teamPret

 

 

Er zijn een aantal aan Japan gerelateerde blogs die we volgen voor leuke nieuwtjes, evenementen, cafeetjes en expo’s…kortom onze do's en don'ts voor deze zomer. Zo kwam ik er achter dat Studio Ghibli toch besloten heeft om een tipje van de sluier op te lichten over hun meest recente film. Omdat er geen enkele trailer, tv-commercial of promotionele foto van The Boy and the Heron naar buiten is gebracht is er nauwelijks iets bekend over de film, tenzij je ‘m zelf in de bioscoop bent gaan zien.
Normaal gesproken hebben grote films in Japan een programmaboekje beschikbaar voor aankoop in theaterlobby's zodra ze beginnen met vertonen. Deze zijn gevuld met screenshots en interviews met leden van de cast en crew. Ghibli nam de verrassende beslissing om geen programma uit te brengen toen The Boy en The Heron in première ging halverwege juli. Met als idee om het publiek blanco de film in te laten stappen zonder vooropgezette ideeën over wat ze gaan zien. Nu heeft studio Ghibli besloten na vier weken het programmaboekje toch beschikbaar te stellen in de bioscopen….drie keer raden wat ons eerstvolgende doel was. :)

 

Natuurlijk zou ik gewoon braaf kunnen wachten tot de film in Nederland uit komt maar….. we wachten al ruim 10 jaar op een nieuwe film van Hayao Miyazaki, bovendien gaat hij pas eind van dit jaar op een paar grote Europese filmfestivals draaien; een Nederlandse release zal daarom ook nog maanden op zich laten wachten. Maar bovenal: deze programmaboekjes zijn altijd strak vormgegeven, luxe gedrukt en mooie verzamelobjecten.
Vandaag gingen we op pad naar Odaiba, het kunstmatige eiland in de Baai van Tokio.
In ons ‘survivalhandboek, op stap met een vier- en tienjarige in Tokio’  staat op pagina één dat het noodzaak is eerst goed te lunchen voordat je aan het dagprogramma begint, anders haal je hoogstwaarschijnlijk de eindstreep niet. Dat hebben we helaas al een paar keer aan de levende lijve moeten ondervinden. Op Odaiba stikt het gelukkig van de foodplaza’s: Ruth en ik scoorden beiden een rijstkommetje met tempura en een kopje misosoep als lunch. Terwijl Jip en Elin bij de Freshness Burger een portie fast ̶f̶o̶o̶d̶ voeding bestelden. Eén verdieping hoger zat een bioscoop, we besloten even polshoogte te nemen…en ja hoor, The Boy and the Heron stond op het programma. In eerste instantie kon ik de programmaboekjes niet vinden, het was ook nog een beetje donker omdat de bioscoop net open was gegaan. Maar toen vond ik in een hoekje een stapel boekjes onder een poster met de ons inmiddels welbekende reiger. Ruth schoot een medewerker aan en vroeg naar het programmaboekje. Drie minuten later was ik €5,19 lichter en een Holy Grail rijker. :)

 

Nu konden we overgaan naar het hoofdprogramma van de dag: een bezoek aan teamLab.
TeamLab is een internationaal collectief (opgericht in Tokio) van kunstenaars uit verschillende disciplines: architecten, animatoren, programmeurs, kunstenaars en noem maar op. Ze noemen zichzelf ultra-technologists en maken kunstwerken waarbij voornamelijk digitale technologie gebruikt wordt.
Een paar maanden geleden hebben we tickets aangeschaft voor teamLab Planets: een museumloods waar zo’n 6 grote installaties te zien zijn.. of eigenlijk te beleven. De ruimtes zijn allemaal zo ontworpen (en met elkaar verbonden) dat je je haast in een ander universum waant. Het begint al met het feit dat je je schoenen (en tassen) moet opbergen in de daarvoor bestemde lockers. Je zult namelijk door het water moeten waden en lopen, ‘Jahoe!’: kraaiden Jip en Elin. Ook statieven en selfiesticks zijn verboden. Je mag er wel fotograferen maar het is zeker niet zo’n suf Instagram-‘museum’ die tegenwoordig overal opduiken.
Als we naar binnen lopen kunnen we kiezen uit twee gebieden: Water Area en Garden. Een medewerker geeft aan dat het de beste keuze is om met Water Area te beginnen, dat doen we dan ook. We wandelen eerst door een donkere gang en staan al snel tot onze enkels in het water. Vervolgens loopt het pad omhoog en lopen we stroomopwaarts richting een waterval van licht en water. 

 

Als we rechtsaf slaan moeten we een grote ruimte doorkruisen die ook schuin omhoog loopt, alleen minder steil dan het waterpad. Het lijkt alsof er een gigantische zitzak de gehele vloer bedekt. Het is een hele vreemde gewaarwording want tijdens het lopen zaken je voeten een beetje weg in de ondergrond. De grap is dat de gehele ruimte wordt beïnvloed door de massa van alle mensen die naar de overkant proberen te komen. De eerste twee meter liepen een beetje wiebelig maar daarna werd het echt avontuurlijk. Ik zag Ruth plots met haar rechterbeen tot haar heup wegzakken in de vloer terwijl Jip al vanaf de overkant naar ons aan het zwaaien was. Ik kan wel zeggen dat het een perfecte balansoefening was voor mijn vers aangemeten titanium been. Toen we allen heelhuids aan de overkant waren gearriveerd wandelden we door een nieuwe donkere gang door naar de volgende installatie. Dit kon nog wel eens leuk worden, sterker nog, dat was het al! 

 

 De installatie is de volgende ruimte heette The Infinite Crystal Universe, en die omschrijving dekte de lading volledig. Het plafond, vloer en alle wanden waren van spiegelglas. Aan het hoge plafond hingen smalle buizen plastic met daarin een rits met led-lichten. Er was wel een looppad gevormd door het hele buizengrid maar door de spiegelwanden leken ze eindeloos omhoog en de diepte in te lopen. En de grootte van de ruimte was daardoor ook moeilijk in te schatten. Je kon een heel eind door de kronkelpaadjes lopen, dus groot was de ruimte zeker. Het mooiste was dat er door de ledverlichting allerlei patronen door de buizen gejaagd werden. Deze veranderden ook van kleur waardoor de gehele ruimte van kleur veranderde. 

 

De gang die ons naar de volgende installatie zou brengen zag er op het eerste gezicht hetzelfde uit als de vorige: donker en ovaalvormig. Hij was alleen van ander materiaal gemaakt en in het vloeroppervlak zaten wat onverwachte (onzichtbare) hobbels een kuilen waardoor je verwachtingspatroon op een positieve manier omgegooid werd. Voordat we de volgende ruimte instapten werden we door een medewerker gewaarschuwd dat Elin haar broek nog wat hoger opgestroopt moest worden. Het water in deze zaal zou minimaal tot kniehoogte van een volwassene komen. Elin was de laatste die zich zorgen maakte om een natte broek. Deze zaal was wat ons betreft wel de meest bijzondere van het museum. De gehele ruimte was inderdaad tot kniehoogte gevuld met melkachtig water. Ook deze ruimte had spiegelwanden waardoor de plas waardoor je waadde een enorm meer leek. Op het wateroppervlak werden zwemmende koi (Japanse karpers) geprojecteerd. Het fantastische was dat de koi reageerden op de mensen in het water. 

 

Als er veel mensen bij elkaar stonden zwommen ze in een colonne om de groep heen zodat er cirkels van vissenscholen ontstonden. Als de koi met elkaar of met mensen in botsing kwamen transformeerden ze in bloemen die uiteen vielen, de blaadjes verspreidden zich daarna in het water. Het was een ontzettend mooi schouwspel en Jip en Elin werden er uitermate vrolijk van (en ze waren al zo vrolijk). Jip begon allerlei grappige dansjes uit te voeren tussen de karpers door en net op het moment dat ik tegen Jip wilde zeggen:” Jip, pas je op dat je je evenwicht niet verl… “…Raakte hij uit balans en kukelde om. Geen man overboord, figuurlijk dan. Het water was lekker warm en op weg naar de volgende zaal zouden er weer handdoeken klaar liggen om onze voeten af te drogen. Gelukkig hebben we het filmpje nog. :D 

 

 

Na nog twee installaties bekeken te hebben staken we over naar het tuingedeelte van het museum. Plots stonden we weer buiten. Dat merkten we aan de allesverzengende hitte die op ons neerdaalde, alleen de omgeving deed ons aan niets aan Tokio denken. We stonden in een buitenaards stomend landschap gevuld met een honderdtal metaalachtige eieren of spiegelende mega-dauwdruppels (het hangt er een beetje van af wat je science fiction referentiekader is). Hier zijn we niet al te lang blijven hangen omdat we het zonder onze parasols, ventilators en drinkflessen nog geen kwartier zouden overleven. 

 

 Nadat we alle installaties hadden gezien hebben we op veler verzoek nog een rondje gemaakt door het watergebied. Dat was eigenlijk niet de insteek van het museum maar ook zeker niet verboden. Hup! Bij de lockers weer rechtsaf!

 

Toen we met knikkende knieën het teamLab gebouw verlieten besloten we nog even op Odaiba rond te hangen en de Yurikamome-lijn te pakken. Dit is een onbemand treintje dat op een verhoogde track over Odaiba rijdt. De complete lijn is zo’n 15 km. en Ruth en Elin waren er een week eerder al een keer mee op stap geweest. Omdat er geen chauffeur voorin zit heb je een ongelofelijk mooi uitzicht. We besloten aan het begin van de lijn netjes bij de ‘cockpit’ te wachten totdat iedereen was uitgestapt zodat we mooi voorin konden zitten. Helaas stond er voor ons al een gezinnetje te wachten…dan maar de volgende trein, die zou in nog geen 10 minuten arriveren. Toen we een trein later instapten waren de stoelen voorin al bezet door Chinees gezin dat schijnbaar al een paar rondjes op en neer aan het rijden was en niet van plan was om Elin en Jip een plaatsje op de eerste rij te gunnen. Als ze zelf veel lol uit de rit halen vind ik het nog niet eens zo’n probleem maar twee derde van het gezelschap zat enkel op hun smartphone te koekeloeren. Maar goed, deze kleine ergernis hadden we snel van ons afgeschud, we waren aangekomen in DiverCity…en daar staat die andere Gundam robot. In 2017 hadden we ‘m al eens op de foto gezet maar toen was ‘ie net opgeleverd. 

 

 Op de foto’s hingen er allemaal nog werklui om zijn nek en Jip was nog maar een Jipje. Nu stond de RX-0 Unicorn Gundam daar te glimmen in het zonlicht. Dit model heet de ‘eenhoorn’ vanwege - je raadt het al - de hoorn op zijn kop. Als hij ’s avonds in ‘the battle mode’ gaat en zijn verlichting aan gaat, splijt deze hoorn zich op tot de twee welbekende Gundam V-Fin antennes. We besluiten nog wat rond te wandelen tot het zover is en gaan dan op huis aan.