Parklife

 

 

Vandaag zijn we al om half 7 uit de veren; er is weer een hoop te doen deze dag. We starten met een ontbijtje bij Comeda’s Coffee, een Amerikaanse diner met een seventies retro vibe…op zijn Japans natuurlijk. Onze ochtendmaaltijd bestaat uit een gekookt eitje, een luchtige dubbeldikke frenchtoast en Japanse ijsthee. Ruth heeft als add-on een straffe bak koffie en Elin een warme chocolademelk, want wat drink je anders bij deze extreme weersomstandigheden. 

 

Vervolgens zijn we op de metro en de trein gestapt zodat we om kwart over negen aankomen bij het Expo Memorial Park Aichi waar het Ghibli Park ligt. Mooi op tijd om nog een koffieshotje te scoren en ons naar de ingang van Valley of the Witches te begeven. Het park is opgedeeld in vijf gebieden verspreid over een oppervlakte van 7,1 hectare. Elk gebied heeft een bepaald thema. Het is eigenlijk meer een enorm natuurgebied waar je lekker kunt wandelen dan een pretpark. Verspreid over het park liggen een aantal minidorpjes of landmarks geheel gewijdt aan het thema van het specifieke gebied. Twee jaar geleden waren we hier ook maar toen konden toeristen (die niet in Japan woonachtig zijn) enkel tickets bemachtigen voor the Warehouse, het hart van het park. In dit gebouw zijn tijdelijke exposities, selfie-tentoonstellingen, een giftshop, een bioscoopje, een opslag van eerdere tentoonstellingen en een aantal indoorspeeltuintjes te aanschouwen. Allemaal leuk en aardig maar we wilden toen ook al dolgraag naar Howl’s Moving Castle: de levensgrote replica van het wandelende kasteel op metalen vogelpoten: maar vandaag was het zover! Omdat we inmiddels hebben geleerd dat je in (Japanse) pretarken eerst de dingen moet gaan bekijken die je het allerliefste wil zien (zie onze post van 2023 over de Universal studio’s) stonden we nu voor de ingang van Valley of the Witches. Onze plannen worden enigszins omgegooid aangezien we na het wandelende kasteel graag een filmpje wilden zien in het bioscoopje van The Warehouse….maarrr, bij de ingangscontrole krijgen we te horen dat we maar op één moment en één keer The Warehouse in mogen en wel binnen het uur van het tijdslot dat op ons entreebewijs staat…oohh, en we staan praktisch op de deurmat van Howl. Dilemma, wel, niet, wel, niet…we besluiten in dit gebied enkel het kasteel te bekijken en dan op hoop van zegen terug te sprinten naar Orion, het bioscoopje in The Warehouse. 

 

Dus daar stonden we dan, voor het imposante kasteel wat we enkel uit die fantastische animé kenden. De replica is een enorm bouwwerk wat piept en kreunt en rook uitstoot, windmolentjes draaien op het dak en om de zoveel minuten draaien de ogen/kanonnen heen en weer. Vervolgens stapten we door de voordeur/ mond naar binnen. Ook het interieur was tot in de puntjes nagebouwd: de haard van Calcifer, de slaapkamer van Howl…alles. Het leuke was dat alle meubels en attributen echte gebruiksvoorwerpen zijn, geen plastic rommel maar echte houten meubels, glazen flesjes met toverdrankjes, een stenen open haard. Elin wilde er wel wonen. 😁
Op naar The Warehouse! We waren ruim op tijd en konden zo doorlopen naar Orion. Net als het Ghibli Museum (in Tokyo) vertoont het Ghibli Park elke maand een andere korte Ghibli animatiefilm. Deze shorts zijn speciaal  voor deze twee piekleine bioscoopjes gemaakt en zijn ook alleen maar hier te zien…niet in een andere bioscoop, op televisie, dvd of zelfs op het internet. Deze laatste dag van juli werd Takara-sagashi (treasure hunting) vertoond, deze stond al een tijdje op onze kijkwenslijst. De short gaat over een jongetje en een konijntje die tegelijk een wandelstok op de heide vinden en er vervolgens om ‘knokken’ wie deze schat aan de rechthebbende eigenaar mag teruggeven. Alle welbekende ingrediënten waren aanwezig: sympathieke levensechte karakters, een kleurrijke losse tekenstijl, humor en natuurlijk een smakelijke eetscene. 😁 

Onder een grote zonne-overkapping waar een zestal piepkleine foodtrucks geparkeerd stonden hebben we een lunchbreak gehouden. Vervolgens was het Dokoro forest aan de beurt waar het woonhuis van Mei en Satsuki uit My Neighbor Totoro staat. Het level van detail is verbazingwekend: de doorgerotte steunpilaar van de luifel aan de werkkamer. De emmer met het gat waardoor Mei naar de chibi-Totoro tuurt, de prachtige badkamer. Het was alleen jammer dat we de zolder niet op konden om op zoek te gaan naar de dustbunnies. 😁 Maar ook hier wilde Elin wel graag wonen, haha! 

Wat ook erg grappig is, is dat in alle huizen die nagebouwd zijn uit de films zoals bijvoorbeeld dat van Kiki uit Kiki’s delivery Service, het huis uit Earwig and the Witch en natuurlijk het huis van Mei en Satsuki, alles ook echt werkt….bijvoorbeeld alle waterkranen. Het kwam regelmatig voor dat we ergens in de hoek van de keuken watergekletter hoorden en wat daarna meteen gevolgd werd door een enthousiast: ’sugoi!!’
Ondanks dat het Ghibli Park een fantastisch park om te wandelen is hebben we op een gegeven moment wel besloten een keer de neko-pendelbus te pakken om ons naar het Mononoke dorp te brengen. 

 

Vandaag gaat namelijk de boeken in als de heetste dag ooit in Japan. In Nagoya was het nog redelijk te doen maar goed heet was het zeker. Elin heeft nog een fonteinpitstop van drie kwartier gehouden. Nadat we vrijwel het gehele terrein hadden uitgekamt was ik Elin heel even kwijt. Toen ik terugliep zag ik haar gehurkt zitten turen bij een putje naast watergootje: ’kijk papa, een kikker!’ Toen ik ook op mijn knieën ging zitten zag ik inderdaad een donkerbruine metaalkleurige kikker in het putje zitten. Nu wil het feit dat in het gehele park allerlei bronzen details verborgen zijn als een soort easter eggs. Op een aantal zitbanken zijn kenmerkende objecten uit de films bevestigd, zoals bijvoorbeeld de maiskolf en Mei’s hoedje uit Totoro. Nu ik de bronskleurige kikker in het putje zag zitten begon ik toch even te twijfelen…zo goed zullen ze de Ghibli-grapjes toch niet in de omgeving verbergen? Maar kikkers spelen wel vaak een rol in Ghibli-films. ‘Elin, dat is toch niet een echte kikker of wel?’ ‘Ik weet het niet.’ Ik plukt een grassprietje af en porde dat in de zij van de kikker…die plots wegsprong. Elin en ik sprongen beiden van schrik ook een meter in de lucht en moesten daarna beiden hard lachen… weer een avontuur beleefd. 

Via één van de vele giftshops zijn we uiteindelijk het park uit gestiefeld en weer op huis ons hotel aan gegaan. Op aanraden van onze hotelhost Icchan zijn we nog misokatsu (Tonkatsu ingesmeerd met miso) gaan eten, een lokaal gerecht …’lekker zout want de inwoners van Nagoya zijn harde werkers en zweten veel’…nou, zo’n dag was het zeker.