Waar we wel foto's van hebben gemaakt is de Zenkō-ji tempel, deze tempel is in de 7e eeuw na Christus gebouwd en één van de grootste houten gebouwen in Japan.
Nadat de tempel al een keertje of 11 afgebrand, is hij op een andere plaats weer opgebouwd en sinds 1707 gaat het Zenkō-ji heel wat beter af. Na het tempelterrein helemaal uitgekamd te hebben werd het hoog tijd om de trein te pakken naar Yudanaka, een plaatsje dat een uurtje reizen verwijderd is van Nagano.
Het is aan hostelworld.com te danken dat we de laatste dagen van onze rondreis terecht zijn gekomen in Yudanaka. Als je namelijk zoekt op Nagano verschijnt er onder andere bij de zoekresultaten: 'Nagano Snow Monkey Park'. Snow Monkeys? Blijken de in hotsprings badende Japanse makaken te zijn! Geen twijfel mogelijk dat we daarheen moesten natuurlijk. Gereserveerd bij ryokan Shimaya die op hostelworld zeer goede recensies heeft. Niet voor niets, zo bleek. We werden ontvangen door de eigenaar Ichiro Yumoto, die direct begon met plannen: 'tomorrow morning you go to monkey park, not today, that's better. Today, you can go to this village, I will take you there.' Pakte een kaart erbij en begon met rood van alles aan te geven. Waar we vandaan kwamen? 'Oh, two weeks ago, Dutch family was here. Wrote down some recommendations.' Hij dook in zijn kantoortje en kwam terug met het betreffende A4tje met tips en een dik gastenboek dat al volledig volgeschreven was. De Hollanders hadden het over een private onsen bovenop een berg waar ik op Hostelworld ook al over gelezen had. We vertelden Ichiro-san dat dat ons leuk leek en hij sprong direct op om te reserveren. 'You will go there at 6.30 p.m., very good because you will see the sunset. I'll take you to Shibu Onsen first, there you buy a towel and collect stamps, then you walk back here at 6 o'clock. Then I'll take you to the private onsen. You like festivals? You like karaoke? There is a karaoke contest this evening, I can take you there.' Ondertussen werd er zo dik met rood op de kaart gestreept dat hij met aangeven in moeilijkheden kwam en weer het kantoor in dook om een nieuwe kaart te pakken.
Geamuseerd keken 'pijn en ik elkaar aan. Dat kon nog leuk worden hier!
Zoals gezegd werden we door Ichiro-san eerst naar Shibu Onsen gebracht. We werden afgezet voor een bierbrouwerij die volgens hem zeer de moeite waard was. Aldus gingen we naar binnen maar we wisten eigenlijk niet wat de bedoeling was... Dit was meer een plaatselijk museum met allerlei schilderingen en antiek spul. Wel was er een vitrine met daarin wat biertjes uitgestald. Het voelde bijna alsof we huiswerk hadden opgekregen, dus kochten we daar braaf twee biertjes voor als we later weer thuis waren. Daarna liepen we naar beneden om het dorpje te verkennen en op zoek te gaan naar die stempeldoek, wat dat ook mocht zijn. Wat bleek: het complete dorp was ondergedompeld in Monster Hunter thema vanwege de nieuwe titel van deze game die net verschenen is in Japan. In iedere winkel waren Monster Hunter artikelen te koop, in restaurantjes stonden Airou knuffels en varkentjes tussen de meer gebruikelijke lucky cats en daruma's en er was zelfs een Monster Hunter tempeltje ingericht! Dit alles leverde een grappig contrast op dat we vaker gezien hebben: oude Japanse cultuur (oude Edo-achtige straatjes met mensen in yukata op houten sandalen die badhuizen bezoeken) die op volmaakte wijze vermengd wordt met moderne dingen zoals games. Nu ontdekten we ook wat het idee van die doek was: stempels van de plaatselijke badhuizen verzamelen. Deze hadden nu niet alleen hun eigen stempel, maar ook een Monster Hunter versie voor deze gelegenheid. Stempelen dan maar!
Om half zeven werden we bij de private onsen afgezet. Zo hadden we voor iets minder dan een uur een eigen openluchtbad, met uitzicht op het dal beneden. Superdeluxe!
Toen we naar buiten kwamen stond onze eigen ryokan-taxichauffeur alweer te wachten om ons te laten zien waar de karaoke was en al rijdende aan te wijzen waar we het beste konden eten. Zo zijn we beland in een piepklein ramententje waar we voor weinig geld uitstekend gegeten hebben. Tegelijkertijd konden we genieten van een tv-programma waarin door verschillende zangers allerlei liederen live ten gehore werden gebracht... waardoor we automatisch aan Eerkmans moesten denken! Bij het afrekenen kregen we een grappig apenbordje cadeau.
Helaas viel het karaokefestival letterlijk in het water doordat het keihard begon te regenen. Niet dat we dat heel erg vonden... tenslotte moesten we thuis nog bier drinken!
Voor de volgende dag hadden we een Japans ontbijt besteld. We hadden geen idee waar de eetzaal was maar dat bleek heel eenvoudig te vinden: je luistert simpelweg waar de muzak vandaan komt. Eenmaal daar werden we verwelkomd door een Yamaha piano die vrolijk uit zichzelf gouwe ouwe aan het spelen was. Ons ontbijt stond al klaar!
We waren beslist niet de enige gasten in de ryokan maar toch stond Ichiro-san alweer voor ons klaar om ons naar het Monkey park te brengen. Of hij het niet te druk had, vroeg 'pijn. Geen sprake daarvan. En als we klaar waren moesten we hem bellen want dan kwam hij ons weer ophalen.
Voor het Monkey park moesten we nog een wandeling van een half uur door het bos maken. Daarna werden we getrakteerd op een geiser en het apenpark zelf ligt aan een mooi riviertje. De apen in het park zijn in principe wild en brengen de nacht in de bergen door. Ze komen vrijwel iedere dag naar het park omdat ze hier worden bijgevoerd. Daarnaast komen ze 's winters graag in de hot spring baden die ze hier speciaal voor de apen hebben ingericht; lekker warm immers! Een gewoonte die overigens niet door mensen is aangewakkerd, de Japanse apen die in de bergen voorkomen doen dat al sinds mensenheugenis. Niet voor niets is er zelfs een Japans kledingmerk naar vernoemd: 'A Bathing Ape', ook wel afgekort (in Japan houden ze van afkortingen) als Bape. Helaas voor ons was het ook vandaag weer bloedheet... desondanks hebben we ze toch in het water mogen aanschouwen omdat er van tijd tot tijd voer in het water werd gegooid.
Pepijn is zowel dol op het kledingmerk als op grappige aapjes in het algemeen en heeft dus zijn camera vol- en zijn batterijen helemaal leeggeschoten. En wederom bleken de tips van Ichiro-san van onschatbare waarde: doordat wij vroeg in het park waren was het nog lekker rustig, maar tijdens de wandeling terug begon het wandelverkeer naar het park in hoge mate toe te nemen.
Na vele bedankjes aan Ichiro-san zijn we weer op de trein gestapt. Eerst naar Obuse, waar we een leuk Hokusai museum bezocht hebben en een lunch met kastanje-rijst hebben gegeten. Daarna door naar Nagano, vanwaar we een Shinkansen terug naar Tokyo genomen hebben!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten