Koters day out

 

 

Terwijl Ruth met Elin nog een dagje naar het Tokyo Sea Life aquarium is geweest en ze in een zwanenbootje zijn wezen varen in Kichijoji, ben ik met Jip naar de Gacha Gacha 60th Anniversary Exhibition geweest. 

Een feestelijke tentoostelling om het 60 jarig bestaan van de gashapon te vieren. Even een recap: gashapons zijn de gekleurde balletjes die je uit een automaat trekt voor zo’n 300 à 500 yen. In de balletjes zit meestal een plastic figuurtje of modelletje uit een manga, animé of game gerelateerde franchise. In een gashaponserie zitten meerdere figuurtjes…zo is het dus een gok welk figuurtje je krijgt uit de serie. Naast de welbekende series en genres zijn er ook een legio aan afwijkende categorieën, dan moet je denken aan: designertoys, popidolen, poppenhuismeubels, locale souvenirs, (plastic) etenswaren, je kunt het zo gek niet bedenken.. wij gaan vooral hard op de meest hilarische en originele exemplaren in het gashaponlandschap. 😬

 

Een historisch overzicht ontbrak natuurlijk niet in deze overzichtstentoonstelling.
Het leuke van deze expo is dat 5 gashaponontwerpers en 11 fabrikanten de koppen bij elkaar hebben gestoken om  een zo’n compleet en afwisselend mogelijk overzicht te tonen. Een aantal favorieten passeerden de revue, zoals de gecensureerde hondjes, de kattenbak sneeuwglobes en de vloeibare katten in een vissenkom. Ook ontdekten we veel nieuwe gekkigheid: plastic stenen waarin je je voordeursleutel kan opbergen. Zorg wel dat de kleur matcht met het grint op je oprijlaan.  😉 Dan waren er ook nog de tepels (in vijf kleuren) die je op je overhemd kan klemmen en de stressball-tanuki’s waarvan je lekker hun balzak kan kneden om zelf tot rust te komen. 

 

Een aantal designertoys die in onze eigen vitrine staan kwamen we ook nog tegen. Al met al was het een leuke mix van herkenning, gekkigheid..en het aanwakkeren van onze verzamelwoede. Het enige wat we zelf in de tentoonstelling vonden misssen was een kijkje in de keuken. We hadden graag gezien hoe een gashaponserie tot stand komt van eerste schets tot eindproduct. Maar het is zeer goed mogelijk dat dit bij één van de workshops wel aan bod was gekomen. Er was namelijk een brainstorm met makers rond een bepaald gashapon thema en ook een workshop waarbij je begeleid wordt van schets naar gashapondisplay (de displayborden waarop je ziet welke gashapons er in de machine zitten). De workshops hebben we helaas gemist maar aangezien het de een-na-laatste dag van de expo was waren we al lang blij  dat we deze tentoonstelling nog net mee hebben kunnen pikken. 

De volgende dag is Jip samen met Ruth naar het skatepark van Keiji Masuda (Maschi) in Takasaki gereisd…een kilometertje of 100 verderop. Maschi volgen we al een tijdje op Instagram en dit leek Ruth de uitgelezen mogelijkheid om ‘m eens te ontmoeten…en aldus geschiedde. 

Vandaag was het weer een snoeihete dag in Tokio en besloot ik om maar een beetje onder de radar te blijven met Elin. Wat ontzettend tof is aan (het zomerse)Tokio, is dat op tientallen plekken in de stad waterspeelplaatsen worden gecreëerd om de moordende hitte te lijf te gaan. Op al deze plekken worden waterdampkanonnen neergezet. Bij van die pleinfonteintjes worden er vaak nog een paar sproeiers en sprinkle- en stortdouches bij geplaatst. In speeltuinen worden er kleuter en peuterzwembaden in het leven geroepen. 

 

Het Shinjuku Chuo Park is altijd al één van mijn favoriete speeltuinparken in Tokyo geweest vanwege de prachtige stenen vinvis. Vandaag konden we er ook terecht voor waterpret dus wat mij betreft was de keuze eenvoudig voor vandaag. Met Elin haalde ik eerst wat broodjes bij een ‘Deense’ bakker voor ontbijt. Het assortiment bestaat zeker uit een broodje of 50 om uit te kiezen. Van zoet naar hartig, van shizo met anpan tot hotdog…keuze genoeg. 
Een aantal speeltoestellen waren vernieuwd in het Shinjuku Chuo Park, en de vinvis had een verse lik verf gekregen. Die moesten natuurlijk door Elin getest worden. Ondertussen ging ik even polshoogte nemen  bij het watergedeelte. In het badgedeelte was nog niet veel actie aangezien het pas een uur later open ging, dat werd nog even zweten. Aangezien naast het park het Tokyo Metropolitan Gouverment Building staat, leek het me eigenlijk wel een puik plan om te kijken of we vanuit dat gebouw (op 250 meter hoogte) vandaag Mount Fuji konden zien, de lucht was ketsblauw en we moesten tenslotte toch tot elf uur wachten voordat Elin in het water kon plonzen. Op voorwaarde dat Elin het hele klimparcours van de speeltuin nog twee keer mocht doorlopen wilde ze wel mee. 

 

 Een half uurtje later stonden we aan de voet van de rechter toren Gouverment Building. Vandaag waren beide torens open voor bezichtiging en was de wachtrij verrassend kort. Binnen 20 minuten waren we boven. Deze uitkijkspot is sowieso de moeite van het bezoeken waard; de entree is gratis, het gebouw staat naast het Park Hyatt hotel uit de film Lost in Translation, je kunt de Tokyo Tower en de Sky Tree zien…Fuji San verborg zich vandaag helaas toch achter een dikke wolk. Maar dat mocht de pret niet drukken, Elin vond het al hartstikke grappig om de speeltuin waar ze net was van zo’n grote hoogte te zien en te constateren dat er nu miertjes van de glijbaan gleden in plaats van kinderen.

 

Eenmaal weer beneden begaven we ons naar ‘The Water Splash Area’. Er was inmiddels al een flink aantal kinderen aan het spetteren en voordat ik Elin haar zwembroek kon aanreiken lag ze al in het water. Na een minuut of tien hebben we toch maar de zwembroekwissel gedaan. Ook dit jaar viel ons weer op dat ze in Japan behoorlijk ver gaan met het ‘safety first beleid. Ellenlange instructievideo’s en voorzorgsmaatregelen zijn ons niet vreemd. In de Splash Area hadden we een heuse lifeguard terwijl het water op geen enkele plek dieper is dan 25 cm. Elin - die als het even kan, overal haar kop in het water steekt - werd al snel teruggefloten. Het was niet toegestaan om al staande je hoofd onder te dompelen. Schoolslag was ook een no-go ondanks dat Elin gewoon met haar buik op de bodem lag.  Gelukkig was Elin niet de enige roughneck die continu gecorrigeerd moest worden. De lifeguard had het er maar druk mee. 

 

Om twaalf uur werd er opeens hard gefloten en moest iedereen plots het water uit. Ik dacht eerst nog dat er iemand in het water had gepoept of een kleuter het nog bonter had gemaakt dan Elin, maar niks van dat alles. Schijnbaar werd na elk uur het complete splash gebied leeggekamd voor een verplichte 10 minuten rust. Ik had niet zo’n zin om zo lang te wachten en stelde Elin voor om wat te gaan eten. Ik kon tenslotte alleen tot mijn enkels in het water staan en op de schaduwplekken na was de grond letterlijk lava. Ik kon er met natte voeten 15 seconden  op staan zonder mijn voetzolen te verschroeien. Bovendien had ik niet zo’n zin om te wachten op de rode kaart die Elin later ongetwijfeld nog van de lifeguard zou krijgen. En voor Elin zelf was het ook niet echt big fun om zichzelf zo erg in te moeten houden.
Elin wilde dolgraag pizza eten en toevallig herinnerde ik me nog een pizzatentje in de buurt. Er waren maar drie mensen voor ons in de rij... maar toen we na tien minuten nog steeds op dezelfde plek stonden koos ik voor plan B. ‘Elin, zullen we in het park gaan picknicken?’ Nou, dat was een schot in de roos. Shinjuku Gyoen was een paar dagen eeder al een perfecte hitte-afleider. Bovendien kon ik zo ook zelf ons ritme bepalen zonder afhankelijk te zijn van wachtrijen en beschikbare zitplaatsen. Bij de Lawson kochten we een vrolijke picknicklunch bestaande uit: onigiris, verse ananas, meloenbroodjes, een jellydrankje, fanta meron en wat vruchtensnoepjes. Ik kocht er ook nog een kleine blocnote en wat potloden want Elin had tekendrang en ik was haar tekenspullen vergeten mee te nemen. In het park hebben we een koel plekje onder één van de bomen in de Japanse tuin uitgezocht. 

 

Later werden we nog vergezeld door een flinke raaf. Hij ging een paar meter verderop in een boompje zitten en kletste er op los. Elin vond wel interessant maar ook wel wat intimiderend. 
Na nog wat rondgerend te hebben is Elin met me mee gegaan om het Hotel Gracery Shinjuku te bekijken. Uit het dak van het hotel steekt namelijk een enorme Godzillakop. Vervolgens zijn we naar Koenji gereden om samen met Jip en Ruth wat te gaan eten en onze avonturen uit te wisselen.