Burn After Reading

 
Pff, het is even opstarten hier, want het is heet hier…bloedjeheet…gemiddeld 37 graden. Het afstemmen van elkaars ritme en jetlag kost ook enige tijd.

Afgelopen zondag stapten we op het vliegtuig richting Narita. De vlucht verliep redelijk soepel, de enige domper was dat het entertainment system niet leek te werken…en daar had Elin zich nou juist zo op verheugd. Schijnbaar de meeste mensen aan boord aangezien er een luid gejuicht werd toen na 5 uur de vliegtuigcrew het filmprogramma toch aan de praat kreeg. Tot mijn grote vreugde vond ik ergens in een uithoek van de filmcatalogus een animé van Studio 4°C: Fortune Favors Lady Nikuko.

Elin heeft tijdens de vlucht prima geslapen, Jip wat minder: die werd wakker getrappeld door Elin haar turbulente dromen. Ruth kon gelukkig ergens een kort power-napje pakken. Om de reis zo soepel mogelijk te laten verlopen hebben we destijds tickets gekocht voor een directe vlucht naar Tokio, ware het niet dat de hele toestand in Oekraïne roet in het eten gooide. Niet over Rusland deze keer maar via een tussenstop in Seoul. Ondanks dat we voor dit oponthoud het vliegtuig uit moesten verliep de overstap soepel en vlekkeloos. Het was ook wel lekker voor onze springboontjes om de beentjes te strekken. De laatste twee uurtjes waren zo gepiept. Vooral ook omdat het vliegtuig nu halfleeg was en ik ook nog even wat slaap kon pakken. Bovendien was ik net op tijd wakker om nog net het puntje van Mount Fuji door het wolkendek te zien steken.

Het was een meesterzet van Ruth om voor onze eerste nacht in Japan een hotelkamer te boeken in Narita….de breintjes waren beurs. Nog geen half uur nadat we de aankomsthal van het vliegveld hadden verlaten stonden we al in de lobby van Hotel Nikko Narita. En nog voor we hadden ingecheckt kregen we al een postpakketje in onze handen gedrukt met daarin onze pocket wifi’s. Met deze portable wifi-units kunnen we ieder ons eigen netwerkje creëren en zijn onze telefoons, consoles, iPad en Macbook niet afhankelijk van allerlei verschillende (hotel)netwerken en hebben we overal dekking. Ruth had ze vanuit Nederland (in Japan) gehuurd en ze naar ons hotel laten sturen. Bij de 7-Eleven Konbini hebben we even een avondmaal bij elkaar gesprokkeld om vervolgens de jetlag-nacht in te stappen. 

 

En ja hoor….rond 2 à 3 uur ’s nachts waren we allen weer wakker….behalve Jip, maar dit had dan ook de meeste slaap in te halen Ruth heeft met Elin een groot deel van de resterende nacht een letterspelletje op de iPad gespeeld. Het zal ons niet verbazen als Elin aan het eind van onze vakantie kan lezen en schrijven. :)
Gelukkig voor ons (en onze mede nachtbrakers) ging het ontbijtbuffet al om half zes open. Na ontbeten te hebben zijn we terug naar het vliegveld ge-pendelbust. Daar hebben we nog wat papierhandel geregeld: railpasses afgehaald (we gaan een weekje met de Shinkansen op pad), een Suica-card (ov-kaart) voor Jip gekocht en tickets voor de Narita Express (N’EX) om ons naar Shinjuku te vervoeren. Van een vriendelijke JR-medewerkster kregen Jip en Elin een origami-tol cadeau zodat het wachten op alle documenten geen enkel probleem vormde. Nadat we bij het kantoor van Sakura-House onze sleutels hadden opgepikt konden we eindelijk richting ons vakantiehuisje. Het werd ook wel hoog tijd ook want inmiddels was onze gehele entourage inclusief koffers gesmolten.

Ons huisje ligt in Itabashi, zo’n beetje in het noord-oosten van Tokyo….vanaf daar is het ongeveer een half uurtje naar het centrum met het openbaar vervoer. Het appartement ‘Aloe-heights’ beslaat zo’n 39 m2, heeft 2 vrij ruime slaapkamers (voor Japanse begrippen that is), een piepklein keukentje met een party-sta-tafel als eetkamertafel, een douchecabine met hogedrukspuit douchekop en een wasmachine die buiten (aangesloten) naast de voordeur staat…kortom een uitstekende uitvalbasis voor de avonturen die komen gaan…