Onsen, onzin en eieren

Om met een verklarende woordenlijst te beginnen:
onsen betekent 'hot spring'. Als de Japanners ergens dol op zijn... :)
Ze gaan er speciaal voor op vakantie, en één van de onsengebieden bij uitstek is Hakone. Het gebied grenst namelijk aan de berg Fuji, dus dat is voor Japanners nog een reden om daarheen te willen. Voor ons trouwens ook. ;)

Voordat we naar Hakone vertrokken was het eerst weekend. Als je iets niet wil is het naar populaire gebieden trekken als veel mensen vrij zijn. We zien in Tokyo zelf al genoeg mensen, we staan al vaak genoeg in de rij. Dit is trouwens geen klacht, hier stáán mensen tenminste netjes in de rij. Dat wordt weer wennen als we straks weer thuis zijn... maar ik dwaal af.

Weekend: uitgeslapen. In huis gehangen. Namiddag besteed in Shinjuku, waar de meeste wolkenkrabbers zijn alsmede een tourist info center alwaar wij hoopten dat ze een hotel voor ons konden reserveren. Bobby en Nancy komen namelijk al bijna weer thuis en daarom verkassen we voor een paar dagen naar een hotel zodat ze tijd hebben om bij te komen.
Hotels genoeg, maar vrije kamers niet... de ene na de andere die ze voor ons belden bleken vol, en toen gingen ze sluiten. Toen maar naar een van de bovenste verdiepingen van de hoogste wolkenkrabber in Shinjuku vertrokken om te genieten van een dramatische zonsondergang: veel wolken, een regenbui en ook nog onweer op de koop toe. Was mooi! Fuji konden we helaas weer net niet zien. Weer beneden een omurice (dat is een omelet gevuld met rijst met een leuk groentensausje erbij) gegeten.

Eigenlijk wilden we maandag vertrekken naar Hakone maar omdat het weer niet meewerkte (bewolking, en we wilden nog steeds graag Fuji kunnen aanschouwen) hebben we het een dag uitgesteld.
Maandag besteed aan hotels bellen, op jacht naar een beschikbare kamer. Na 6 afwijzingen en 1 hotelmedewerkster die weliswaar een kamer vrij had, maar de hoorn erop gooide omdat ik niet al haar Japanse vragen begreep, had ik het wel een beetje gehad. Toen ik zag dat ik nog een leuk hotel overgeslagen had, heb ik nog maar een poging gedaan. De medewerkster van het New Izu Hotel in Ueno had nog een semi-dabburu (=double) room over, maar slechts voor 2 dagen en geen 3 zoals we hoopten. Beter iets dan niets dacht ik, dus boeken die handel!
Na nog een uurtje rondsurfen ontdekte ik een goedkope hotelketen met meerdere vestigingen in in Tokyo, waar je bovendien online kon boeken zonder een creditcard op zak te hoeven hebben. Zodoende checken we morgen in in de Toyoko Inn in omgeving Nihonbashi (da's echt hartje Tokyo), om de dag erna naar Ueno te vertrekken. Yay!

Alsof dat niet genoeg was hebben we alles voor Hakone weten te regelen op het station van Shinjuku: tickets voor de trein, vervoer in Hakone en een reservering voor een nacht in een superdeluxe onsen-ryokan (een ryokan is een Japanse herberg, met zeer goed eten, mooie (onsen) badruimtes en mooie 'Japanese style rooms' met tatamimatten).

Dinsdag dus eindelijk vertrokken met een limited express trein, de Romance Car genaamd. Haha.
Na aankomst in Hakone-Yumoto een mini-bergtreintje gepakt naar een van de vele attracties van het gebied: het Hakone Open Air Museum. Dit is een museum voor moderne kunst, maar dan in de open lucht zoals de naam al verraadt. Zelfs als het je smaak niet is, is het leuk vanwege de locatie: je loopt eigenlijk door een soort maf ingericht park met allemaal grappige paadjes, en dat midden in de bergen. Prachtige uitzichten gegarandeerd! Geniaal aspect: een flink aantal kunstwerken fungeerden als een soort klimrekken/doolhoven/gekke tunneltjes waardoor het ook voor kinderen heel erg leuk is. Zie foto's.


Na het museumbezoek zijn we onze ryokan gaan zoeken. Viel nog niet mee; het leek zo makkelijk maar het kaartje dat we hadden bleek bij nader inzien sterk vereenvoudigd te zijn weergegeven. Toen ging het ook nog regenen, en afkoelen ho maar. Na twee keer vragen en nog een aardige wandeling kwamen we druipend van het zweet/regenwater aan in de ryokan. Onze kamer had de naam 'bergzicht' (maar dan in het Japans en iets poëtischer geformuleerd) en dat klopte als een bus. Het verblijf was bijzonder aangenaam! We hebben ons opgefrist, vervolgens yukata's aangetrokken (dat zijn de zomerkimono's die je altijd in ryokan krijgt) en kregen toen eten geserveerd in de dinerzaal. En wat voor eten...
We waren natuurlijk in yukata, hadden geen camera bij ons... maar ik heb genoteerd wat we gegeten hebben (voor zover we weten wat het überhaupt was):
- twee plakjes van een soort groenten-visrolletje
- makreel sashimi (de kop, graat en staart was als geheel bijgevoegd als garnering)
- allerlei plakjes (geen idee dus, maar het was lekker)
- kommetje met gestold eiermengsel met o.a. shitake en vis
- op een brander aan tafel gestoofde plakjes kip met verschillende groenten
- aparte soort tofu met puree van mountain yam (witte slijmerige knol) in bouillon
- gefrituurde daikonmochi (daikon=rettich, mochi=kleverige rijstcake) in boullon met zeewier
- stukje gebakken vis met jonge gemberscheut (ingemaakt)
- tsukemono (pickles)
- kommetje bouillon
- rijst met kruiden en kleine stukjes vis

en tenslotte
- een soort caramelpuddinkje

Het klinkt nogal veel maar het zijn allemaal kleine hapjes. Desondanks zaten we goed vol na afloop, maar het leuke van dit soort eten is dat het erg licht valt. Dit was zonder meer ons beste diner tot nu toe.
Na het eten van een onsenbad genoten, en vroeg naar bed gegaan!

Woensdag: een ronde door het gebied. Bus genomen naar Hakone-Machi, gelegen aan Lake Ashi. Gewandeld over de 'Ancient Cedar Avenue' (zie foto's). Vanaf Lake Ashi (Ashi-no-ko) een piratenschip (jawel) genomen naar de andere kant van het meer. Vanaf het meer heb je een geweldig uitzicht op Mount Fuji. Dat wil zeggen: als het weer helder is. Dat was het niet.
Gelukkig viel er genoeg te zien; overal prachtige bossen met hier en daar een Shinto shrine (met die rode poorten, ook wel torii geheten), en op het water natuurlijk weer die zwanenbootwaterfietsjes. Een van de vele regelmatigheden in Japan. Geen trein zonder salarymen, geen uitrit zonder mannetje met een lichtstokje, geen pretpark/dierentuin zonder een plek waar je op de foto kan met een replica van de belangrijkste attractie, geen warenhuis zonder 'we-gaan-sluiten'-muziekje, en geen meer zonder zwanenbootjes. Omdat het na de vaart met de piratenboot nog steeds bewolkt was zijn we voor de zekerheid maar wat tijd gaan rekken in een zwanenbootje. Volgens 'pijn was een uur wel het minimum, tenslotte is het hartstikke leuk om op het water te geinen in zo'n rare boot. Eenmaal trappend in de boot was hij blij dat ik had volgehouden dat een half uur wel voldoende was; we waren vergeten dat het hard werken is om zo'n ding vooruit te krijgen! Toen maar hyperactief met veel gegrijns foto's gaan schieten...

De wolken gingen niet weg maar leken eerder nog dichter samen te pakken. Dan maar verder via de Hakone Ropeway; een kabelbaan. Een stop gemaakt in Owakudani; hier zitten zwavelhoudende hot springs en op meerdere plaatsen komt rook uit de grond. De grootste attractie is echter niet zozeer de rook (en de daarmee gepaard gaande rotte eieren stank), maar de eieren die gekookt worden in deze geisers en daardoor zwart kleuren. Ze worden ter plekke verkocht aan touristen die allemaal massaal inslaan en de eieren ter plekke pellen en opeten. Een bizar schouwspel. Wij hebben ze ook gegeten, maar zijn wel eerst naar beneden gegaan want met die zwavellucht was onze lekkere trek ver te zoeken... er zat trouwens geen bijzondere smaak aan, maar ze waren absoluut lekker!



We hadden nog een stop te gaan voordat we weer naar Tokyo zouden vertrekken: een onsen-zwemparadijs (zwemkleding verplicht) genaamd Yunessun. Dé mogelijkheid om nog een keer in de openlucht te zwemmen. Hoewel, zwemmen.. het was vooral een verzameling bizarre baden om in te dobberen. Er was een openlucht glijbaan met drie banen: easy, medium en hard (bij die laatste vloog 'pijn dan ook bijna uit de bocht, haha). Er was een bad in een soort grot. Er was een groot bad met daarin meerdere muurtjes met verschillende typen massagestralen. Een Kunfu-panda bad met lotusgeur. Een rozenblaadjesbad, een bad waarin je bleef drijven en het water van kleur veranderde. Een voetenbad met kleine visjes die dan aan je voeten gaan knabbelen en zo de dode huidschilfers verwijderen (denk ik). Helaas was deze gesloten want de visjes waren moe, stond op het bord. En zo kan ik nog wel even doorgaan... Eenmaal buiten bleek zelfs dat we de grootste onsen-onzin nog gemist hadden, want er was nog een verdieping met een rode wijn-bad, een koffie-bad, een groene thee-bad, etc. etc. etc. Duh!!

Gisteren naar Odaiba (bij Tokyo Beach) geweest voor een bezoekje aan een maf warenhuis met een Sega-attractiepark: Joypolis. Houdt het midden tussen echte pretpark-attracties en arcadehal-games. Een en al Japanse weirdness. Video volgt nog...

Karmacoma, Beluga's en vuurwerkgeknal

Afgelopen vrijdag hebben we het dappere plan opgevat om Kamakura (inmiddels omgedoopt tot `karmacoma') nog eens te bezoeken. Kamakura is een kustplaats ten zuiden van Tokyo - in dit gebied liggen zo'n 65 tempels verspreid. Twee jaar geleden zijn we zoveel tijd verloren met het zoeken naar een slaapplaats dat er geen tijd meer overbleef om de tempels te bezichtigen.....dat zou ons deze keer niet overkomen. ;)
Iets over twaalf stapten we uit op het Hase-station - vanaf dit station zijn naar de 'Grote Boeddha' (Daibutsu) gemarcheerd. Deze Daibutsu is de grootste trekpleister van Kamakura, het beeld is een meter of 13 hoog en al dik 750 jaar oud en heeft al vele tsunami's, branden en aardbevingen overleefd.


Hierna hebben we nog twee hooggelegen shrines bezocht: eentje lag er in een soort spelonk verborgen en was een ware oase tussen al het zonnegesteek, de andere was te bezichtigen na een vermoeiende klim langs een lang Torii-pad. Eenmaal boven werden we welkom geheten door honderden kleine vossenbeeldjes (kitsuné): een behoorlijk surrealistische ervaring. Vossen werden gezien als boodschappers van de goden, vandaar dat je er in tempels en shrines vaak veel beeldjes en afbeeldingen van tegenkomt.
Sinds we in Tokyo zijn is de temperatuur nauwelijks onder de 30 graden geweest (jullie gaan ook zo'n week tegemoet begreep ik ;D). Als je midden in Tokyo zit is die hitte goed vol te houden aangezien er op veel plekken verkoeling te vinden is, vrijwel elk gebouw heeft namelijk een airco. Maar in een plaats als Kamakura is dat een ander verhaal, na drie tempelbezoeken waren we hard aan verkoeling toe: we snakten naar water....heel veel water.....Op naar Sea Paradise Yokohama!



Wat dit zoveelste aquarium de moeite waard maakt is dat het een compleet eiland is dat meer een kruising is tussen een pretpark en een dierentuin. De organisatie pronkt er nogal mee dat het gehele complex ontworpen is om de bezoekers en de zeefauna zo dicht mogelijk bij elkander te brengen zodat er sprake is van wederzijdse communicatie.
We hadden het geluk dat we pas na vijf uur binnen kwamen waaien: de temperatuur was al flink gedaald en er waren ook niet zoveel bezoekers meer in het reusachtige park te bekennen.
Als eerste zijn we bij The Dolphin Fantasy naar binnen gegaan, dit vertrek bestaat uit een glazen gang die dwars door een gigantisch- met dolfijnen gevuld - aquarium loopt. Jullie snappen natuurlijk wel dat er onmogelijk nog contact te krijgen was met Ruth tenzij je Flipper of Willy heette. ;)
Nadat we ons aan deze dolfijnengang hadden ontworsteld belanden we bij een cilindervormig aquarium waarin een prachtige beluga met luchtbellen aan het dartelen was.

Omdat de tijd begon te dringen - de aquaria sloten namelijk al om 20:00h - zijn we snel doorgestiefeld naar de Fureai Lagoon. In dit deel van het park is het mogelijk om dolfijnen, grienden, beluga's, walrussen en noem maar op aan te raken en te aaien. Voordat we met deze knuffelsessie konden beginnen moesten we ons wel even door een instructievideo heen worstelen die helemaal in Pokemonstijl was opgenomen ('be gentle to the animals' *katschwiiing!*)
Het leukste vond ik wel de kunstbaai waar kindertjes met een emmer (met glazen onderkant) de bodem konden afstruinen naar de 'miracles from the deep'. Ten slotte was het Aqua Museum aan de beurt, maar voordat we het aquarium binnen mochten moesten we verplicht naar de Marine Mammals Show. Ondanks dat de show vergezeld ging met een Japanse 2 Unlimited soundtrack en de presentatrice met haar snerpende stem heel wat meron soda bekers heeft doen knappen was het een leuke show.
Het resterende half uur hebben we dan ook nog het aquarium helemaal bekeken: gigantische bassins, roltrappen die door watertanks liepen, vermoeide camerabatterijen, véél, héél veel vissen en heel veel lol....zeker de moeite waard dus...
Nadat we bij de Japanse Sea Italian nog wat gegeten hebben, hebben we het bijna uitgestorven park verlaten en zijn we op huis aan gegaan.

De volgende dag vroeg weer op, we hebben immers kaarten voor Understanding the sectrets of Takahata/ Miyazaki animation in het Museum of Contemporary Art. Tijdens deze tentoonstelling zijn er meer dan 1000 layoutdesigns te bekijken en komen vrijwel alle Ghiblifilms aan bod (van Heidi t/m Ponyo). In deze layoutdesigns wordt nog duidelijker aangegeven wat er in een bepaalde scene gebeurt dan in een storyboard. - en aangezien ze ook door Isao Takahata en Hayao Miyazaki zelf getekend zijn hebben we hier natuurlijk te maken met ware kunstwerkjes.....hoei!
Dat we groupies zijn van de Ghibli-studio mag nu onderhand wel duidelijk zijn lijkt me. ;)


