Bye bye Kitty

 

 Had ik al verteld dan ik niet een hele grote fan van pretparken ben?…haha.
Na een dikke week met z’n vieren op pad geweest te zijn ben ik weer eens een dagje met Elin op stap gegaan. Ruth ging met Jip naar het Nezu Museum waar hij in het restaurant zijn ontluikende liefde voor Japanse curry’s verder aanwakkerde. Met Elin ging ik naar Sanrio Puroland, oftewel Hello Kittyland. In Nederland vond ik Hello Kitty altijd een pastelkleurige Nijntjekloon in een kattenjasje. Maar dat is in de loop der jaren wel wat veranderd. In Japan is het namelijk veel gebruikelijker dat bekende (ogenschijnlijk tegengestelde) merken tijdelijke collaboraties met elkaar aangaan, zo heb je bijvoorbeeld Coca Cola met A Bathing Ape en Mos Burger met Mr Donut (MosDo). Hello Kitty heeft al een enorme rit aan collabs achter de rug: onder andere met Gundam, rockband Kiss, horrorfilm Ringu, Nike etc. etc. Het blijft natuurlijk een schattig katje maar dan wel met een net wat rauwer randje. 

 

Toch waren Ruth en ik nog nooit in Puroland geweest, wel ooit grappen gemaakt dat we er zouden kunnen trouwen (want dat kan) en dan onze huwelijksreis in Japan vervolgen….maar nee dus. :)
Elin haar favoriete knuffel is Keroppi (alleen heet ‘ie bij ons thuis Kiki) en die komt ook uit de Sanrio-stal. Dus dat was een goed excuus om toch eens te gaan. De rit verliep vlot; Elin mocht haar sandalen uit in de trein, dan is er sowieso geen vuiltje aan de lucht. Eenmaal aangekomen op Keiō-tama-center Station is de weg naar het park heel makkelijk te vinden: volg gewoon het spoor aan Hello Kitty mozaïeken, schilderingen en standbeeldjes en je komt er vanzelf. Eenmaal binnen belanden we als eerste in een grote theaterzaal die het hart vormt van Puroland. Hier worden theatershows en muziekshows gegeven. De complete vloer lag bezaaid met wachtende kinderen en volwassenen (Kawaii Kabuki ging bijna beginnen). We hadden niet zo’n zin om er tussen te gaan liggen en besluiten de rest van het park te ontdekken. We komen al snel bij Mymeroad Drive uit, een autoritje door een kijkdoosachtig decor met de karakters My Melody & Kuromi. De wachttijd is een dik uur maar Elin is goedgeluimd en met ik-zie-ik-zie-wat-jij-niet-ziet slaan we ons door de wachttijd heen. Als we eenmaal in het autootje zitten wordt ons verteld dat er allemaal fotomomenten in de rit zitten. Daar komen we ook al snel achter want na elk kijkdecortje spint het autootje in een rare hoek en wordt er een foto gemaakt. Elin vind het hele ritje maar niks en dat onverwachte draaien van de bolide nog minder. Gelukkig heeft Elin niet lang hoeven lijden, de attractie duurt 3 (!!) minuten….of nee, 1 uur en 3 minuten inclusief wachttijd. Bij het uitstappen worden we een soort fotostudio ingedreven waar je van de zes foto’s een herinneringsmoment kunt creëren: we kozen drie foto’s uit waarbij we wel in de camera keken (op de drie andere keken we verwilderd en zoekend de verkeerde kant op), met een touchscreen-menu heeft Elin nog wat hartjes en stickers toegevoegd…totdat het oprotsignaal klonk en we onze plaats moesten afstaan aan andere mensen. De fotokaart hebben we voor te veel geld in de fotostudio laten printen. Achteraf heb ik spijt dat ik juist niet die andere drie foto’s had geselecteerd voor deze prachtige fotoherinnering….maar goed, dat bedacht ik te laat. 

 

Tijd om wat te eten, we waren een foodcourt gepasseerd en probeerden een plekje te vinden. Het is in Japan nog steeds zo dat je je tas bij een leeg tafeltje kan stationeren en dan op je dooie gemak eten kan gaan bestellen zonder bang te zijn dat je je plekje (of tas) kwijt bent. Alleen in deze hal was het wel zo druk dat ik geen leeg plekje kon vinden. En de keren dat ik wel een tafeltje op het oog had werd de plek voor mijn ogen weggekaapt, ばか, ばか, ばか mopperend zijn we ergens anders eten gaan zoeken. Gedurende onze zoektocht kwamen we op de tweede verdieping terecht. En die stond vol met UFO-catchers, wtf!? UFO-catchers zijn die kasten vol pluchebeesten waarmee je met een grijper je geluk kunt testen…gewoon gokken dus. 

 

Verder stonden er enkel coin-up apparaten: bijvoorbeeld een draaimolentje waar drie kinderen in konden. Maar waar wel één van de drie ouders geld in moest mikken. We belanden nog in een hoek waar je een lootje kon kopen voor tien euro, vervolgens mocht je een soort Rad van Fortuin een zwieper geven. Het rad kwam dan tot stilstand op een Sanrio karakter, en van dat karakter mocht je dan een knuffeltje uitzoeken in de etalage. Tja…dat kon ik niet verkopen aan Elin, die wil alleen Kiki. En weer door dan maar. Plots stonden we in Montmartre: hier werden spotprenten en karikaturen getekend en er werden papieren silhouetten geknipt van gezichtsprofielen. 

 

Plots slaakte Elin een kreet van vreugde: Otje! Het was een levensgrote versie van de mascotte van Sushiro (de sushiketen), inmiddels een dikke vriend van Elins knuffel Otje (ook een otter). Dat werd een gelukzalig fotomomentje. Uiteindelijk belandden we op de bovenste etage van het complex; daar bevond zich Cinnamoroll Dream Café. Daar werden prachtige ijsjes verkocht en vonden we ook nog een vrij tafeltje. Daarna was het exit through the giftshop. Bij The Universal Studios verliep de eerste dag ook niet zo soepel maar dat lag ook wel wat aan ons zelf, we moesten even onze draai zien te vinden. Maar Sanrio Puroland was echt een domper…niet doen dus jongens. ;) 

 

Op onze terugweg naar het station kwamen we bij de Mr. Donut nog Sumikko Gurashi donut-sets tegen, die hebben we maar mee terug naar huis meegenomen als toetje.

De volgende dag met Jip liep iets soepeler. Ruth heeft Elin meegenomen naar Odaiba, daar heeft Elin gedarteld op het strand. Met Jip ging ik naar het National Museum of Nature and Science in Ueno. De entree met de gigantische blauwe vinvis alleen al is indrukwekkend. We hebben zo’n vier verdiepingen uitgekamd: met warmtecamera’s een catwalk gelopen, de levenscyclus van parasieten in het spijsverteringsstelsel van een walvis gevolgd, in de dinozaal alle dino’s proberen te benoemen (zonder op het naambordje te gluren) en uitgezocht welke van alle hoefdieren de meest imposante horens heeft. 

 

 We zijn ook een tijdje in de giftshop blijven hangen waar ze de leukst mogelijke museum-tropheën verkochten.
Jip verliet het museum met een prachtige pluche-coelacant. Daarna zijn we naar Shinjuku gereden om te lunchen bij de Freshness Burger. 

 

 Ik had Jip al eens verteld dat er een burger met mango op het menu had gestaan en daar had Jip wel zin in. Helaas stond die deze zomer niet op de kaart maar de avocadovariant was een goede tweede keuze. Door de hitte sloeg de navigatie van mijn iPhone op hol maar gelukkig kon ik me nog goed genoeg herinneren hoe we bij de Kinokunya moesten belanden vanaf onze lunchstek. Deze gigantische boekenwinkel bezoeken we eigenlijk altijd wel een keer als we in Japan zijn. Ze hebben een fantastische collectie kunst- en kinderboeken. Ook hebben ze een complete etage ingericht voor Engelstalige boeken waarvan een groot deel aan manga’s. Het was deze keer alleen even uitzoeken waar alles te vinden was aangezien de volgorde van de 8 etages op de schop was gegaan. Ik vond deze keer wel zoveel toffe kinderboeken dat ik niet meer kon kiezen welke ik zou kopen. Ik moet dus nog een keertje terug deze vakantie. :) Jip vond ook een boek wat onmiddellijk zijn aandacht trok: おばけやしき, oftewel Het Spookhuis van Jan Pieńkowski. 

 

 Hij heeft er wel een kwartier in staan kijken. We hebben het al jaren in onze eigen boekenkast staan, Jip had geen idee…haha.
Nadat we elkaar nog (bijna) kwijt zijn geraakt in een doolhof van gashaponmachines zijn we richting het Shinjuku Marui Annex warenhuis vertrokken om Few Many te bezoeken. Daar hebben we de mini-expo bezocht en nog wat leuke stickers en pennetjes gekocht. We hadden nog plannen om uit te waaien op het dak van Shibuya Sky: het hoogste 360 graden observatorium van Shibuya, maar Jip z’n benen waren op.
Huiswaarts dan maar…. :)