Deze vakantie hebben we er ook voor gekozen om een paar dagen los van elkaar op stap te gaan. Ruth een dagje met Elin, ik een dagje met Jip en andersom. Ruth ging het eerst op pad met Jip: een bezoek aan het Mori Art Museum in Roppongi en een bezoek aan onze favoriete wijk Shimokitazawa. Ik ben met Elin naar de Tokyo Dome afgereisd, daar ligt de indoorspeeltuin ‘ASOBono!’, één van de grootste indoorspeeltuinen van Tokyo. De speeltuin is opgedeeld in een aantal thema’s, bij binnenkomst kukel je meteen in een immense ballenbak: het oceaanthema. Middenin de blauwe ballenzee ligt een piratenschip. Aan de ‘kust’ staan glijbanen voor een soepele tewaterlating. Elin wilde graag reddingsbrigade spelen: ik moest me onderdompelen en hulpeloos spartelen. Elin zou me vervolgens redden. Over het algemeen ben ik niet zo’n fan van ballenbakken vanwege alle verrassingen die je op de bodem kan tegenkomen. Maar deze keer had ik er wel vertrouwen in, de ballen uit deze container zagen er uit alsof ze elke ochtend hoogstpersoonlijk gepoetst waren door de ochtendploeg. En inderdaad, geen illegale dumpingen aangetroffen op de zeebodem. Volgende halte: de treinkamer, hier werden driftig spoorlijnen aangelegd. Ik denk dat er wel 60 complete treinsets door de kamer slingerden. Het leuke was dat alle locomotieven volledig opgeladen waren. Als je bij ons thuis in de treinenbak graait is het echt zoeken naar een treintje waarvan de batterijen niet leeg zijn omdat vaak vergeten wordt alle treintjes uit te zetten…maar hier niet dus. Ook de spelletjesruimte was erg leuk: een groot deel van de kamer was ingedeeld voor houten knikkerbanen. In de grootste baan die was uitgestald zaten er inkepingen in de baanstukken. Ik kwam er later achter dat je metalen xylofoon-elementen in deze inkepingen kon schuiven zodat je je eigen muziekstuk kon componeren, erg leuk verzonnen. Verder was de ruimte gevuld met allerlei soorten memory spelletjes. De leukste vond ik die waarbij de memorykaartjes een soort houten doosjes waren die gevuld waren met zaden, kralen en belletjes. Door te rammelen met de doosjes kon je de sets die bij elkaar hoorden vinden….gelukkig was Elin net zo slecht in het spelletje als ik, haha.
Verder was er nog een meccano-ruimte, een bibliotheek een halletje met supermarkt- en restaurantthema. Nadat Elin houten curry, houten hotdogs, sardientjes en houten patatjes had klaargemaakt was de koek op. Naar de metrohalte lopen was er ook niet meer bij, toen heb ik Elin maar over mijn schouder gegooid en zijn we huiswaarts gekeerd. Eenmaal thuis aangekomen wachtte ons nog een leuke verrassing: Jip en Ruth hadden Totoro-puffs meegenomen als toetje. Het zijn een soort soesjes in Totoro-vorm, ze zijn ontzettend lekker maar zien er eigenlijk te schattig uit om op te eten. Er is één bakkerijtje in Tokyo die ze maakt, ze hebben geen officiële licentie maar omdat ze er zo goed uit zien en smaken ziet Studio Ghibli het door de vingers. We waren tijdens onze vorige vakantie al eens langs geweest maar helaas was de bakkerij toen gesloten vanwege de vakantie…dit was een zoete herkansing.
De volgende dag hebben we de rollen omgedraaid. Ruth is met Elin naar de Ueno-zoo vertrokken. Dit was helaas niet zo’n succes. Vanwege de hitte zochten veel dieren de verkoeling op en waren ze nauwelijks te zien. En voor de hoofdattractie - de panda - stond een rij van anderhalf uur. Jip en ik hadden helaas ook geen succes. Ik had Jip beloofd op poppetjesjacht te gaan, hij had speciaal geld gespaard om uit te kunnen geven in Japan. Het principe van de gashapon-machines is dat er gemiddeld zo’n acht verschillende figuurtjes in een set zitten. Er zijn er altijd één of twee die favoriet zijn maar het is natuurlijk maar de vraag of je de juiste uit de automaat trekt. Nu zijn er dus winkels die geopende gashapons opkopen en weer verkopen (tegen een kleine meerprijs). Zo ben je dus verzekerd van je gewenste figuurtje of modelletje.
Eerst zijn Jip en ik naar Akihabara (Electric Town) getreind. Daar kwamen we er achter dat al mijn favoriete shops (Robot-Robot, One-Up) opgedoekt waren. Ook de gashaponshops waren er niet meer. Schijnbaar hebben ze de corona-crisis niet overleefd. Op naar Nakano Broadway dan maar. Maar ook daar was het hetzelfde verhaal; geen één van mijn favoriete winkeltjes was er nog te vinden. Mandarake had een groot deel van de lege panden ingenomen en was verder uitgebreid (wat op zich prima is). Verder waren het voornamelijk luxe restaurantjes en juwelierswinkels die de plaatsen hadden ingenomen van de verdwenen shopjes. Wat wel leuk was, was dat we een kleine galerie ontdekten waar werk van Junji Ito tentoogesteld werd. We hebben toen nog even samen gegriezeld bij de illustraties van Tomie, Cat Diary en Soichi….en zijn toen naar huis gereden.
De volgende dag was tijd om onze Railpass te trekken: zo’n 1.200 km overbruggen in een weekje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten