Al bijna een week in Japan en nog steeds geen sushi gegeten, dat kan natuurijk niet. Daarom besloten we eergisteren om bij de robosushi - waar we eerder niet terecht konden - te gaan lunchen. Na de 'fiets-cape' te hebben losgepeuterd, het alarm uitgeschakeld te hebben en te grazen zijn genomen door de muggen zoefden we weer door de straten van Tama.
Het was weer aardig druk bij het restaurant maar we besloten deze keer rustig af te wachten en een bonnetje te trekken. Dit was ingewikkelder dan dat het aanvankelijk leek omdat je eerst d.m.v. een Japans menu allerlei gegevens in moest voeren: aan de bar zitten of aan een tafeltje, het aantal volwassenen, hoeveelheid kinderen etc etc....maar Ruth fietste er zo doorheen....hopla, chiketto desu!
Binnen een kwartiertje werden we al door een medewerkster (geen robot helaas) naar ons tafeltje gebracht. En toen kon de pret beginnen, we hebben geloof ik het hele bestelmenu binnenstebuiten gekeerd. Niet geheel verwonderlijk kwam de salmon-onion sushi het meeste voor op onze eindscorelijst.
Toen we een kwartiertje of drie later naar huis fietsten zagen dat de hemel begon dicht te trekken en dat er zwaar weer op komst was.
Dat bleek te kloppen want eenmaal thuis werd de lucht gitzwart en schoten de bliksemschichten uit de wolken....tot diep in de nacht is het blijven hozen. In het noorden van Japan schijnt het nog veel heftiger geweest te zijn aangezien er daar een dam en een spoorbrug weggespoeld zijn.
Ruth wilde vanuit het badkamerraam nog wat foto's van het noodweer maken maar verstapte zich op de trap en duikelde naar benee, schade; waarschijnlijk één gekneusde paarse teen.
Hoog tijd om naar bed te gaan. Na een uur of vier geslapen te hebben werden we beiden tegelijk wakker geschud: aardbeving!
Half slaapdronken begaven we ons naar beneden naar de stevigste plek in het huis.
Het was een vreemde ervaring deze keer, de combinatie van een 'roller' aardbeving, houten muren, een wapperend gordijn en de slaapdronken toestand deed ons aan een zwalkend schip denken.
We hebben gewacht tot de helemaal beving voorbij was en zijn toen ons bed weer in gedoken.
Achteraf bleek het een beving van 6,4 op de schaal van Richter geweest te zijn, het epicentrum lag voor de kust van de prefectuur Fukushima.
Nog wat nadeinend in mijn bed moest ik nog denken aan het gesprek wat we eerder deze week met Tetsuko hadden. Ze vroeg ons hoe het weer in Nederland was toen we vertrokken. "Nou erg slecht, zeiden we: "koud, heel veel regen en erg harde wind". "Typhoons?", vroeg Tetsuko. "Nou, nee dat nou ook weer niet". Nu voelde het eigenlijk een beetje het zelfde als je in Holland zegt dat je honger hebt. Honger, nee trek........in Afrika, dáár hebben ze honger.
De volgende ochtend besloten we eerst even te kijken hoe Ruth overweg kon met haar duikelteentje. Tijdens onze wandeling naar het station zouden we bekijken hoe de zaken ervoor stonden. Ondanks de paarsige gekneusde kleur ging het lopen eigenlijk best prima, we besloten naar Shibuya af te reizen.
Toen de trein bij het station van Shinkoganei stopte, stond naast ons de trein voor de andere richting klaar. Hierin zat een groep van zo'n acht tienjarige jongetjes, eentje begon naar ons te zwaaien. Toen we vervolgens vrolijk terug zwaaiden was dat voor de overige 7 knulletjes het startsignaal om ook helemaal los te gaan met de armpjes....dat is een blije start van de dag.
In Shibuya zijn we gaan lunchen bij de Chococro (ooit zin in een chocolade-croissant?...this is the place), vervolgens hebben we een spoor door de stad getrokken via de Mandarake, Uniqlo en Tokyu Hands. In de Parco bekeken we de overzichtstentoonstelling van Medicom Toy (http://www.medicomtoy.co.jp/), dit bedrijf gespecialiseerd in designer toys maakte ook de anatomische Hello Kitty die ik vorig jaar aanschafte.
Na bij de freshness-burger een feestelijke avocado- en tofu-burger gegeten te hebben zijn we weer op de trein gestapt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten