Team grenzeloos

 

Vandaag staat Team Lab Borderless op het programma. Teamlab is een internationaal kunstcollectief dat bestaat uit een interdisciplinaire groep van specialisten die kunst, wetenschap en technologie proberen te combineren. De groep bestaat uit kunstenaars, programmeurs, engineers, wiskundigen, architecten en animatoren. Twee jaar geleden bezochten we teamLab Planets op Odaiba. Deze tentoonstelling bestond uit 6 reusachtige kunstwerken waarin je helemaal in op kon gaan. Alle vier vonden we dit één van de hoogtepunten van onze vorige Japantrip. Teamlab installaties zijn inmiddels opgenomen in museumcollecties over de gehele wereld. Maar laat Team Lab Borderless nou net sinds vorig jaar geopend zijn in het Azabudai Hills complex in Tokyo. 

 

In tegenstelling tot het andere museum bestaat Borderless niet uit een aantal op zich zelfstaande kunstwerken maar heeft het museum meer weg van een digitaal kunstlandschap zonder duidelijke grenzen. Er is geen plattegrond en de kunstwerken zijn niet gekoppeld aan één ruimte en beïnvloeden elkaar zelfs. Klinkt vaag en pretentieus maar zo hebben we het absoluut niet beleeft…integendeel!

Bij binnenkomst struinen we eerst door een aantal grote ruimtes die in hun geheel ondergedompeld worden in bloemen- , kalligrafie-, en abstracte patronen. In een volgende ruimte staat er een ijsschotsvormig object centraal waar allerlei bezoekers op zitten. Over de wanden en vloeren stromen wind en ijsachtige structuren zodat de ruimte op een digitale poolvlakte lijkt. Allemaal leuk en aardig maar we werden in eerste instantie niet zo overdonderd zoals twee jaar geleden. Het ontsteeg nog niet echt de Instagram/TikTok musea: musea puur opgezet om plaatjes te schieten en die vervolgens op social media te plempen. 

 

Maar toen begonnen ons wat dingen op te vallen. Naast me zat een man met zijn rug tegen de muur en langzaam verscheen er een rode gloed op de vloer en muur om hem heen. De gloed ging over in een knapperend haardvuurtje, het leek wel of mijn buurman in lichterlaaie stond. En terwijl Elin in de zaal aan het rondhupsen was merkten we op dat de ijsvormige stromen Elin haar bewegingen volgden. Dit nodigde uit tot experimenteren! 
Elin en Ruth gingen samen op de grond zitten, al snel bogen de lijnpatronen zich om hen heen, vervolgens begonnen er allerlei bloemetjes om hen een te groeien en bloeien. Deze techniek was al behoorlijk indrukwekkend en dat was nog maar het begin. De experimenteerdrift begon op ons alle vier vat te krijgen. Zo wandelde er een optocht van muziekanten langs de muren door het gehele complex. Als je één van de personen aantikte, draaide hij zijn hoofd om en wuifde hij je gedag om vervolgens zijn blik weer op de mensen die voor hem liepen te richten en zijn weg te vervolgen naar de volgende zaal. 

 

Het was echt magisch om de interactie tussen de bezoekers en de kunstwerken te zien. De installatie waar we met z’n allen de meeste pret hebben beleefd was Sketch Ocean. De ruimte zelf was één grote vissenkom gevuld met een kleurenzee aan oceaangespuis. Aan de balie mochten we een (contour)kleurplaat uitkiezen van een kwal, haai, inktvis, tonijn, schildpad of zeepaardje. Die mochten we om de hoek in een sweatshop gaan inkleuren met vetkrijtjes. 

 

Eenmaal klaar werden ze onder de scanner gelegd - ik kreeg nog complimenten voor mijn vis omdat deze zo’n manische blik had - vervolgens plonsden onze vissen in het aquarium. Ik heb deze techniek al eens eerder gezien, volgens mij met vlinders in Naturalis. Maar niet zo uitmuntend als hier. Het duurde even voordat ik mijn eigen vis terugvond in het aquarium. Maar eenmaal gevonden ging Elin er als een speer achteraan. Zodra ze de mogelijkheid had gaf ze mijn vis een klap op zijn kop, deze veranderde dan van richting en schoot een andere kant op. 

 

De kwal van Jip knipperde ook nog met zijn ogen en kon zelfs huilen. Hierbij verbleekten die Tamagotchi’s van Jip en Elin, dit waren nog eens huisdieren.
Als afsluiting besloten we nog het theehuis te bezoeken wat ook deel uitmaakte van de  gehele Teamlab beleving. Allen kozen we een kopje groene thee en een bolletje ijs (yuzu of matcha kokosnoot) bij de kassa.
Voor elk gerecht kregen we een soort houten kaartje met reliëf, daarna werden we naar onze plaats begeleid. Het was behoorlijk donker in het thee-huis. Nu begrepen we de kaartjes die we net had gekregen ook wat beter. Deze hadden ook een soort braille functie voor het bedienend personeel. 

 

Op het moment dat onze ijsjes en thee geserveerd werden begonnen er allemaal takjes uit mijn matcha ijsje te groeien. Geen echte natuurlijk maar door middel van een loodrechte projectie bovenop mijn ijsje kwam deze tot leven. In mijn kopje thee kwamen blaadjes tot bloei.
De plant uit mijn ijsje groeide sierlijk door, ook ontsnapte er een vlinder uit mijn kommetje. Het was razendknap gedaan want ook als we onze bakjes verplaatsten bleven de projecties trouw volgen.
Het is dat de thee koud werd en het ijs smolt, anders hadden we er nu nog steeds gezeten. Overdonderd verlieten we Teamlabs. 

 

We zijn die middag nog wat blijven hangen in het Azabudai Hills complex. Er waren een aantal fotospots omdat er in het een complex een tentoonstelling was over Isao Takahata, dat andere Ghibli zwaargewicht (o.a. Grave of the Fireflies & Pompoko). Een aantal kleine binnenparkjes en wat fijne delicatessenwinkeltjes waar we een vrolijke lunch bij elkaar konden sprokkelen.