Het leuke is ook dat we kaarten hebben weten te bemachtigen voor de dag van de opening van de tentoonstelling. Eenmaal binnen wordt ons al snel duidelijk dat deze tentoonstelling een gevalletje 'file lopen' wordt, op zich is dat niet zo erg aangezien het allemaal heel ordelijk gebeurt en de Japanners niet zo van het dringen en voorkruipen zijn. Probleem is wel dat onze Japanse vrienden eindeloos de tijd nemen om de werken te bekijken: soms worden de boards nagetekend, en soms worden scenes 'nagespeeld' door middel van camerakaders (die met duimen en wijsvingers gevormd worden). Gelukkig is het alleen aan het begin van de tentoonstelling zo enorm druk en kunnen we bij het vervolgen van onze route wat meer ons eigen tempo aanhouden. Over de getoonde werken kan ik verder kort zijn: wááánzinnig! Ik heb de catalogus aangeschaft en voor een kleine 100 Yen is de tentoonstelling te herbeleven op de Zeeburgerkade. ;P
Na de bezichtiging belandden we nog in de poseerruimte van het museum waar wèl foto's gemaakt mochten worden. Zo kon je worden gefotografeerd al liggend op de buik van Totoro (dmv een optische illusie en een meters lang tapijt, zie foto). Ook was er een wand van een meter of 20 neergezet waarop zelfgetekende dust bunnies (stofpluizige beestjes uit de Ghiblifilms) geplakt konden worden. Nu was de muur natuurlijk nog behoorlijk leeg maar je kunt je vast voorstellen hoe deze er over twee maanden aan het eind van de tentoonstelling uit zal zien. Na nog een kwartier in de rij hebben gestaan voor een catalogus gingen we op pad naar onze volgende bestemming: het Sumida River Hanabi festival.



De vorige keer hebben we dit vuurwerkfestival in Asakusa ook bezocht en dat was toen zo gezellig dat we besloten er dit jaar weer bij te zijn. Het was weer als 'vanouds' druk en het plein rondom de Sensoji Tempel was weer afgeladen met allerlei Japanse eetkraampjes - de octoballetjes, schaafijsjes, chocobanana's, visspiesjes, yakitori en okonomiyaki waren weer allemaal van de partij. Wat een beetje jammer was was dat er deze keer ook veel meer Westerlingen aanwezig waren (van die dikke), het vormde wel een mooi contrast met de prachtig uitgedoste Japanners in kleurijke yukata's tegenover gejodelbroekte Amerikanen....maar goed, verschil moet er wezen.
Deze keer hebben we besloten om de vuurwerkshow vanaf het tempelplein te bekijken i.p.v. vanaf de rivierkant aangezien we dan nog rustig wat konden eten en het er iets minder druk was. Zo rond kwart over zeven begon het kleurenspektakel, en na twee-en-half uur kleurengeglunder hebben we ons voldaan naar het metrostation begeven om de uitstroomdrukte nog net even voor te zijn.......

Japanse onderdompeling; van aardbevingen, Nihon-shu en Kabuki

Nu ik dit schrijf hebben we maffe avond achter de rug. Gisteren dachten we een keer vroeg naar bed te gaan, werden we in bed wakker geschud. Een aardbeving!! Het hele huis rammelde heen en weer en ik vroeg aan 'pijn of we niet als de sodeju naar beneden moesten gaan, naar de veiligste plek in huis waar we ook mooi de tv aan konden zetten om te zien hoe erg het was. 'pijn was al in slaap gevallen en zei slaperig: 'maar dit is toch maar een kleintje?' 'Hoe weten we nou of dit een kleintje is of niet, wij hebben er toch helemaal geen verstand van?' zei ik. Het huis rammelde ondertussen gewoon door. Toen hield het op en zijn we toch maar naar beneden gerend. Tv aan. Op vrijwel iedere zender was een kaart te zien met daarop de sterkte van de beving per streek aangegeven. In Tokyo bedroeg het 3 op de schaal van Richter, het epicentrum lag echter in het noorden van Honshu (het grootste eiland van Japan waarop ook Tokyo zich bevindt) en bedroeg 6,8 op de schaal van Richter. Lees er hier meer over in een artikel van de Japan Times.
Dat was dus een spannende avond!

Het was overigens niet de eerste keer dat we het meemaken sinds we hier zijn, we hebben al twee keer een kleintje waargenomen. Die duurden veel minder lang dan deze en waren wat minder sterk. Misschien beginnen we er nu toch al een beetje verstand van te krijgen. ;)

Anyway, wat hebben we eigenlijk uitgevroten de afgelopen week? Nou, 'pijn heeft eindelijk een nieuwe camera gekocht (ook een Nikon coolpix S700) en hangt de blije eikel uit. :) Ik trouwens ook, want ik heb mezelf getrakteerd op een nieuwe iPod: de iPod touch waarmee je niet alleen muziekjes kan luisteren maar ook mee kan surfen op het internet! Waarom? Zelfde verhaal als altijd: goedkoper dan thuis.

Zondag zijn we naar Nezu en Ueno geweest, twee leuke wijken waar we nog niet echt eerder hadden rondgekeken. Mooie wandeling gemaakt en 's avonds een heerlijke kom udonsoep gegeten (je weet wel, met die hele dikke noedels).

Maandag zijn we naar Yokohama gegaan waar we helemaal nog nooit eerder geweest waren. Ligt ten zuiden van Tokyo en aan zee bovendien! De op een na grootste stad van Japan heeft ook nog eens het hoogste gebouw van Japan, de Landmark Tower, met (naar ze hier zeggen) de snelste lift ter wereld (750 meter per minuut). Tja, dan ga je daar toch maar even een kijkje nemen. Zoals altijd hoop je Mount Fuji te kunnen zien als je boven bent, maar het weer liet het helaas niet toe. Dat maakte het uitzicht natuurlijk niet minder mooi. :)

Naast de Tower een pretpark met reuzenrad, waar we nog een rondje in gemaakt hebben. Doorgelopen naar een parkje aan zee, met daar een groot bakstenen gebouw dat eerder aan de Westergasfabriek doet denken dan aan Aziatische bouwkunst. Raaaaaar. Verder doorgelopen naar nog een ander parkje met een 'Happy Lawson'. Lawson is een Japanse seven-eleven supermarktketen, en deze had zich gespecialiseerd in Nijntje, waar ze in Japan zo dol op zijn. Ze hadden blijkbaar een wedstrijd gehad ofzo, want één muur hing vol kindertekeningen.


Toen maar eens Chinatown ingedoken, een van de grootste ter wereld (het zijn wel patsers daar in Yokohama). We waren er na een uurtje wel doorheen en nee, we hebben (helaas) niet overheerlijk Chinees gegeten want 'pijn is geen fan van de Chinees. Dit ruimschoots gecompenseerd want we vonden een restaurant waar we een geniale maaltijd geserveerd kregen: zeker 6 verschillende kommetjes met onder andere de lekkerste tempura die we tot dan toe gegeten hadden. :D

Voordat we naar Yokohama vertrokken waren we op bezoek geweest bij Keiko, de landlady van Bobby en Nancy. Die had nog een stapel koffers voor ons zodat we al onze zooi ook mee terug kunnen nemen straks. :) Aangezien zij een groot liefhebber is van Kabuki Theater duurde het niet lang eer dit onderwerp van gesprek werd, en ze had voor ons een goede tip: in het National Theatre of Japan was momenteel een voorstelling, speciaal bedoeld om leken bekend te maken met Kabuki. Niet alleen werd het principe ervan uitgelegd maar er werd ook een akte van een bekend stuk gespeeld, en dat door bekende topacteurs. Volgens Keiko een gouden kans, en die wilden we dit keer ook graag aangrijpen.

Zodoende vertrokken we dinsdag naar het National Theatre in de binnenstad. Daar aangekomen bleken de kaarten voor die dag al helemaal uitverkocht te zijn. Wel konden we voor de volgende dag nog kaarten krijgen, en dat hebben we direct gedaan.
De rest van de dinsdag hebben we gashaponparadijs Nakano nog maar een keer opgezocht, en 's avonds zijn we gaan eten in de izakaya (=barretje waar je zowel bier en sake kan drinken als leuke gerechtjes zoals yakitori kan eten) van Tama. Bobby en Nancy hadden ons daar 2 jaar geleden eens mee naartoe genomen. Ze hebben geen engelstalige kaart, noch een met plaatjes, dus je moet het daar echt met je Japans zien te rooien. Dat ging best redelijk; voor ons beiden bestelde ik pruimenwijn, edamame en sashimi om mee te beginnen. We zaten aan de bar... en natuurlijk duurde het niet lang voordat er zakenmannetjes tegen ons aan begonnen te praten. Er zaten er twee links van mij, en na 10 minuten kwam er een andere binnen die naast 'pijn ging zitten en na 5 minuten al vroeg waar wij vandaan kwamen. Dit bleek ook de meest spraakzame, of we het nou begrepen of niet, hij bleef gewoon vrolijk doorkletsen, desnoods met handen en voeten.
'Soooooo..... Oránda.... soooooo....' Uiteraard kwamen meteen alle sporten aan bod... 'Judo..?' 'Hai, Dennis van der Geest.' 'So, so!' We konden natuurlijk niet op die andere komen, al helemaal niet op de K1-Nederlanders die in Japan zo bekend zijn. Toen ze bij voetbal belanden kregen we, zoals jullie allang begrepen hadden, al helemaal de slappe lach! 'Moeten ze net mij weer hebben', mopperde 'pijn. :)
Of ik soms leraar was en iets met de Amerikaanse school hier te maken had, wilden ze weten. Dus wij uitleggen dat daar vrienden hadden waar we nu bij logeren. 'Oh, die met dat baardje?' Dit ging gepaard met een hoop gebaren. Wij knikken, en hilariteit alom. Ja, die kenden ze wel!
We kregen van de man naast 'pijn, die Suzuki bleek te heten, sake aangeboden. ('Nihon-shu', zoals we dankzij Eerkmans weten. :) Voor de Werkman-Groningers: Henk noemt het sapjes, maar hier is het dus sju. ;) Pruimenwijn heet weer 'ume-shu')

Het mag duidelijk zijn dat we een erg leuke avond daar gehad hebben. Nog veel lekkere dingen gegeten (nee, geen rauw paardenvlees, daar durfde ik niet aan). Voor 'pijn maar gewoon 'yaki-yasai' besteld waarop we gegrilde paprikaatjes en paddestoelen kregen.

Gisteren nogmaals het National Theatre bezocht en de voorstelling bekeken. We zaten helemaal bovenin en achteraan, maar hadden zo een mooi uitzicht. We hadden een apparaatje gehuurd waarmee je engelse uitleg te horen krijgt tijdens de voorstelling, en dat werkte fantastisch. Het eerste deel was echt een soort college op een dynamische manier: ze lieten zien hoe er onderdelen in het podium verhoogd en gedraaid konden worden, alles volautomatisch. Waar de muzikanten zich bevonden en welke instrumenten er bespeeld werden. We kregen uitleg over het verhaal, wanneer het zich afspeelde, etc. De english 'guide' vertelde in de pauze bovendien wat zo bijzonder is aan Kabuki: het pretendeert niet de werkelijkheid na te bootsen maar wil juist dat het publiek ziet dat het theater is. Het streeft vooral esthetische perfectie na: iedere momentopname moet er tot in de puntjes verzorgd uitzien. Het gaat daarom niet zozeer om het vertellen van een nieuw verhaal: die zijn bij het publiek meestal al bekend. Het publiek komt juist om te zien hoe mooi de acteurs en muzikanten het verhaal uitbeelden.
De voorstelling was heel indrukwekkend, de kostuums waren adembenemend. Erg mooi om een keer gezien te hebben.



