Onze Railpass-trip is begonnen, deze vakantie gaan we een weekje racen met de shinkansen. De eerste stop is zo’n 350 km verderop: Nagoya. Daar ligt het Ghibli Park.
Het is een beetje een ingewikkeld verhaal: voor Expo 2005 (een universele wereldtentoonstelling) is het woonhuis van Mei en Satsuki uit de animé My Neighbor Totoro één op één nagebouwd. We hadden al lang het plan het huis eens te bezoeken, ware het niet dat het een beetje een mijl op zeven was enkel voor deze bezienswaardigheid. Maar nu is er sinds november 2022 het Ghibli Park, het is zo’n beetje om het Totorohuis heen gebouwd. Het park bestaat uit verschillende gebieden, elk met een eigen filmthema.
Het Ghibli's Grand Warehouse is het hart van het park, hier zijn exposities te zien, is een mini bioscoop en is er een gift shop. Daarnaast is er Hill of Youth en Dondoko Forest (hier staat o.a. het Totoro huis). Verder zijn Mononoke Village en Valley of the Witches in aanbouw. Het is een hele toer om aan tickets te komen. Drie maanden van tevoren worden tickets vrij gegeven, deze zijn dan binnen een paar uur voor de hele maand uitverkocht. Als je van buiten Japan tickets wil kopen voor het park, dan kun je enkel tickets kopen voor de Grand Warehouse….de rest is enkel beschikbaar voor mensen die in Japan wonen. We wilden zo graag naar het Ghibli Park dat we de tickets voor het Warehouse hebben gekocht. We hebben vanuit Japan nog geprobeerd om voor de twee andere gebieden toegangskaarten te krijgen maar dat is helaas niet gelukt.
’s Ochtends vroeg zijn we uit ons hotelletje vertrokken en hebben de trein gepakt naar Nagakute, een tripje van een kilometer of 10. Aangezien we toegangsbewijzen met een tijdslot hadden gekocht en we wat te vroeg waren hadden we nog wat tijd stuk te slaan. Eerst hebben we voor Elin een windmolentje gekocht zodat ze op de zinderende betonvlakte wat uit kon razen. Ruth ontdekte wat verderop nog een indoor speeltuin, daar zijn we naar binnen gestapt. Het Aichi Children's Center is een merkwaardig gebouw: van buiten heeft het wat weg van een ufo. Binnenin staat een enorme scheve spiraalvormige toren die nog het meest lijkt op de toren van Babel. Rondom de toren kun je naar boven en naar beneden rennen, maar binnenin zijn ook allerlei speelruimtes. Als er ergens gerend kan worden zit je bij Jip en Elin gebakken…dus we zaten goed.
Na een kwartier of drie was het eindelijk tijd om ons naar het Ghiblipark te begeven. Van buiten ziet het Ghibli's Grand Warehouse er niet zo bijzonder uit (in tegenstelling tot het Ghiblimuseum in Mitaka) maar van binnen is over elk detail nagedacht. Alle looppaadjes zitten ingewikkeld in elkaar zodat we sommige routes twee keer moesten nalopen om op de gewenste plek uit te komen. In de eerste twee zalen waren omgevingen uit de bekendste Ghibli-films op een chibi-manier vormgegeven. Alle verhoudingen en afmetingen waren verkort zodat alles er schattig en klein uitzag. Het kleurenpallet was ook een extra vermelding waard, alles zag er zo mooi uit waardoor het extra jammer was dat er geen foto’s gemaakt mochten worden. Jip en Elin hebben er Totoro op zijn dikke buik gekriebeld terwijl hij in zijn boom lag te slapen, een ritje in de Kattenbus passeerde ook de revue. En Jip en Elin hebben in het ballenbak-badhuis van Spirited Away flink de bloemetjes buiten gezet. Kortom, een goede start van de tour. Veel andere delen van het warehouse waren juist wel ingedeeld voor fotomomentjes: in de ‘kelder’ kon je wandelen (als miniatuur mensje) door de wereld van Arietty.
