Om onze goede voornemens maar zo snel mogelijk in de praktijk te brengen heb ik 'pijn voorgesteld om dinsdag naar Tokyo Sea Life Park te gaan om daar te gaan tekenen. We zijn daar al een keer eerder geweest (in 2006) en dat maakte indruk, met name door de grote donutvormige tank waar grote tonijnen in worden gehouden (zie filmpje). Zoals eerder genoemd is het nu tamelijk warm in Tokyo en daar zouden we lekker in de airco kunnen zitten en toch interessante dingen zien. En dus pakten we onze schetsboeken en potloden in en vertrokken we naar het havengebied van Tokyo. 
Na visjes te hebben bekeken zijn we gaan lunchen en pas daarna durfden we het aan. Ik ging binnen voor een kelpwoud zitten en 'pijn wilde buiten schetsen om architectonische dingetjes vast te leggen. Na een uurtje had 'pijn het wel weer gezien, mede door de warmte... ik begon er toen pas net in te komen. Belangrijk verschil tussen ons is natuurlijk dat ik tekenen als een vakantiebezigheid zie terwijl het voor 'pijn in feite gewoon werken is, waardoor hij er eigenlijk minder zin in heeft dan ik. Het is tenslotte vakantie en zo moet het ook aanvoelen! En dus ben ik er ook maar weer mee opgehouden omdat het anders voor 'pijn wel erg saai zou zijn. We hebben met verbazing toegekeken hoe bij het roggenrif de bordjes 'You can not touch the fishes in this time' werden vervangen voor 'please wash your hands before touching'. Bij de massaal toestromende mensenmassa zat een jongetje dat vastbesloten was de staart van een rog te pakken, ondanks de afkeurende waarschuwingen van papa. 'Steve Irwin 2.0', aldus 'pijn. :)
Tenslotte nog even pinguins bekeken die enthousiast door kinderen met een nintendo DSi op foto werden vastgelegd. Een raar gezicht. Voordat we naar huis gingen hebben we nog een stop gemaakt in Ueno, vanwege een grote speelgoedwinkel met een erg goed assortiment die zich daar bevindt. Deze hebben we inmiddels omgedoopt tot KinderUeno. En 'pijn was dan ook als een kind zo blij toen hij daar een iPhonehoesje van Gloomy aantrof!
Daarna een tendon (kom rijst met daarop tempura) gegeten bij de Tenya. Van tendon word je gelukkig. Jawel.
Woensdag stond er een afspraak in de agenda. Met een mentorleerling van mij! Monet is 13 jaar, heeft een Japanse moeder en spreekt vloeiend Japans, net als haar jongere zusje Kana. Zij zijn iedere zomer in Japan en toen zij hoorde dat ik dit jaar ook in Tokyo ben in dezelfde periode kwamen we op het idee wat leuks te gaan doen. En zo zijn we uitgenodigd om met ze te gaan lunchen in Ginza, in een shabu shabu restaurant.
De lunch was erg gezellig, veel gepraat over al onze bezigheden in Japan en wat iedereen wel en niet kende. Daarna wilden we wat leuks gaan doen, alleen kwamen we er niet direct uit wat dan precies. Uiteindelijk werd het een boottrip vanaf de Hinode pier over de Sumida rivier naar Asakusa. En zo kregen we nog een mooi zicht op de nieuwste toren van Tokyo die nog in aanbouw is: de Sky Tree. Goed te zien direct naast de 'gouden drol' van Philippe Stark op het Asahi gebouw.
Voordat we afscheid namen kregen we nog een vraag voorgeschoteld: of we de volgende dag mee wilden naar Tokyo Disney Sea? De moeder van Monet en Kana was namelijk al meerdere keren meegeweest en had er niet zo'n zin meer in, maar ze hadden de kaartjes al. Aangezien wij ergens wel nieuwsgierig waren naar de Japanse Disney parken en überhaupt nog nooit naar een Disney pretpark geweest zijn hebben we het aanbod aangenomen! We moesten dan wel om 10 uur voor het park staan, want dan zou het nog niet zo druk zijn. Ach ja, dan maar meteen goed doen ook.
Volgende dag om 8.30 uur de trein gepakt. De temperatuur was voor het eerst sinds een week aangenaam, maar daar kregen we wel gratis regenbuien bij. Niet dat we dat erg vonden... gewoon een paraplu mee!Monet, Kana en hun Japanse tante troffen we om stipt 10 uur bij het station waar we de Disney monorail konden nemen. Aangezien zij ook al door hun tante begeleid werden hoefden we niet persé mee naar Disney Sea, maar konden we ook Disney world bezoeken. Wilden we dat niet liever? Want daar hadden ze meer attracties en meer Disney! Des te meer reden om mee te gaan naar Disney Sea, vonden wij, en ook gezelliger bovendien! Echt waar? Echt waar. Ok!
