Het is alweer 6 jaar geleden sinds we voor het laatst in Japan zijn geweest. Het oorspronkelijke plan was om een vleugje kersenbloesem mee te pikken in het voorjaar van 2020 maar toen ging Japan op slot en hebben we onze tickets ingewisseld voor vouchers. We waren erg benieuwd of er veel veranderd zou zijn sinds onze laatste trip. In eerste instantie weinig. Wat wel opmerkelijk is is dat bij een aantal winkels en bij alle 7-elevens er geen menselijk contact is bij het betalen van je boodschappen. Er wordt je wel verteld wat je moet betalen maar vervolgens wordt je doorverwezen naar een display waarop je een betaalkeuze kan kiezen. Kies je voor contant dan kun je je kleingeld in een bakje kieperen met een afvoerputje en je briefgeld wordt door een soort floppy-drive opgezogen, het kleingeld wordt weer uitgespuugd in een ander bakje. In NRC las ik twee weken geleden een stuk waarin beschreven werd dat veel mensen in Japan nog een mondkapje dragen, vooral uit schaamte of sociale druk. In het artikel werd gesproken over ruim de helft van de Japanners maar dat valt momenteel wel mee….ik denk zo’n 20 à 25% van de mensen die we in Tokyo zien dragen er één. Maarrr, dat kan ook aan de hitte liggen, haha. Dat is wel een dingetje zoals ik al eerder vermelde. Het is de afgelopen dagen nauwelijks onder de 37 graden geweest en aanstaande woensdag gaan we verder Japan in, o.a. richting Himeji, dus dat belooft wat. Maar goed, de Japanners zouden de Japanners niet zijn als ze geen creatieve oplossingen zouden verzinnen om deze helse temperaturen te trotseren. Op straat zijn we al veel mensen tegengekomen met koelelementen om hun nek en polsen geklemd. Er zijn ook variaties waarbij er op de uiteindes nog ventilatoren bevestigd zijn. Toen ik deze voor het eerst in de winkel zag liggen dacht ik dat het een koptelefoon was om je oren te koelen. :)
Verder ze je heel veel miniventilatoren die je gewoon in je tas kan stoppen, deze zijn sterker aangedreven dan die batterijversies die je in Nederland ook ziet. Ik heb er eentje aangeschaft en deze heeft ook nog een metalen koelelement rond de as zodat deze ook de lucht eerst verkoelt alvorens de lucht wordt weggeblazen. De werklui die je op bouwplaatsen ziet zijn juist helemaal hermetisch afgesloten van het zonlicht. De steigers zijn geblindeerd maar ook hun kleding bedekt praktisch hun hele lichaam. Op straat zag ik mensen aan het werk met - wat op het eerste gezicht - grote donsjacks leken. Bij nadere inspectie bleken het een soort jassen gevuld met lucht te zijn waar een soort ventilatoren in verwerkt zijn die voor luchtcirculatie zorgden…anyway ik dwaal af, wij houden het voornamelijk bij petjes, parasols en schaafijs.
De afgelopen dagen hebben we geprobeerd een beetje het juiste ritme en tempo te pakken waar zowel Jip als Elin goed op gedijt, dat valt eerlijk gezegd nog niet mee. Het is ook best ingewikkeld allemaal: niet moe als je moet slapen, wel moe als je mee op stap moet, tegen het eind van de middag is het al donker maar door het TL-licht buiten ons appartement in combinatie met het melkglas lijkt het buiten juist weer licht, ’s nachts is het bijna zo warm als overdag, in de slaapkamer is een airco, in de wc is het dan weer loeiheet. Op elke hoek van de straat staat een vendingmachine met de heerlijkste drankjes maar je blaas is maar klein, in elk winkelcentrum of warenhuis staat een tiental aan geshapon-automaten…oh keuzestress. Ik ben blij dat dit niet mijn eerste Japantrip is…been there, done that. ;)
De afgelopen dagen zijn we onder andere naar het Tokyo Sea Life Park afgereisd om de gigantische tonijnen in hun donutvormige-tank te zien rondracen.
Het complex ligt aan de Tokyo-baai dus je kunt er heerlijk uitwaaien. Aangezien het aquarium van Artis nu al ruim twee-en-half jaar dicht is was dit helemaal een mooi uitje. Elin heeft de laatste tijd een bijzondere interesse voor gevaarlijke dieren dus de haaien hadden een streepje voor. Toen ze alleen zag dat er ook twee duikers onderhoud aan de vistank aan het plegen waren waar de hamerhaaien zwommen begon ze zich toch grote zorgen te maken over het lot van ‘die mens in het water’. Nadat we haar hebben kunnen overtuigen dat de haaien en duikers vriendjes van elkaar waren konden we door naar de volgende gevaarlijke bak met vissen.
Verder hebben we ook de buurt nog wat verder verkent. Zo’n twee kilometer bij ons huisje vandaan ligt Ukima Park. Een mooi ruim park waar je elkaar nauwelijks kan verstaan door de ongelofelijke herrie die de cicades maken. Er staan lekker veel bomen, bankjes, speeltoestellen. En er staat een heuse windmolen - we kregen helaas Elin niet zover om met de zelfontspanner een geslaagde ‘groeten uit Holland’- foto te maken. Die komt dus nog. ;)
1 opmerking:
Leuke verhalen, schatjes
Een reactie posten