Het cultuurdagje wilden we vervolgen met een bezoek aan de galerie van Takashi Murakami in Roppongi. Helaas konden we het niet vinden en na uren in de hitte rondgelopen te hebben waren we het wel zat. En dus eindigden we in Kichijjoji bij de bioscoop, voor een bezoek aan de nieuwe Ghibli film Ponyo on the Cliffs by the Sea! Geheel in het Japans natuurlijk, maar dat deed er niet toe. Waanzinnig/ontroerend/vrolijk!! :D



Tot laters weer! ;)

Lekke band, lachsalvo's en een bad trip

Allerhoogste tijd voor een update!
Inmiddels is mijn illustratiehuiswerk af en heb ik ook zomervakantie....yeehaw! :)
Verder zijn we wat in het voren gaan plannen, zo hebben we o.a. kaarten gekocht voor de tentoonstelling 'Understanding the secrets of Takahata/ Miyazaki Animation' in het 'Museum of Contemporary Art'. Geheel in dezelfde lijn hebben we ook onze tickets voor het Ghibli Museum aangeschaft. En kwamen we er achter dat er momenteel ook een expositie van Takashi Murakami gaande is in Roppongi.

Om niet elke dag er op uit te trekken met de treinstellen van de JR Group besloten we afgelopen maandag weer een keer op de fiets te springen. Bobby had al gewaarschuwd dat de achterband wel eens lek zou kunnen zijn maar met ons ritje van een paar dagen eerder naar het sushirestaurant in Tama ging het allemaal redelijk gesmeerd....tot maandag dus......
Hoppekee!...na een kwartiertje fietsen was alle zuurstof er tussenuit geknepen en stond de achterband van mijn fiets leeg. Dat werd bij 31 graden een fiets naar huis slepen. Het leek wel alsof ik 'm door stroperig asfalt moest ploegen.
Aangezien we wel erg veel plezier aan het fietsen hebben beleefd besloten we de band maar meteen te laten plakken bij de fietsenmaker in Tama. De fietsenmaker was een heel klein oud mannetje dat zijn praktijk had tussen een gigantische stapel binnenbanden en een chaotische verzameling fietsen. Omdat hij natuurlijk zag dat wij 'gaijin' waren begon hij meteen maar in het Engels tegen ons te praten: dat hij jaren in Washington had gewoond en daarom zo 'goed' Engels sprak, dat hij familie was van Mr Miyagi (The Karatekid), dat hij meteen hoorde dat we geen Amerikanen waren maar ander volk en zich afvroeg hoe we in godesnaam de achterband in deze staat hadden gekregen....kortom er was geen speld tussen te krijgen. Na vijftien minuten moest hij weer aan het werk en vertelde hij dat we de fiets de volgende dag op konden halen. Toen we hem nog even succes wensten met de klus was dat prompt een nieuw startschot voor een monoloog....we zijn toen maar al glimlachend achterwaarts het hoekje om geschuifeld, we wilden ten slotte de volgende dag weer gaan fietsen. ;)
Daarna zijn we naar Harajuku vertrokken waar we uiteindelijk in een ontzettend leuk okonomiyaki-restaurantje zijn beland.
De volgende dag zijn we naar Nakano vertrokken, daar ligt het hoofdfiliaal van alle Mandarakevestigingen verscholen in een op het eerste gezicht niet zo'n bijzonder speciale shoppingmall. Kom je eenmaal aan op de tweede verdieping dan beland je in spinneweb van anime/ designer toys/ manga/ cosplay/ gashapon winkeltjes. De Mandarakewinkel blijf ik het allerleukste vinden omdat het pand een soort pakhuis is dat helemaal is volgestouwd met de meest dubieuze, zeldzame en geblindeerd verpakte tweedehandse anime gerelateerde artikelen. Zo kwam ik barbiepoppen tegen van Ichi the Killer en een bijna lifesize versie van een AMV soldier uit Jin Roh , beiden dusdanig ingepakt dat ze nauwelijks te herkennen zijn.
Wat me trouwens erg verbaast is dat ik vrij veel Star Wars speelgoed tegenkom in de originele verpakkingen (de AtAt, Rancor, Droid factory en de Hoth action set) maar dan voor de vroegere nieuwprijs. Zijn de prijzen zo erg gekelderd of moet ik een handeltje gaan beginnen? :P
's Middags zijn we weer - te vroeg - naar Tama vertrokken om de fiets op te gaan halen om vervolgens de stoepen van Tokyo onveilig te maken. Het is de bedoeling dat je aan de linkerkant van de weg op de stoep fietst, maar het komt er in de praktijk op neer dat iedereen maar de route kiest die hem het beste uit komt, dat maakt het wel wat avontuurlijker allemaal. :)
Het was ons plan om aan het einde van de fietsrit naar het tempura-restaurantje te gaan waar we twee jaar geleden ook met Bobby en Nancy hadden gegeten. Helaas had een dikke pastachinees ons tempuramannetje uit zijn restaurantje gejaagd, daarom zijn we maar doorgefietst naar de Italiaanse Japannert voor twee flinterdunne Margharita's.

