Small & smelly

 

 Ook deze vakantie splitsen we ons zelf een paar daagjes op in twee teams. Zo krijgt ieder voldoende aandacht en kunnen we iets meer tegemoet komen aan ieders persoonlijke behoeften. 🙃 Ruth trekt vandaag op met Jip om in een skateparkje  in Tachikawa te gaan rollen, ik ga een dagje met Elin op stap. Tja, waar ga je dan met een zesjarige puber naar toe? Juist, naar het poepjes museum oftewel het Unko Museum. Vooropgesteld, het is geen educatief museum, it’s all about the fun!…nou, go met de flow dan maar. 😊
Als we in het voorportaal van het museum aanbelanden krijgen we eerst een instructievideo voorgeschoteld: hou je kroost een beetje in de gaten, gooi geen poepjes in de ballenbak en schaam je vooral niet voor je poepjes. Daarna werden we los gelaten in de arena. Ik had van tevoren wel een aantal reviews gelezen om een beetje voorbereid te zijn op wat er komen zou. De negatieve recensies die ik kon vinden haalden vooral de enorme herrie van schreewende kinderen aan. Nou ben ik wel wat gewend, maar er is blijkbaar een reden waarom er zoveel geschreeuwd wordt. In één van de cabines staat voor een enorm beeldscherm een rijtje microfoons opgesteld. Het is de bedoeling dat je zo hard mogelijk ‘úúnkóóóó!’ in de microfoon schreeuwt, hoe meer decibellen je uitstoot, hoe groter de roze drol wordt die op het scherm verschijnt. Dat soort enthousiast geschreeuw kan ik wel hebben. 

 

Dit soort ‘performance-attracties’ waren wat te veel exposure voor Elin waardoor ze extreem verlegen werd. Gelukkig kon ze wel goed uit de voeten met de ballenbak, een aantal photobooths en een poepstampspel. Bij een racespel waarbij een viertal pluizige poepjes met kattenstaarten naar de finish raceten moest ik wel even de wenkbrauwen fronsen. 

 

Aan het eind van de museumroute was er nog een soort Galerij de Groten. Er hingen zo’n 150 lijstjes (in toiletbrilvorm). Met een toiletpapiertje kon je een galerijplekje schoonpoetsen om ruimte te creëren om zelf een kunstwerkje op de muur aan te brengen.

 

Na het poepjes museum (Zoals Elin het noemt) zijn we nog even naar de Unicorn Gundam gaan kijken op DiverCity. Elin heeft de afgelopen weken namelijk een fascinatie ontwikkeld voor enorme robots en met name voor Godzilla. De levensgrote (whopping 19,7 meter) robot op Odaiba konden we natuurlijk niet overslaan. Daarna zijn we wat gaan lunchen en heeft Elin me nog geholpen bij het zoeken naar een paar Dan-da-dan shirtjes in de Uniqlo. Jip, Ruth en ik zijn verslingerd aan de manga en de animé. Tijdens de release van de shirts zaten we op Inujima midden in de wildernis. Toen we weer voet aan vaste wal zetten waren desbetreffende shirts vrijwel nergens meer te krijgen (want Japan). Maar op Odaiba hadden we gelukkig beet. 

 

Om er een dagvullend programma van te maken besloten we ook Small Worlds te bezoeken. Het Small Worlds museum is een soort Madurodam…maar anders. Een aantal jaar geleden zijn we nog eens met Jip naar Madurodam geweest, en daar had de tijd behoorlijk stil gestaan vonden we. Japan kent natuurlijk een rijke en lange geschiedenis als het gaat om model- en miniatuurbouw, denk maar aan de Toho filmstudio met haar godzillafilms en Tokusatsu-series…dus met dat gedeelte zit het wel snor. Ook is er een deel van Small Worlds dat een Neon Genesis Evangelion thema heeft. De animé met haar reusachtige karakteristieke robots leent zich uitstekend voor miniatuurbouw setting. 

 

Wat ik enorm leuk vindt aan het hele museum is dat er ontzettend veel leuke details, grapjes en bekende karakters in de landschappen zijn verwerkt. We ontdekten in één van de zeeën een enorme schildpad met een kasteeltje op zijn rug. En we kwamen er achter dat als je langer op een plek bleef wachten het avond werd en de verlichting aan ging. In de acht gebieden zijn overal knoppen geplaatst die er voor zorgen dat details worden uitgelicht of gaan bewegen. Hier en daar staat er een verdwaalde draak, WeGo droid of een Evangelion karakter in het landschap. Ook zijn er overal gangetjes zodat je -als je klein genoeg bent - via een ‘putdeksel’ in het landschap of op de landingsbaan van dicht bij een kijkje kunt nemen. 

 

Aan het begin van onze ontdekkingsreis kregen we een puzzelopdracht mee waar een prijs mee te winnen viel…nou, ik had toevallig een bloedfanatieke reisgezel… dus kom maar op! Op onze kaart stonden zeven fotootjes van locaties. Deze locaties moesten we zien te vinden; in de buurt van deze plekken was een letter verstopt (6 losse letters en één set van 2 letters). Met deze acht letters kon je een woord vormen: als je het juiste woord gevormd had mocht je aan de loterij meedoen. De eerste vijf letters vonden we vrij vlot, de set van twee was al heel veel moeilijker en de laatste konden we absoluut niet vinden. ‘Omedeto_’ stond er op onze kaart. De uitkomst moest dan wel ‘omedetou’ (gefeliciteerd) zijn. 

 

Trots liepen we samen naar de loterij-balie. Elin mocht het bingorad, vier keer in de rondte draaien…er kwamen twee balletjes uit het tonnetje rollen. Elin mocht twee Neon Genesis kaarten in ontvangst nemen. De afbeeldingen op de kaarten zeiden haar niet zoveel maar het feit dat ze twee prijzen had gewonnen maakte haar beretrots. 

Een paar minuten later kwamen we een stelletje tegen dat aan ons vroeg of we wisten wat de oplossing van de speurtocht was en wat de te winnen prijs was. Toen ik Elin uitlegde wat de mensen van ons wilden weten was ze verbijsterd en moest ìk een preek van minstens twintig minuten aanhoren waarom het not-done was om vals te spelen bij zo’n moeilijke wedstrijd.
Aan het eind van de rit werd ons ook nog aangeboden om een 3d scan van ons zelf te laten maken. Dat was gratis, als je er een 3d beeldje van wilde maken dan kon je die via de website bestellen…dat hebben we maar gedaan: een leuk aandenken aan een gezellige dag.