Trees, Parks and Recreation

 

Aan inspiratie voor dagtripjes in Tokio geen gebrek, de tijd begint zelfs te dringen, volgende halte: the Skytree. In 2012 - het jaar dat de Skytree werd opgeleverd - hebben we de 634 meter hoge toren eens samen met Bobby beklommen. Toen moesten we ruim twee-en-half uur wachten voordat we omhoog konden. Daar hadden we niet zo’n trek in deze keer. We besloten op de bonnefooi naar Sumida te vertrekken en daar te kijken hoe de boom erbij stond. Er is ook een heel complex met winkels en musea omheen gebouwd dus dat was sowieso een uitwijkmogelijkheid. We herinnerden ons nog van de vorige keer dat er vlakbij een Moomin character-cafeetje te vinden was. Helaas bleek al snel dat deze het veld had moeten ruimen. Tot ons grote plezier was er in hetzelfde complex ook een Kirby pop-up Café gevestigd. Bij binnenkomst werd ons meteen gevraagd of we gereserveerd hadden: ‘Eh, nee’. We konden wel eten bestellen om mee te nemen, maar daar moesten we dan een uur op wachten….reserveren was uitgesloten voor die dag, sterker nog uitgesloten voor september.  Misschien maar alvast reserveren voor onze volgende vakantie dan. :) 

 Aangezien onze wolfjes trek hadden gingen we op zoek naar een andere stek. Tien meter verderop vonden we een adresje waar ze prachtige softijsjes tapten: groene thee/aardbeien softijs met een zwart sesam hoorntje. Terwijl we een zitplekje in de schaduw van de Skytree hadden gevonden viel ook op wat een enorme schaduw de toren achterlaat op het aardoppervlak. Als je omhoog keek zag je de lucht donkerder kleuren waar de toren de zon ‘in de weg’ stond. 

 We besloten de gok te wagen en in de rij te gaan staan voor toegangtickets. Hmmm…dat kon toch nog wel eens een dik uur wachten worden. Aan de andere kant van de entreehal was nog een rij voor mensen met tickets die online gekocht waren. Ik had bewust geen tickets via het internet gekocht omdat ik niet wist wat we aan zouden treffen qua drukte ongeacht rij of tijdslot. Maar dit leek me wel een goed moment om te kijken of er nog via de digitale snelweg tickets te ritselen waren. Nou ja dus, in vijf minuten hadden we ons los geworsteld uit de rij waarin we stonden te wachten en tien minuten later stonden we bij één van de vier liften die ons met 600 meter per minuut naar het Tembo Deck zou schieten. Het was wel even een aantal keer goed slikken om onze oren te klaren voordat we boven waren. Na een rondje gelopen te hebben stapten we in de volgende lift die ons van 350 meter naar 450 meter hoogte zou brengen. Vanaf hier kon je goed zien wat een enorme zonnewijzer deze megatoren is. Het lijkt me heel raar om binnen het schaduwbereik van de Skytree te wonen en eens per dag een zonsverduistering mee te maken.

 

Nadat we ons 360° rondje Tokyo hadden gemaakt belandden we bij Het Skytree Café en werd onze Kirby-teleurstelling ruimschoots goedgemaakt: ijsjes opgesierd door Skytree mascotte Sorakara-chan (ook wel: ‘From the sky-chan’).
Toen we weer eenmaal voet aan (lage)land hadden gezet ontdekten we een grote waterfontein aan de voet van de Skytree.
Tientallen kinderen dartelden tussen de sproeiers door. Vanwege de hitte waren er grote ventilatoren opgesteld die ook nog eens aangesloten waren op een watervernevelaar. Om het feest compleet te maken waren er een extra aantal portable megasproeiers en kiepende waterbakken aan de fontein toegevoegd. De stenen gladde vloer was wel een serieuze uitdaging, om de vijf minuten klonk er ergens wel ergens gekrijs van een uitgegleden kleuter, maar dat werd ruimschoots overstemd door het vrolijke gekraai van de andere kinderen….inclusief die van ons. Het duurde dan ook aanzienlijk lang voordat we Elin en Jip weer naar de metro huiswaarts wisten te lokken.

Op één van de laatste dagen van onze vakantie ben ik nog met Elin naar Kichijoji gereden om de Inokashira Park Zoo te bezoeken. Het is een aandoenlijk dierentuintje dat is opgedeeld in twee delen: één deel gerelateerd aan dieren die in het water leven en één deel voor al het overige dierentuinvolk. De dierentuingebieden worden gescheiden door het Inokashira Park en liggen zo’n halve kilometer uit elkaar. Vandaag gaan we naar de ‘Zoo Area’ van het park dat praktisch tegen het Ghibli Museum aanligt. Er zijn in de dierentuin niet bijzonder veel dieren te zien: sikaherten (die schrokoppen uit Nara), vleermuizen, pinguïns, stekelvarkens en stokstaartjes. Een eervolle vermelding voor de eekhoorns. Er is een grote kooi met smalle wandelpaadjes waar een kudde aan eekhoorns letterlijk doorheen raast. 

 

Over kuddes gesproken, er staat ook een klein boerderijtje met een populatie cavia’s. Op vaste tijdstippen op de dag mogen kleuters ze komen aaien en knuffelen. Helaas was dat bij ons bezoek niet mogelijk. In mijn beste Japans kon ik herleiden dat de hitte in combinatie met de warme cavia-jasjes en het kleutergeknuffel de cavia’s wel eens fataal zou kunnen worden…fair enough. 

 

En dan zijn er ook nog de kraaien, allerlei bordjes waarschuwen dat ze alles jatten wat los en vast zit. Maar goed, de reden waarom Elin dolgraag naar Inokashira Park wilde is de speeltuin. Achterin het park staan een aantal ouderwetse attracties geparkeerd: onder andere een draaimolen, zweefmolen, theekopjesattractie en een shinkansen-treintje. Alle antieke attracties worden bediend door minstens net zo oude mannetjes in uniform. Ze nemen hun werk erg serieus (wie niet in Japan) maar hebben ook duidelijk plezier in hun werk. Al zit er nog maar één kind in de draaimolen, vol enthousiasme wordt de attractie aan geslingerd. Aangezien de ritjes maar 100 yen (63 cent) per rit kosten besluit Elin maar meteen 20 tickets uit de automaat te trekken, die komen wel op. 

 

De zweefmolen is onze grote favoriet; doordat de cabines open zijn, een lekkere snelheid hebben en ook nog de hoogte in gaan zorgt deze attractie voor de meeste verkoeling. Alsof je meegenomen wordt op een grote ventilator. Als alle tickets op zijn en Elin alle mannetjes uitbundig heeft uitgezwaaid gaan we richting de uitgang. Maar niet voordat we een oceaanblauw schaafijsje hebben besteld en in de giftshop nog even een pluche otter hebben opgepikt.