Mr. Horse & Mrs. Teacher

Mr. Horse, a photo by puckduvinylle on Flickr.

Sinds we hier zijn ben ik een ochtendmens in plaats van een avondmens; word iedere ochtend om 5 à 6 uur wakker en een 'uitslaappoging' zorgt er hooguit voor dat ik tot 8 uur kan doorslapen. Op zich niet zo gek, maar het heeft ook een keerzijde: 's avonds om 20 uur val ik al om van de slaap. Inmiddels beginnen de ergste jetlagverschijnselen te verdwijnen hoewel ik nog steeds vroeg wakker word. 'pijn heeft daar altijd minder last van, terwijl ik dit schrijf ligt hij nog steeds te maffen en ik ben al zeker 3 uur wakker. Eerlijk gezegd kan ik er wel erg van genieten, ik heb uren de tijd om allemaal dingen te doen waar ik in het 'normale' leven niet aan toe kom en dat op een tempo dat ik zelf mag bepalen. Geen stress, geen deadlines. Alsof je in een klooster zit bijna, maar dan met een muziekje op de achtergrond: Music For Real Airports van The Black Dog. Het geluid komt uit een kartonnen doos waar het Moomin cadeautje van 'pijn in zat, dankzij een leuk minispeakertje dat ik gisteren gekocht heb: een half bolletje van hooguit 3 cm in doorsnede. Je zet het met de platte kant op een oppervlak van een hol voorwerp en je hebt een speaker!

Vorig jaar waren we met een een half Japanse leerling van mij, Monet, naar Tokyo Disney gegaan. Aangezien dat toen erg gezellig was en zij nu ook weer met haar familie hier is hebben we afgelopen donderdag weer afgesproken met haar, haar zusje en haar ouders. Dit keer hebben we het Mori Art Museum bezocht, bovenin het bijzonder hoge Mori Building in Roppongi. Hier is momenteel een expositie te zien van een aantal verschillende kunstenaars, allen winnaars en finalisten van de Marcel Duchamp prize. Tot mijn verrassing was de Spinoza auto van Thomas Hirschhorn tentoongesteld: deze had ik eerder in de Bijlmer (!) gezien toen ik nog op de OSB werkte, tijdens een wandeling met leerlingen langs moderne kunst die toen tijdelijk in de wijk werd geëxposeerd. Zie ook: website van het Mori Art Museum.
Behalve het museum hadden we ook toegang tot het sky aquarium en het observatory gedeelte. In het aquarium kreeg de bioloog in mij - mede door allerlei vragen die Monet en Kanna op me afvuurden - al gauw de overhand en stond ik iedereen uit te leggen wat al die vreemde schepsels waren.
Bijna waren we nog met z'n allen naar de nieuwe Ghibli film コクリコ坂から (Kokurikozaka kara) gegaan maar helaas waren de voorstellingen van die dag al uitverkocht.
Wel hebben we nog ramen gegeten, een wandeling door Roppongi gemaakt en wat winkels en een tentoonstelling van Issey Miyake bekeken (die laatste kwamen we toevallig tegen... zoals dat soms in Tokyo gaat!). In de Muji hebben we ons verwonderd over het comfort van een paar vrij kleine, simpel ogende zitzakken en toen ik Monet tipte over de goedkope flashcard setjes om woorden mee te kunnen leren wierp 'pijn me een veelbetekenende grijns toe. 'Jij ontzettende leraar!' :)

Nadat we afscheid hadden genomen herinnerden we ons dat we nog een Ghibli tentoonstelling met originele achtergrondschetsen en matte paintings van de laatste film wilden bekijken in het Seibu warenhuis in Ikebukuro. Die dag was bovendien de laatste mogelijkheid. Zodoende werden we nog maar weer een keer geconfronteerd met de genialiteit van de Ghibli tekenaars...
Daarna waren we zo doodmoe dat we ons nog net een treintje in hebben kunnen hijsen, om thuis direct na ons 'diner' van broodjes en salade in slaap te vallen.

Gisteren was het Nakano dag. De plek waar 'pijn jaren door zou kunnen brengen denk ik, door alle winkeltjes met gashaponpakketten, designertoys en ander otakuspul. Dit keer hebben we de afdelingen ieder in ons eigen tempo afgewerkt en heb ik, nadat ik wel uitgekeken was, de resterende tijd al tekenend in een Excelsior café (= soort Starbucks kloon) doorgebracht. Wat erg relaxed was, ook voor 'pijn die later vrolijk met twee volle tassen kwam aanzetten.
Daarna Kichijoji nog doorgestruind en een filiaal van Village Vanguard ontdekt, een van onze nieuwe favoriete winkels, helemaal nu er van Kiddyland tijdelijk weinig over is. Ze noemen zichzelf een boekwinkel maar in werkelijkheid bestaat slechts een vijfde deel van het assortiment uit boeken en de rest zijn gadgets, speelgoed, tassen, kookspullen, stationery. Perfect dus. Bovendien kunnen we ons hier ook al fotograferend uitleven bij de afdeling feestartikelen, bijna een ritueel geworden inmiddels. Zie foto bovenaan!
Diner in CoCo Ichibanya, ons favoriete curryrestaurant. Waar ik tot mijn verbazing een sms van Eerk zag: de stoppen waren doorgeslagen en of we konden vertellen waar de sleutel van de meterkast was? :)

Ride like the wind

Woensagavond besloten we om weer eens een eindje te gaan fietsen, de temperatuur was precies goed en stond er een lekker verfrissend windje. Het plan was ons om richting ons voormalige lunch-sushi-adres te rijden, op deze route liggen wat winkels en leuke restaurantjes.
Het fietsje wat ik altijd gebruik is eigenlijk net iets te klein voor me en rijdt daarom helaas niet heel erg comfortabel. Maar aangezien Bobby ons een paar weken terug vertelde dat beide fietsen waren aangepast zou het vast wel goed komen allemaal. Toen we het dekzeil van de fietsen aftrokken moesten we allebei hard lachen: de mini-me mountainbike had nu 4 lichten (waarvan één zwaailicht), een fietsbel (formaatje koeienbel), een cupholder, fietstassen (batmancapemodel) en een opbergtasje voor de snelbinders. Maar eerlijk is eerlijk, de fiets reed ook een stuk beter.
Eenmaal op onze bestemming aangekomen bleek dat de sportoutlet een meubelboulevard was geworden en de electronicazaak (waar ik vorig jaar mijn Wacomtablet kocht) alleen nog maar computeronderdelen verkocht, zo gaat dat hier....one day you're in, the next day you're out.
Etenstijd dan maar, en we stapten een smakelijk ogend sushi-restaurant binnen. Het was een robosushi (bestellen via de computer that is) maar de wachtruimte was wel zo overvol dat we niet het idee hadden dat we die avond nog aan de beurt zouden komen. Op naar Mamma Pasta, ook leuk.


Nadat we beiden besteld hadden en vervolgens enkel mijn pizza werd opgediend met twee bordjes slaakten we beiden een: "oh ja". Bij o.a. de Japanse Italiaan is het gebruikelijk dat de gerechten die je bestelt met z'n tweeën deelt, dat waren we weer even vergeten. Lang hoefden we niet te wachten, al snel schoof Ruth's pasta ook aan.
Ondertussen werd er bij de tafel van de buren door een ober een kar met een forse gehalveerde kaas (doorsnede 50 cm) voorgereden. Hier schraapte de ober wat kaas van af en goot er vervolgens een bakje met risottorijst overheen, nadat de kaas gesmolten en goed met de rijst goed vermengd was schepte de ober het gerecht uit de enorme kaas en serveerde het gerecht aan zijn gasten....dat is nog eens wat anders dan de Teppan Yaki kookplaattrucs die je in Nederland ziet.
Nadat Ruth de toetjeskaart volkomen binnenstebuiten had gekeerd en we beiden ons toetje hadden verorberd zijn we weer naar huis gefietst.
Toen ik de fiets wilde opbergen kwam ik er ook achter dat het rode zwaailicht op de mountainbike geen zwaailicht maar het fietsalarm was, het ging prompt af......ook handig. :)

Waar waren we gebleven?

