Luxeproblemen

Vliegtuig-etend lief monster, a photo by puckduvinylle on Flickr.

Een typisch verschijnsel van onze vakanties hier is de eeuwige twijfel of je iets wel of niet gaat kopen, om het vervolgens niet te doen, waarna je spijt krijgt en weer teruggaat naar dezelfde plek om het alsnóg te kopen. Wat weer tot eeuwige spijt leidt als blijkt dat het ding in kwestie inmiddels is uitverkocht. Hoewel andersom ook fout kan gaan, je koopt iets direct om er een dag later achter te komen dat ze het in een andere winkel voor de helft van de prijs verkopen. Heeft al tot meerdere 'arggghhh!'-momenten geleid. Oftewel: hoe Hollands kan je zijn.
Maandag was het weer zover, we gingen voor de tweede keer naar Shibuya om toch maar die ene tas in Tokyu Hands (het winkelparadijs voor creatievelingen) te kopen. Ik had mezelf weer eens wijsgemaakt dat ik dat ding nodig had. Hoe dan ook kwam hij direct daarna al van pas omdat we vervolgens een paar uur in de Loft (ander favoriet warenhuis) gingen rondhangen waar ik mijn tassen altijd traditiegetrouw vollaad met stickers, bentospul en meer van dat soort dingen. Dat we het zo lang volhielden mag een wonder heten want in iedere hoek is een speaker verstopt waar het irritante zomersale muziekje uit dreunt... zoete Japanse zangeresjes die 'La la la... la la la summer fiësta' tot in den treure herhalen.

Een ander typisch verschijnsel is het moment waarop je je realiseert dat er voor je neus iets te zien is dat je eigenlijk op de foto wilt hebben, waarna je zo snel mogelijk je camera pakt om daarna het moment suprème als sneeuw voor de zon te zien verdwijnen. De afgelopen dagen gebeurde dit zo vaak dat 'pijn bijna het gevoel kreeg dat iedereen het expres deed om hem te pesten. In je gedachten draait de bestuurder van de scooter - die je zo graag op de foto had willen hebben - zich nog even om als hij wegrijdt en roept 'So long, sucker!'.