Aldus in de monorail gestapt. Wat ik dan wel weer leuk vind van Disney is dat ze zorgen dat echt álles voor 200% in stijl is vormgegeven... alleen de Disney trein al was compleet met ramen in de vorm van Mickey hoofden, met Mickeyvormige ringen om je aan vast te houden, etc.
Eenmaal binnen was er zoals al verwacht overal muziek te horen, maar gelukkig nog niet de melige Disney deuntjes die ik verwacht had. Monet en Kana wisten al waar we als eerste in zouden gaan: een of andere behekste lift in een vervloekt hotel. Daar aangekomen bleek de rij slechts 45 minuten lang! :) Wel weer leuk is dat er tijdens het wachten genoeg te zien is, iets wat ik al eens eerder van Tirza had gehoord. De hal van het zogenaamde hotel (bizar vormgegeven gebouw trouwens) was fenomenaal mooi aangekleed. Pepijn was ook onder de indruk en merkte op dat de Efteling vergeleken met dit toch eigenlijk niets meer dan een suf knutselclubje was met plastic verhaaltjes.
De attractie zelf trakteerde ons op een visueel prachtige show compleet met hologrammen, maar de lift zelf was geen pretje... je gaat eerst langzaam in het donker omhoog; krijgt dan een schouwspel te zien met de vervloekte eigenaar die in de liftschacht gestorven is... hij riep nog dat we op tijd terug hadden moeten gaan, maar toen was het al 'bye bye'... en we maakten een vrije val omlaag! We zaten overigens veilig vastgesnoerd in stoeltjes hoor, dat dan weer wel. :) Maar ik was blij toen het weer klaar was... terugdenkend aan Tokyo Dome met zijn Thunder Dolphin liepen we met trillende knietjes door de souvenirshop naar buiten.
Al wandelend ontdekten we een parade op het centrale meer... the horror, the horror! Vanaf 4 verschillende boten waren Disneyfiguren ons gemaakt blij en heel erg Amerikaans aan het toezingen. Hier en daar werd het publiek natgespoten met brandweerslangen en de muziek werd met een kracht van 100 dB onze oren ingepompt. Gelukkig waren de Japanse goden ons gunstig gezind want Monet en Kana hadden geen behoefte te blijven kijken en de rest van de dag hebben we geen parade meer gezien. 
Meerdere attracties passeerden de revue: we hebben in een duikbootje van Captain Nemo de diepzee verkend alwaar we ternauwernood ontsnapten aan een reuzeninktvis. We hebben in futuristische robotbootjes over een meertje rondjes gedraaid. We zijn in een Jules Vernes-achtig vaartuig naar het centrum van de aarde gereisd waar we een monster ontdekten dat ons bijna heeft opgegeten, en tijdens de vlucht zijn we met voertuig en al zowat door een vulkaan uitgespuwd en met een rotvaart omlaag gedoken (wederom Thunder Dolphin flashbacks). Ook hebben we per jeep de Crystal Skull van Indiana Jones gevonden, en hebben we in Zuid-Amerika een looping gemaakt in een houten rollercoaster. Het mooiste van alles was wel de onderwaterwereld van De Kleine Zeemeermin, waar met name veel attracties waren voor kleine kinderen. Als je dit ziet geloof je dat de ontwerpers dit met heel veel plezier gemaakt hebben en met een ongelooflijk goed oog voor detail. Hier viel natuurlijk ook te genieten van de instrumentele soundtrack van de film, je weet toch. Alle sardientjes zijn mijn vriendjes. ;)
Tussendoor gyoza, zeewiersoep met gedroogde garnaaltjes, caramel popcorn, Minnie Mouse ijsjes. En Kana bestelde een kalkoenpoot: een vette kluif met een bizar groot bot erin. Ze had na 2 happen al spijt, haha! Het smerigste eten dat ik tot nu toe gezien heb hier, denk ik...
Aangezien Monet de volgende dag alweer naar Nederland terug zou vliegen gingen zij rond 6 uur alweer naar huis. Wij zijn met z'n tweeën nog even gebleven om wat foto's te schieten en een hapje te eten. Dat laatste hadden we beter ergens anders kunnen doen ontdekten we al gauw... er was nergens een goede vegetarische optie voor 'pijn, en zo zaten we uiteindelijk in een ongezellige Townhall in plastic Amerika een neppe hamburger te eten. Bekaf. De rit naar huis was nog nooit zo lang.