Ook kon je met de robot uit Laputa op de foto. In het hart van het gebouw was een grote zaal waar allerlei objecten van tentoonstellingen uit het verleden stonden opgeslagen, maar wel zo dat je ze redelijk goed kon bekijken: nu begrepen we de naam van het gebouw ook wat beter. Ook was er een zaal waar er extra aandacht was voor alle verschillende verschijningsvormen van de Ghibli filmposters….dat waren er heel wat. Van één film hing er maar een enkele poster: The Boy and Heron. Dit is de meest recente film van Studio Ghibli en draait hier sinds vier weken in de bioscopen. Het merkwaardige is dat Studio Ghibli helemaal niks naar buiten heeft gebracht qua beeldmateriaal over deze film, er is dus maar één afbeelding bekend. Het is hier gebruikelijk dat je een filmboekje kan kopen met achtergrond informatie en filmstills als je naar de bioscoop gaat, maar voor The Boy and Heron wordt dus een uitzondering gemaakt. Een aantal jaren geleden hebben we Ponyo hier in de bioscoop gezien. Op de dag voor de premiere zag je in allerlei winkels stands en etalages die afgedekt waren, op het moment dat Ponyo in roulatie ging lagen de winkels opeens vol met merchandise…en geen dag eerder dus. Het idee achter de ‘blinde vlek’ actie van The Boy and Heron is dat het om het artistieke aspect van de film gaat en studio Ghibli kijkers blanco de film in wil laten stappen. Deze aanpak lijkt succesvol want de film wordt erg goed bezocht.
Terug naar het Warehouse: via de giftshop kwamen we uiteindelijk uit bij de attractie waar de aller langste rij mensen stond te wachten. Bij binnenkomst stond er al een enorme meute, dus we besloten dat voor het laatst te bewaren, bovendien was niet duidelijk wat er ûberhaubt te zien was. Toen we aan het einde van de rit in de rij aansloten vertelde een medewerkster ons dat we misschien niet alles in de zaal konden zien omdat het museum over drie kwartier dicht ging…we besloten braaf te blijven wachten. Om tien minuten voor sluitingstijd stapten we de zaal binnen: er waren allemaal klassieke scenes uit Ghibli-films in 3d nagebouwd waar je in plaats kon nemen voor een fotomomentje. Spirited Away was verreweg het populairst, die wilden we niet missen…ondertussen klonk het sluitingstijd-oprotmuziekje in onze oren. We hebben er in tien minuten zes instagramkiekjes doorheen gejast, tot overmaat van ramp was er nog een verdieping met net zo’n aantal aan poseer-filmscenes. Die hebben we moeten skippen voor een volgend bezoek.
Eenmaal buiten waren we het er beiden over eens dat het Grand Warehouse niet de charme heeft van het Ghibli museum in Mitaka. Waar het hier in Nagoya meer gaat om leuke plaatjes schieten met je favoriete filmkarakter gaat het in Mitaka er veel meer om hoe de films gemaakt worden en krijg je een kijkje in de keuken van Studio Ghibli. Dat misten we hier wel…maar we hadden ook het idee meer voldoening te halen uit de andere delen van het Park. We besloten de gok te wagen en te kijken hoe ver we nog het park in konden wandelen, wat bleek…nog best ver eigenlijk. We hebben nog een dikke drie kwartier door een heerlijk (camphor trees gevuld) bos gewandeld (toegejuicht door een honderdtal cicades). Bruggetjes overgestoken, mysterieuze lantarens gezien, het hoedje en de maiskolf van Mei op een bankje gevonden en ook nog een glimp opgevangen van het Totoro-huis…..….toch nog even een kers op de taart. Daarna zijn we weer vrolijk terug gehuppeld naar het treinstation.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten