We hebben een redelijk strak programma voor deze vakantie. Da’s nodig om uberhaubt alle activiteiten in die krappe vier-en-halve week te persen maar ook om de balans een beetje goed te houden. Moetjes (reizen/op tijd zijn voor evenementen) afgewisseld met dolletjes (rennen, spelen). Typhoon No. 7 gooide wat roet in het eten. De JR gaf al aan dat er zo rond 14 en 15 augustus een aantal hoge snelheisdtreinen tussen Shin-Osaka, Nagoya en Tokyo niet zouden rijden. Ook mailde de Lawson dat er een kans was dat activiteiten waar we tickets voor hadden gekocht misschien niet door zouden gaan.
We waren blij dat de typhoon niet een week eerder aan was komen zeilen want toen zaten we zelf in Osaka. We hadden alleen geen idee wat we van deze tyfoon in Tokio zouden merken. We hebben voor de zekerheid besloten deze dagen een beetje in de buurt te blijven en onze tweede trip naar Yokohama uit te stellen.
Uiteindelijk viel het hier met het noodweer gelukkig wel mee. Het was wel onstuimig, het grootste deel van de dag was het ‘gewoon’ 30 graden en dan viel er plots een snoeiharde bui. Alsof iemand even een container leeg stortte, en de straat was dan ook weer in 10 minuten droog.
We zijn deze onstuimige dagen onder andere naar Ikebukuro, Ginza en Kichijoji geweest.
Dit jaar waren nog niet langs geweest bij onze favoriete gyoza-stek en de reis naar Harajuku durfden we ook wel aan. Eerst hebben we een wandeling door het Yoyogi Park gemaakt en de Meiji Jingū (tempel) bezocht.
We hadden het zo gemikt dat we precies voor dat het restaurant open ging op de stoep zouden staan zodat we met z’n allen aan een tafel konden zitten. De meeste zitplaatsen bevinden zich namelijk aan de bar die om de keuken heen is gebouwd. Terwijl we stonden te wachten vroegen we ons af of de chef van het restaurant ons nog zou herkennen. Minimaal één keer per Japantrip hebben we hier ritsen aan gyoza’s besteld. Alleen onze laatste trip is alweer zes jaar geleden en Elin was er toen ook nog niet. Ruth had nog knalrood haar en ik heb inmiddels een baard en ben ook grijs(ig) :). Maar het was al vrij snel duidelijk; de baas herkende ons meteen en was zelf inmiddels ook grijs. Af en toe kwam hij even over de schouder van Elin en Jip meekijken, die driftig aan het tekenen waren.
Elin moest er helemaal niks van hebben en kroop mokkend en verlegen onder de tafel, tot grote hilariteit van de gyoza-chef. Twee kleine snoepkokertjes maakten dat Elin in ieder geval weer op haar stoel ging zitten…maar ze hield de omgeving wel goed in de gaten. Toen de chef aan tafel mee kwam tekenen en liet zien dat hij ook Sumikko Gurashi figuurtjes kon tekenen (Elin en Jip hadden net hun nieuwe Sumikko t-shirtjes aan) kon Elin haar nieuwsgierigheid niet meer wegdrukken. Toen hij later ook nog terug kwam met een (in de keuken) zelfgemaakte ingenieus opgevouwen tekening was definitief het ijs gebroken. Helaas was het toen inmiddels wel tijd om op te stappen. Voor de deur hebben Elin en de restaurant-eindbaas elkaar uitgezwaaid.
Wij hebben toen koers gezet naar megaspeelgoedwinkel Kiddyland en hebben nog wat gewandeld, een expo bezocht en een pitstop gehouden in het Omahara Forest op het dak van Tokyu Plaza Omotesando Harajuku.
Na zo’n lange vakantiedag geeft Elin haar benenwagen er nog wel eens de brui aan en moet ik haar delen van de terugreis dragen. Vandaag is ook zo’n dag. Ik ben dan wel blij als ik even kan zitten als we eenmaal in de trein zijn gestapt….of dat ik in ieder geval Elin op een stoel kan plaatsen. Bij het wachten op de trein gaat het er vrijwel altijd ordelijk aan toe. Iedereen staat netjes op de groene lijnen die op het perron getekend zijn en wacht tot iedereen is uitgestapt alvorens zelf in te stappen. We merken wel met de jaren dat er wat meer Hollandse trekjes komen bovendrijven in Japan: ieder voor zich en als eerste naar binnen. Het gebeurt niet veel maar omdat de overgrote meerderheid van de bevolking zich wel erg netjes gedraagt vallen deze schuinsmarcheerders extra op. De kranige omaatjes zijn een klasse apart in Japan. Ze zijn klein, krom als een hoepel en hebben hun blik op oneindig. Ze lopen ook heel kwiek en vastberaden maar hebben ook stalen ellebogen om hun weg te banen door de mensenmassa. Ik vind ze altijd wel grappig om ze te zien: Fight for your right to party! Alleen vandaag kwamen we er eentje tegen die wel erg op ramkoers was. We hadden in de avondspits net onze trein naar Sugamo laten schieten om vooraan in de rij te kunnen staan zodat we ‘verzekerd’ waren van een plekje. Ruth en Jip vooraan om ten minste één stoel veilig te stellen. Ik daar net achter met Elin over mijn schouder. En ja hoor, daar kwam een krasse knar aanstappen die een rolkoffer achter haar aan trok. Ze negeerde de wachtrij volkomen en stapte regelrecht op het net voorgereden treinstel af….richting de deuropening waar net mensen aan het uitstappen waren. Dit was me wat te gortig, ik vind het geen probleem om iemand voor te laten en sta graag op voor iemand die behoefte heeft aan een zitplaats. Maar niet als ik zelf al netjes tien minuten sta te wachten op de trein en al twintig minuten een zweterige kleuter over mijn schouders gedrapeerd heb. Dus…..in een reflex pak ik de oma bij haar rugzak. Omdat ik de arm gebruik waar ik ook Elin mee draag en het bovendien erg druk is heeft de ouwe taaie geen idee wat haar belemmert bij het binnenstappen van de treincoupé. Het was heel grappig om te zien omdat haar benen nog wel loopbewegingen maakten maar er geen meters meer werden afgelegd. Om te kijken wat haar nou afremde deed haar besluiten haar kruistocht even te onderbreken. Ik keek ondertussen zo onnozel mogelijk richting de leegstromende trein. Voor de zekerheid had ik wel mijn voet tussen de wieltjes van haar rolkoffer gezet om een tweede blokkade te kunnen opwerpen. Gelukkig was deze niet nodig want voordat de bejaarde besloot haar weg te vervolgen was Ruth samen met Jip al ingestapt en had twee zitplaatsen voor de kiddo’s geconfisqueerd. Hasune here we come!
1 opmerking:
Wat een geweldig verhaal: 👍
Een reactie posten