Zoals Ruth al vermeldde hebben we een prima vlucht gehad. Deze keer met British Airways, via London (de KLM en JAL vliegen niet meer rechtstreeks). In no-time stonden we op Heathrow en de overstap op onze volgende vlucht verliep ook erg soepel. Ruth had van tevoren al online ingecheckt zodat we plaatsen konden reserveren met wat meer beenruimte en we dus ook wat comfortabeler zouden kunnen slapen. Helaas konden we niet meer naast elkaar zitten en zetelde ik me tussen twee brede 'stevige' heren. Omdat ik de ideale slaaphouding niet kon vinden is er van slapen niet veel terecht gekomen, gelukkig was het filmaanbod meer dan prima (de eindstand staat op vierenhalve film tegen één dutje). Tijdens de vlucht kregen we nog wel te maken met 'unexpected turbulence'; mijn glaasje bronwater belandde met een mooie boog (met effect) in mijn nek, gelukkig zat ik deze keer eens niet aan de cola. Ruth zat net middenin een wervelende aktiescene van de film Sucker Punch toen het schudden begon; dat daar kan geen 3d-televisie op kon, was al snel duidelijk.
Gelukkig hield de turbulentie niet al te lang aan en stonden we om negen uur 's ochtends op het vliegveld van Narita. Vervolgens hebben we de NEX naar Tokyo gepakt, daar de Chuo Line naar Musashi-Sakai, en vanaf Musashi-Sakai de taxi naar Tama waar Bobby en Nancy wonen.
In de koelkast lag er - als verfrissend warm welkom - een omiyage van Tesuko (de cleaning lady van Bobby en Nancy) op ons te wachten: bosbessenjellies, hoei! ^ o ^


En toen hakte de jetlag er flink in.
Op zich niet zo raar natuurlijk, we vertrokken zondags rond een uur of negen vanuit Amsterdam en na een reis van zo'n 17 uur en met een tijdsverschil van 7 uur begon onze dag gewoon weer van voren af aan: negen uur 's ochtends maar nu in Japan. Het leek ons het verstandigste om maar meteen mee te draaien in het ritme van Tokyo, des te sneller zijn we van onze jetlag af. Maar qua tempo de eerste paar dagen wel een paar tandjes lager dan onze gebruikelijke kruissnelheid.
Die dag hebben we in Musashi-Sakai in de Uniqlo nog wat t-shirtjes gescoord, boodschappen gedaan bij de supermarkt en onze eerste Japanse soba-noodels (van 2011) gegeten bij een prima restaurantje. Daarna zijn we in de zombie-sluimer-modus richting huis geslenterd om daar vervolgens twee keer 6 uur te slapen en 6 uur in de ochtend gedesoriënteerd te ontwaken.

De volgende dag vertrokken we naar Shinjuku Gyoen (park) om te gaan picknicken. Vorig jaar was het niet gelukt - toen stonden we voor een dichte poort, het was namelijk de dag ná een feestdag - en de temperatuur in Tokyo is momenteel best aangenaam (de komende weken zal het wel weer snel heter worden), dus: uitstekend plan!
Met een tas vol leuke hapjes (panda- en hotdog-broodjes, gyoza, salades, dim sum, meron-soda plus een mangodrankje) en een nieuw picnickkleedje (Shinkansen, the only way to go) hebben we onze vakantie officieel ingeluid.


Vervolgens zijn we Shinjuku in getrokken. Tot onze verbazing ontdekten we een nieuwe winkel in een OIOI-vestiging: Popspace, een broertje van Few Many. Few Many is een piepklein winkeltje in Shinjuku waar ze oa designertoys en stationary van voornamelijk Japanse illustratoren/ kunstenaars verkopen. Achterin de winkel is er een mni-expositieruimte (van +/- 1 vierkante meter) waar regelmatig werk tentoongesteld wordt.
Het is ontzettend cool om te zien hoe Few Many de afgelopen jaren als podium gediend heeft voor een aantal van deze veelbelovende kunstenaars en te zien dat hun werk nu op iPhonehoesjes gedrukt wordt en hun tekeningen in limited edition designertoys uitgevoerd worden.
Ook waren er in de Popspaceshop t-shirts te koop van de animé-serie Neon Genesis maar dan getekend door Rockin Jelly Bean: behoorlijk underground dus. Het is dat de shirts een iets te hoog pin-up gehalte hebben en ik me er daarom nog niet mee over de NRC-zaal zie lopen, anders had ik er eentje aangeschaft.....ach, ik heb nog ruim drie weken om me te bedenken. ;)

Oh ja, een nieuwe trend in Tokyo: BMX-vouwfietsjes, hopelijk waait 'ie over naar Europa.
Zo'n crossfietsje past precies in mijn nieuwe koffer, ik moet dan alleen even kijken hoe ik de rest van bagage dan naar Nederland krijg. ;)

Na Popspace zijn we nog even gaan kijken in het tijdelijke filiaal van Kiddyland (het hoofdgebouw staat al geruime tijd in de steigers). Op de tweede etage speelde de jetlag van Ruth flink op, ze besloot daarom om buiten even op me te wachten. Ondertussen kwam ik op de derde etage een plastic versie van Moomin (Scandinavisch stripfiguurtje) tegen.
Nu Ruth buiten op me stond te wachten kon ik dit groene nijlpaardje stiekem in laten pakken en Ruth cadeau doen.....maar dat duurde wat langer dan verwacht. Eerst moest ik uit 16 verschillende pakpapiertjes kiezen, daarna de kleur strik en vervolgens het soort strik. Dat ging nog allemaal vrij vlot, alleen wilde het inpakken niet zo erg lukken. De doos had een vrij onhandig formaat en zo'n toekijkende gaijin werkt schijnbaar ook niet erg bevorderend gedurende inpakstress. Na een paar minuten kreeg ik een labeltje met een nummer toegeschoven. Ik snapte niet meteen wat de verkoopster bedoelde maar met het commando 'go walk!' begon me iets te dagen. Na een kleine wandeling van een minuut of tien - en het swingende geluid van knarsend en piepend cellofaanpapier op de achtergrond - werd mijn nummertje omgeroepen en kon ik Ruth gaan verblijden met mijn prachtig ingepakte verrassing.

's Avonds zijn we wat gaan eten bij ons vertrouwde gyoza-restaurantje voordat we de Chuo richting Tama indoken.

Goede en vlotte reis

Ontbijt van British Airways, a photo by puckduvinylle on Flickr.

Terug in Tokyo! En dat terwijl ik de laatste dagen van de vorige reis nog niet eens heb afgemaakt... Hiaten in mijn geheugen. Dat wordt er momenteel niet veel beter op want de jetlag is in alle hevigheid losgebarsten... Waarschijnlijk omdat we ondanks de prima en relaxte vlucht weinig hebben kunnen slapen. Ik was weer vergeten hoe na aankomst de zwaartekracht lijkt toe te nemen, bijna alsof je de tijd die je hebt overgeslagen even dubbel moet ervaren. We hebben bovendien allebei last van hoofdpijn... Maar gaan er toch maar even uit zo in de hoop dat 'frisse' lucht (van 30 graden) zal helpen. Ook om de tijd van vermoeidheid makkelijker door te komen want we moeten nog 7 uur voordat we volgens plaatselijke tijd naar bed mogen.

Hoe dan ook, belangrijkste is dat we er zijn en dat maakt al erg vrolijk; alsof je thuiskomt simpelweg. Tot morgen.