Woensdag zijn we naar Ginza vertrokken, de meeste lol hebben we die dag in The Sony Building gehad. In dit gebouw showt Sony haar laatste technologische snufjes - vaak nog voordat ze op de markt verschijnen. Een nieuwe typische Japanse functie op de meest recente digitale camera's is er één waarbij het toestel pas een foto maakt als de personen voor de camera allemaal lachen: een soort cursor traceert eerst alle gezichten en checkt daarna of ze allemaal in de lachstand staan, vervolgens maakt het toestel een opname. In één van de showrooms stond zo'n camera opgesteld die verbonden was met een flinke HD-televisie. Zodra we de ruimte binnen kwamen zagen we onszelf op de televisie, ook zagen we dat onze gezichten getraceerd werden door de camera doordat er vierkantjes om onze gezichten verschenen, toen we vervolgens moesten lachen flitste de camera en verscheen de foto met daarop twee blije wuppies op het televisiescherm. Dit vroeg natuurlijk om een experiment: kan je ook lachen met je wenkbrauwen? Kan je ook sneller lachen dan een fototoestel?.... Ons stappenplan was als volgt: eerst heel boos kijken en een positie innemen, vervolgens héél blij kijken, camera laten flitsen en dan een foto maken van het HD-scherm zodat we zelf ook een aandenken hebben (en niet alleen de mensen van Sony). Ruth heeft de foto's op haar Flickr-account gezet.

De dag erop zijn we naar Sunshine City gegaan. Vroeger was dit een gebouwencomplex waar oorlogsmisdadigers geëxecuteerd werden, maar dat hele pand hebben ze tegen de vlakte gegooid, nu staat er Sunshine City: vier gebouwen die onderling door elkaar verbonden worden door allerlei wandelbruggen. Het hele complex is een gehele stad an sich: een winkelcentrum, een observatory, een aquarium, een oudheidkundig museum en ten slotte Namco Namjatown. Nadat we wat hadden rondgekeuteld in het winkelcentrum zijn we wat gaan eten in een leuk Koreaans restaurantje, en vervolgens het aquarium ingedoken. Het Sunshine International (?) Aquarium viel wat tegen, er was eigenlijk niks te zien wat we in andere aquaria in Tokyo nog niet gezien hadden maar gelukkig was daar Namjatown nog. Twee jaar geleden zijn we in Osaka in het Namco's Gyoza Stadium beland: dit was een soort marktplaats boven een arcadehal waar allemaal verschillende kraampjes stonden opgesteld waar gyoza in alle soorten en maten verkocht werden. Dit was toen zo leuk dat we het jammer vonden dat we er dit jaar niet even langs konden wippen. Tot onze grote pret is er dus ook een Gyoza Stadium in Namjatown, samen met Ice Cream City en Tokyo Chou Crème Hatake. Eenmaal binnen wisten we eigenlijk niet zo goed waar we beland waren, Namjatown bleek een attractiepark te zijn waarvan we niet wisten wat de attracties nou precies waren. Het was meer een kruising tussen het Land van Ooit, een foute jaren tachtig serie en een braderie, maar dan op z'n Japans. Het Gyoza Stadium was leuk: een Anton Pieck-achtig stadje waar je overal kon aanschuiven om snacks te bestellen. Wat er om ons heen gebeurde was ons niet duidelijk, om ons heen liepen allemaal mensen met een soort tazers waardoor ze weer allerlei geheime boodschappen te horen kregen. Er werd naast ons eettafeltje een Namco-mascotte in een kastje opgesloten, kastje werd dicht gedaan, vervolgens werd er een ander kastje opengetrokken waar weer iets werd uitgehaald en vervolgens lieten ze de mascotte achter. Dan stonden er ook nog overal televisietoestelletjes uit de jaren 50 waarop beelden te zien waren van een verborgen camera die weer ergens 7 meter verderop hing. Dan was er ook nog een hondenhok met enkel een speaker erin waaruit hondengeblaf klonk. Er zaten trouwens overal speakers verborgen waar we om de tien minuten weer opnieuw van schrokken. Achteraf denken we dat er een portie gyoza's tussen heeft gezeten die ons een bad trip bezorgt heeft. :)
Om af te koelen zijn we naar het observatory gegaan om de zonsondergang te gaan bekijken. Deze uitkijk bevindt zich in het Sunshine 60 gebouw (60 verdiepingen that is) en is één van de hoogste gebouwen van Japan, bovendien is de lift de één na snelste lift ter wereld. De lift is trouwens hartstikke leuk, je stapt nietsvermoedend in en als de deuren sluiten gaat het licht uit, de muziek aan, lichten allerlei blacklight sterrenhemels op en draait je maag om omdat de lift zo loeihard omhoog schiet en een minuut later weer uitstapt. Na een uurtje Tokyo te zien veranderen van zinderende metropool naar een deken van ledjes en neonverlichting werd het weer hoog tijd om maar weer eens op Tama/ huis aan te gaan....

lekker aanrommelen

Dat is wat we aan het doen zijn de afgelopen dagen. We hebben tot nu toe vooral bekend terrein opgezocht om lekker te kijken in favoriete winkels van de vorige keer. Kiddyland, Puma store, Loft (gaaf warenhuis met super bento assortiment), Yotsuya (heel veel Totoro en ander Ghibli spul, en veel leuke stationary), en natuurlijk AsoBitCity in Akihabara (electric town). Natuurlijk al vele gashaponmachines geplunderd (foto's van de oogst volgen binnenkort). Ook hebben we weer eens de fiets gepakt en zijn we naar de sushi-ya in de buurt gegaan om de beste sushi ooit te eten! Bij de eerste hap alleen al gingen we bijna knock-out. Het was lachen geblazen daar; in de tafel zitten heetwaterkraantjes en de mokken komen langs op de lopende band, maar de thee zelf konden we niet vinden. Een van de chefs kwam dus langs om het blikje poeder waarvan 'pijn dacht dat het peper was boven onze mokken te kloppen. :) Die chefs zijn sowieso hele aardige mannetjes, en toen we de rekening vroegen riepen ze in koor de kassabediende. Wij riepen dankjewel, zij riepen met z'n allen dankjewel, en het deed 'pijn nogal denken aan een kudde blije happy-happy-croco-Stimpy's. :D

Ontdekkingen:
- in vakanties moet je uitrusten. Pepijn heeft nog steeds zijn laatste illustratie niet af, dacht wel even vroeg op te staan om zo nog flink te werken voordat we naar Akihabara zouden vertrekken, maar stortte 's middags een beetje in. Of hij ook zonder mij was thuisgekomen is nog steeds de vraag, hoe dan ook heeft hij de daaropvolgende nacht 14 uur geslapen. Conclusie: niet teveel dingen tegelijk, relax!
- Jetlag is een vaag begrip. Behalve een paar keer om 4 uur 's ochtends te zijn wakker geworden heb ik nergens last van. Geen duizelingen, niks. Joepie!
- Het regenseizoen is al min of meer over. Toen we aankwamen was het nog bewolkt met een aangename 25 graden, nu begint de zon steeds meer te schijnen en komt de temperatuur al ruimschoots over de 30 graden heen.
- Japanse scholen zijn niet per definitie streng en ongezellig. Eergisteren liepen we naar de trein, naderden het basisschooltje bij het station en daar hoorden we enorm veel gegil. 'Klinkt als een zwembad', zei 'pijn. En ja hoor, we kwamen de hoek om en daar stond een groot opblaaszwembad op het pleintje, gevuld met kindjes en in het midden de meester. Op zijn teken mochten ze 'm natspatten en dat deden ze natuurlijk met alle plezier, en hij maar dansen in het midden met z'n ogen dicht. :)

Gisteren wel eindelijk iets nieuws gedaan: bezoekje aan het Mori Arts Museum in Roppongi. Een enorm hoog gebouw dat deel uitmaakt van het architectonisch hoogstaande 'Roppongi Hills', met chic winkelcentrum, een club, bioscoop, etc. Het museum bevindt zich op de 52ste verdieping en bevat daarom ook een verdieping genaamd 'Tokyo City View' en een Observation Deck op het dak (de hoogste openlucht observatory in Tokyo). In het museum was een tentoonstelling van werken van Turner Prize winnaars, waaronder Damien Hirst (die we vorig jaar in Londen net gemist hadden), Richard Long en Steve McQueen.

Na Mori zijn we naar Shinjuku vertrokken om op camerajacht te gaan. De camera van 'pijn is onderhand antiek en mijn eigen compactcamera loopt ook flink achter. Na Yodobashi Camera, Sakura-ya en BIC Camera af te zijn gegaan vonden we een Nikon zaakje waar ze veel tweedehandsjes hadden. Voor een luttel bedrag heb ik daar Nikon's laatste coolpix versie (S700) gekocht! Dat gaat weer lekker dus.

Vanmiddag op het programma: Shibuya.

Vlotte vlucht

Het is 11 uur vliegen naar Tokyo, maar het vloog voorbij alsof het 4 uurtjes waren, ondanks dat we zelfs nog anderhalf uur vertraging hadden. Kortom, we hebben een goede reis gehad! Mede dankzij een tip van Eerk en Gies; we hebben vroeg ingecheckt en konden zo verzoeken om een stoel met veel beenruimte, en die kregen we. De stoel naast ons bleef zelfs vrij! Aangezien we nog zoveel hebben moeten doen aan opruimen in ons nieuwe huis voordat we vertrokken, waren we bovendien doodmoe en dus hebben we onderweg flink geslapen.

Eenmaal aangekomen op Narita was het eigenlijk alsof we nooit zijn weggeweest. De treinreis (en het vinden van de juiste aansluitingen) was een eitje vergeleken met vorige keer en zodoende waren we al om 19.00 uur 's avonds in Bobby's huis, waar we weer verblijven. Daarna ergens ouderwets soba noodles met tempura gegeten en een warenhuis verkend. Daar hadden ze zulke leuke bentoboxen dat ik me meteen al niet kon inhouden... :)

Dat was gisteren. Nu zijn we net twee uurtjes wakker. Nog geen jetlagverschijnselen, behalve dat ik om 4 uur al wakker werd en geen tijdsbesef meer heb. Vrees dat het daar wel niet bij zal blijven, maar dat mag de pret niet drukken!
Pepijn moet nog een illustratie afmaken helaas dus dat gaat hij straks doen, daarna gaan we nog even de stad in en kijken of Kiddyland en onze favoriete gyozatent er nog zijn. ;)

the story continues!

Jawel, we gaan weer! Ditmaal voor een maand: 7 juli vertrekken we naar Tokyo Narita en we komen de volgende dag aan om 14.30 uur (plaatselijke tijd). We komen terug op 7 augustus. Wat gaan we doen? Vreselijk veel noodles en sushi eten, een belachelijke hoeveelheid foto's schieten en eenzelfde kwantiteit aan gashapon inslaan. Maar eerst verhuizen!