1-down, 1-up

 

 

De dag na ons bezoek aan het Ghibli Park zijn we ’s ochtends vroeg naar Osaka vertrokken.
Omdat we te vroeg zijn om in te checken bij het hotel hebben we onze bagage in een kluisje gestald en zijn we doorgereden naar Kaiyukan, hèt aquarium van Osaka. Dit aquarium heeft een enorme watertank waar een walvishaai in rond dartelt….bovendien is het er heerlijk koel. 

Elin verkneukeld zich al weken op het hotel waar we zullen verblijven want onze kamer heeft…..stapelbedden. The Stay Osaka is denk ik het leukste hotel waar we deze vakantie zullen verblijven: de aankleding is fris en hip en we komen juist aan op de dag dat er een Hokkaido thema-avond is met allerlei hapjes en delicatessen afkomstig van het noordelijkste eiland van Japan.
De kamer is ook een feest: een pijpenla met maar liefst drie houten hoogslaper/stapelbedden over de lengte van de kamer. Jip en Elin kunnen hun geluk niet op….het is apenkooien wat de klok slaat. ’s Avonds kunnen Ruth en ik rustig nog even ongestoord (!) bijkletsen en chillen in de lounge-room, de twee aapjes zijn na het klimfestijn compleet uitgeteld.

Ruth en ik houden eigenlijk niet zo heel erg van pretparken. Het Ghiblipark is een uitzondering maar dat is dan ook geen traditioneel pretpark. Maar goed, heb je enige keus als je in Japan bent en er net een themapark gebouwd is dat Super Nintendo World heet?….neen.
Het Super Mario festijn ligt in het Universal Studios Japan park. We hebben besloten om twee dagen te gaan, er zijn meerdere thema-gebieden (Harry Potter, The Minions, Jurassic Park, Sesamstraat etc. etc.), dus vervelen zullen we niet. Rond een uur of elf arriveren we aan de ingang. Een vriendelijke medewerker maakt een praatje met ons en vraagt onder andere waar we vandaan komen, of we er al lang zijn en of er iemand van ons al bijna jarig is. Prompt krijgen we allemaal een ‘on vacation’ sticker om op ons t-shirt te plakken en Elin ook nog een verjaardagssticker. Nou, da’s aardig zeg, mompelen we nog…maar nog geen 5 minuten later komen we er achter dat we gebrandmerkt zijn, oh no’s! 

 

Elke parkmedewerker (en dat zijn er veel) zwaait naar ons en wenst ons een fijne vakantie, en Elin wordt continu gefeliciteerd en toegezongen. En dan moet je net Elin hebben, die geniet daar met volle teugen van….not! #Elin-moppermodus acitvated!
Om alle drukte in goede banen te leiden heeft het Universal Park ook een eigen app. Hierin kun je plaatsen reserveren voor attracties, met het idee lange wachtrijen te voorkomen. Maar het is meer bedoeld om niet meer mensen toe te laten in een gebied dan dat de capaciteit toelaat. Als we voorbij de kaartcontrole zijn activeren we meteen de app om een plekje te reserveren voor Super Nintendo World. Tot onze teleurstelling kunnen we op zijn vroegst eind van de middag om zes uur terecht. Da’s echt te laat voor ons. En voor het Harry Potter gebied is er niet eens een mogelijkheid om iets te reserveren; allemaal al volgeboekt voor vandaag. Wat blijkt, je mag ook maar één gebieds-reservering per dag maken, dat wil zeggen dat we Zweinstein niet zullen bezoeken dit weekend. We besluiten de volgende dag maar meteen om half acht op de stoep te staan om zeker te zijn van een entreeticket voor Super Nintendo World. Het is namelijk ook nog eens zo dat je met de app de reservering enkel kan maken als je op het terrein van het attractiepark bent.
Voordat we konden besluiten wat we dan maar eens gingen doen werden we omsingeld door de Universal Parade: een lange optocht met allerlei praalwagens Universal mascottes (Minions, Super Mario, Pokemon, Doraemon, Sing). Het was een vreemde gewaarwording: ghettoblasters met themanummers op volume 10 en tientallen glitterkanonnen. 

 

Tussen de glitters zaten schijnbaar ook plaatjes verstopt die het verzamelen waard waren want allerlei kinderen doken op de glitterbergen af. Ondertussen kreeg ik één zo’n plaatje van een medewerkster overhandigd (een pokéball) alsof het een immense trophy was, terwijl ze nog even happy holiday in mijn oor toeterde. De praalwagens waren inmiddels verdwenen. Er kwamen nu een soort stofzuigers de straat ingereden die alle achtergebleven glitters kwamen opzuigen, zo kon een nieuwe parade fris van start gaan. Oh hell, waar waren we beland? Erg ver konden we er niet vandaan zitten want het was nog steeds 37 graden.
Eerst maar eens afkoelen. We zijn snel een ijsjestent ingedoken om bij positieven te komen (Elin had haar verjaardagssticker ondertussen afgedaan). Via Amity Village (het Jaws-stadje) zijn we richting Universal Wonderland geglipt. Dit deel van het park is voor de jongste bezoekers gemaakt. Na een minuutje of 20 kregen Elin en Jip hun draai te pakken in een Elmo-thema bouwhoek en werden er hier en daar wat glijbanen uitgeprobeerd. Vervolgens hebben we ons in het Minionpark gewaagd, jeweetwel die gele Oempa Loempa’s uit Despicable Me. Dit deel van het park was heel leuk vormgegeven. Overal waar je loopt hoor je - naast de filmthema-muziek - mierzoete kinderen-voor-kinderen eighties covers (zelfs van Van Halen), tenzij je door het minion-‘dorp’ loopt. Daar hoor je dezelfde muziek maar zijn de kinderstemmen vervangen door het brallende gibberish van de Minions. In hetzelfde gebied hoor je op de toiletten de Minions poep- en scheetgeluiden maken gevolgd door gegiechel, alles is tot in de kleinste details uitgewerkt. We besloten in de Minion Mayhem te stappen: één of andere ride waar Elin lang genoeg voor was. Gedurende de wachttijd van een uur begonnen we langzaam aan meer en meer te twijfelen of het wel een geschikte attractie voor Elin was. Eh nou nee dus, Minion Mayhem was een soort simulator met 3d-scherm die ons (op ADHD tempo) door de Minionfabriek loodste. Elin liet al snel blijken het helemaal niks te vinden en wilde meteen uit het karretje stappen en Jip gaf ook al na een minuut aan misselijk te worden. De animatie op het scherm was ook niet lekker scherp dus Ruth en ik waren er ook snel klaar mee. Toen we aan het eind van de rit uitstapten zijn we snel weer teruggewandeld naar het veilige Wonderland en in Moppy's Balloon Trip gestapt, da’s meer ons niveau…haha. Daarna hebben we een rondje door de giftshop(s) gemaakt en hebben ons een geslaagd hoofddeksel laten aanmeten. Toen hebben we de Universal Studios maar links laten liggen en zijn bij onze favoriete sushiketen Sushiro aangeschoven voor het avondeten.

Dag 2, de ontgroening hadden we doorstaan…vandaag zou alles beter moeten gaan. De stickers hebben we thuis gelaten (ze zitten nu in Elins stickerboek) en om half acht stonden we voor de hekken (in de rij) van de Universal Studios. Om acht uur ging het park open en om half negen waren we binnen. Meteen hebben we de app opnieuw geactiveerd, want dat kon pas toen onze tickets gescand waren aan de ingang. En yes!…rond kwart over negen konden we het Nintendo deel van het park betreden. De entree van Super Nintendo World is echt waanzinnig, ik had me wel al voorgesteld dat het indrukwekkend zou zijn maar het overtrof al mijn verwachtingen. Je stapt bij de entree de welbekende groene rioolbuis binnen, waardoor je een wandeling van een paar minuutjes maakt. Omdat het licht ietwat gedimd is in de tunnel komt de impact en kleurenpracht des te harder bij je binnen als je het Super Mario Land binnenstapt. Het voelde bijna filmisch: alle kleuren waren kraakhelder, de gametunes die al jarenlang in ons onderbewustzijn zijn opgeslagen kwamen ons in surround tegemoet en alles bewoog in de omgeving: gouden draaiende (zwevende) muntjes, wiegende vleesetende planten, power-ups gleden voorbij. Alles zag er zo kraakhelder uit dat het wel een 3d render uit een computer programma leek, alleen alle medebezoekers verstoorden de illusie. Ruth haar filmpje geeft een goede indruk. 

 

In elke hoek was wel een grappig detail verwerkt: van de puntige cactussen tot een aantal pikmin die stiekem een gouden muntje afvoerden. Elk gouden vraagtekenblok kon je ook een stoot geven en net als in de games klonk er het welbekende *pling!* *pling!* geluid. Met een Power-Up armband kon je nog extra geluiden aan de blokken ontlokken, je score bijhouden en digitale stempels verzamelen.De verrekijkers waarmee je het level van afstand kon verkennen waren ook van de partij en gaven met een soort augmented reality een ‘ingame’ beeld van het park. Elin wilde dolgraag in de Yoshi-ride: een ritje op de rug van de welbekende groene dino door het hoger gelegen deel van Super Nintendo World. 

 

 Elin vond het zo leuk dat ze er geen enkele moeite mee had om nog eens een uur in de rij te moeten staan. En ook dat viel gelukkig mee, de wachttijd was de tweede keer half zo lang. Na heel het park uitgekamd te hebben gingen Elin en Jip nog even met Toad op de foto. Vervolgens nog een musical-achtige show van de animatiefilm Sing bijgewoond. En in het Minion Park hebben we in het thema restaurant nog wat gegeten en wat verkoeling gezocht onder de sproeiers. Dag twee was gelukkig een enorme goedmaker.