbazing was Nederland niet vertegenwoordigd, maar er was hoe dan ook voldoende leuks te zien.

Vandaag waren we in Ginza naar Tatsunoko Pro: een expo van Gatchaman ('Strijd der planeten') en populaire aanverwanten ter ere van het 50-jarige bestaan van de studio waar dit alles gemaakt werd. Zeer de moeite waard door alle mooie schetsen en cells die te zien waren, maar vooral ook de winkel aan het eind waar 'pijn na een week driftig zoeken tevreden een mooi iPhonehoesje heeft kunnen uitzoeken.

De hoofdstraat in Ginza (Chuōdōri) is op zondagen autovrij. Zeer relaxed om daar midden op de weg de hoge gebouwen te kunnen bewonderen! In dezelfde straat ging 'pijn uit z'n dak in de grootste Uniqlo waar we ooit geweest zijn. Heeft alle shirtjes gekocht die nog op zijn lijstje stonden, en dat waren er nogal wat: 10 stuks op precies te zijn! Daarna uitgehijgd op fijne kleine bankjes in de Muji. Waarna we uitmuntend gegeten hebben bij een Izakaya in een klein straatje naast een viaduct, zijn we al vaker geweest. Zittend aan kratjes wordt eten geserveerd waar de betere restaurants in Amsterdam nog niet aan kunnen tippen. Dit is een van de momenten waarop we altijd besluiten niet meer terug naar Nederland te willen...

Straks weer lekker een aflevering kijken van Game of Thrones, daar zijn we gisteravond aan verslaafd geraakt... Na de eerste aflevering hebben we er meteen twee achteraan gegooid en het ging voorbij alsof het een kwartiertje was. Dankjewel Marien! ;)

Morgen Nakano!

Last man standing

Terwijl ik deze eerste post van onze zesde Japantrip tik, lig ik lekker op de bank van Bobby en Nancy. Naast me staat een vers glas Fanta fruitpunch (weer een nieuwe smaak natuurlijk) en een pakje Almond Crush Pocky's, op de televisie worden oude afleveringen van de tekenfilmserie Galaxy Express 999 uitgezonden en de airco spint als een tevreden kater.
Wel ben ik helemaal alleen in het kleine televisiekamertje. Het is nu half negen en de gehele familie is gevloerd door de jetlag....ìk ben 'the last man standing'.....zolang de zwaartekracht het toelaat.
Bobby en Nancy zijn namelijk één dag eerder dan wij teruggekomen van hun wereldtrip en moeten net als wij het Japanse dag-en-nacht-ritme weer terug zien te vinden. We hebben overigens een goede vlucht gehad met Lufthansa; de overstap in München liep soepel en de reis verliep lekker vlot. Bovendien vloog er een stewardess mee die leek op een kruising tussen Mien Dobbelsteen en Ozzy Osbourne (met make-up) en stond er Japanse curry op het menu.

Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Narita besloten we om de bus te pakken naar Tokyo....i.p.v. de trein. Omdat het schijnbaar niet zo goed gaat met de euro is een vakantie in Japan duurder dan anders, daarom proberen we de kosten een beetje te drukken waar het kan. Toen we een ticket wilden kopen vertelde de lokettiste dat door een opstopping het verkeer naar Tokyo helemaal vast stond en dat de extra reistijd minimaal twee uur zou bedragen.....we konden beter de trein pakken.
Achteraf waren we blij dat we toch de N'EX (Narita Express) hebben gepakt aangezien we door gebruik te maken van een speciale actie goedkoper uit waren, sneller in Tokyo waren en ook nog een gratis Suicakaart (ov-kaart) met 20€ tegoed kregen.
Eenmaal aangekomen in Tama werden we warm ontvangen door Bobby en Nancy en hebben we ons jaarlijkse spelletje 'zoek de verschillen' gespeeld: het station van Musashi-Sakai was wéér anders ingedeeld, er is een nieuw huizenblok geplaatst in de straat, een aantal huizen is verdwenen en in één van de tuinen is een extra boomhut/balkon-verdieping geplaatst.....alles behalve een saai spelletje dus.

De afgelopen dagen hebben we wat rustig aan gedaan en zijn we onder andere even naar Harajuku geweest om ons te misdragen in de Kiddyland (deze stond de afgelopen twee jaar in de steigers) en aan te schuiven bij ons favoriete gyoza-restaurantje. Ook zijn we nog met Bobby en Keiko (de landlady) op pad geweest naar de wholesale-market en de Donki (een ultra-shopping-pakhuis).
En ten slotte hebben we ook alvast de borg van ons appartementje in Otsuka betaald . Vanaf aanstaande vrijdag is dat voor twee-en-halve week onze uitvalbasis.

Zo, de eerste post.....de kop is er af. :)

到着！

Vliegtuig katsu curry, a photo by puckduvinylle on Flickr.

Ofwel: we zijn goed en wel geland in Tokyo. Niet veel geslapen dus de jetlag hakt er al goed in... maar wel sushi vanavond! ;)