My way or the ropeway

 

Een zondagje de natuur in…daar waren we wel weer aan toe. Even de stadshitte en stadsdrukte ontvluchten. Er zijn voldoende grote (zeg maar enorme) parken in Tokyo. Maar als je wil zit je ook zo midden in de wildernis.
Japan is nogal bergachtig, op een aantal vlakke plateau’s na. Op deze plateau’s zijn juist de grote steden zoals Tokyo gebouwd, en daar hebben zich dus ook de meeste mensen gevestigd. Als je van zo’n plateau af stapt sta je vrijwel direct in de natuur. Omdat het openbaar vervoer zo goed en snel is zijn dagtrips vanuit Tokyo vrij eenvoudig. Zo hebben we Mount Takao al eens beklommen in een dag, net als de oversteek naar Nokogiriyama die we maakten. Vandaag gaan we naar Mount Mitake. De reis ernaar toe is vrij eenvoudig, we hoeven eigenlijk enkel tot één van de laatste stations van de Chuo Line te rijden. Toen we regelmatig bij Bobby en Nancy logeerden was de Chuo Line onze navelstreng met de rest van Tokyo…dat (trein)lijntje kunnen we nog steeds dromen. 😊

Na zo’n anderhalf uur stapten we uit in een compleet andere wereld. Een robuust berglandschap heette ons welkom, de cicades werden overstemd door de ruisende rivier. Na het lange stilzitten konden Elin en Jip even hun renkriebels van zich afschudden terwijl wij op zoek gingen naar een lunchplek. Het gebied staat onder andere bekend om zijn saké proeverijen en tofu restaurants… we kozen voor die laatste. :)

Ruth had al een piekfijn restaurantje uitgezocht maar helaas waren we weer een dag te laat met reserveren. Gelukkig zat er nog geen 20 meter verderop een eettentje van dezelfde orde met minstens zo’n goede reviews, bovendien konden we er direct terecht. We bestelden met z’n drieën een uitgebreide lunch met een tiental kleine gerechtjes. Elin snackte hier en daar een klein hapje mee. Het is nog steeds: wat de boer Elin niet kent dat vreet ze niet…alhoewel het steeds beter gaat en ze steeds meer wil proeven. Jip eet ondertussen met alles mee. Hij is wel vegetariër maar met vakanties als deze is hij van de flexi-soort. 

 

Eenmaal buiten zetten we onze wandeling voort: eerst over de brug over de snelstromende rivier en dan de de berg op. Zover kwamen we niet eens want toen we op de brug naar beneden tuurden zagen we een tiental mensen door het frisse water van de rivier waden. Elin was als een koppige ezel niet meer vooruit te branden en ons leek het eigenlijk ook wel een verkwikkende start van de dag. De afdaling was behoorlijk stijl maar wel te doen. Jip en Elin gingen met sandalen het water in, Ruth en ik met blote voeten. Vanwege de scherpe stenen op de bodem en de stevige stroming was het best een uitdaging niet om te kukelen, helemaal met een sjorrende zesjarige aan je arm. Maar verfrissend was het zeker. 

 

Verder werd er volop gevist en kwam er om de 10 minuten een groepje fanatiekelingen in rubberboten langs die aan het raften waren. Na weer op de kant geklauterd te zijn vervolgden we onze wandeling. Eerst die flinke brug over op weg naar Mount Mitake. We besloten de rivier te blijven volgen, zo hadden goed zicht op de bergen en de bruisende Tamagawa die zich kronkelend om de enorme rotsblokken worstelde. Het was leuk om zo plots te schakelen van zinderende metropool naar het verfrissende natuurgeweld rondom Mitake-san. Het was ook tof om te zien dat er op zoveel verschillende niveaus dagjes uit werden georganiseerd: er werd flink geraft en gekajakt, tientallen vissers met meterslange hengels tot kniehoogte in het water en dagjesmensen die hun ‘kampje’ hadden opgeslagen in de inhammen van de slingerende rivier.  

 

Nadat het wandelpad een beetje dood liep en we een niveau hoger onze wandeltocht moesten voortzetten hebben we een pitstop gehouden en besloten de bus te pakken naar de voet van Mount Mitake. Vanaf Takimoto Station pakten we de kabelbaan die ons in 6 minuten 423 meter hoger afzette op Mitakesan Station, nu zaten we op 831 meter hoogte. Maar we konden nòg hoger, met een stoeltjeslift konden we nog eens 100 meter hoger afgezet worden. Elin was wat huiverig voor de kabelbaan, ze had het idee dat we in een soort achtbaan stapten. Ondanks dat dit wel de steilste ropeway van Japan is gingen we niet één keer over de kop. Juist bij de stoeltjeslift hadden wij verwacht dat Elin niet zelfstandig op zo’n stoeltje durfde te springen en zich zelf mee naar boven te laten voeren maar niks was minder waar, ze sprong op het zitje en het gehele ritje kakelde ze van plezier. 

 

Eenmaal helemaal boven bewonderden we het uitzicht - in de verte kon je duidelijk Tokyo zien liggen - en maakte we een kleine wandeling. Daarna moesten we weer op pad om dezelfde dag nog mee naar beneden te kunnen met de kabelbaantjes. Voordat we op de tweede kabelbaan stapten hebben we nog een schaafijsje gegeten op het terras. Daarna zijn we in één ruk door gereisd naar het warme en knusse Tokyo.