We kwamen in de namiddag aan en besloten daarom de stad maar eens te verkennen. We ontdekten een kikkerstraatje met honderden kikkerbeeldjes en kwamen al fotograferend via leuke kronkelwegen uiteindelijk bij het kasteel van Matsumoto uit. Deze hebben we nog net voor de zonsondergang onder dreigende wolken mogen aanschouwen en dat leverde, aangesterkt door onze voortdurende fotocompetitie die ons scherp houdt, mooie plaatjes op. Het is duidelijk niet voor niets dat Matsumoto-jō één van de vier Japanse kastelen is die op de werelderfgoed lijst staan.
De rest van de avond hebben we ons winkelend vermaakt en ik heb zelfs een leuk Japans hoedje gevonden!
De volgende dag hebben we uitgeslapen tot half 10 om vervolgens te ontbijten in een starbuckskloon. Het was genieten om een keertje niet om het laatste piepkleine tafeltje te hoeven knokken zoals in Tokyo... hier was ruimte zat en zelfs de meubels waren groter.
Eerste onderdeel van het bezienswaardighedenprogramma was natuurlijk het kasteel van binnen bekijken. Je blijkt daar een gratis Engelstalige gids te kunnen krijgen. Dat leek mij wel leuk maar 'pijn hoefde niet zo nodig. Ook ok. Al wandelend door de kasteeltuin werden we echter zowat besprongen door een mannetje: zijn naam was Shō, hij wilde ons graag 'free of charge' rondleiden door het kasteel en dat zou een uur duren. Of we dat leuk zouden vinden? Ik moest lachen en keek 'pijn afwachtend aan... die blijkbaar de man niet teleur wilde stellen want tot mijn verbazing zei hij 'yeah, sure!'. Shō-san bleek een zeer toegewijde gids die met vuur in zijn ogen vertelde hoe alles er hier vroeger aan toe ging. Allerlei verhalen zoals over hoe het kon dat dit kasteel nooit is afgebrand zoals met vele anderen wel gebeurd is. Vragen in de trant van 'hoe zwaar denken jullie dat deze samurai-uitrusting is?' Getallen doen het bij de Japanners altijd goed. :) Echter, hoe enthousiaster hij werd, hoe minder we zijn Engels konden volgen... maar dat maakte niet uit want de hoofdlijnen kregen we wel mee en we werden bovendien wel erg vrolijk van de rondleiding van deze gepensioneerde die vlotjes de trappen op en af liep - en dat met een leeftijd van 77 jaar!
Ondertussen wilde Shō-san van ons weten welke kastelen we nog meer gezien hadden en waar we vandaan kwamen. Toen hij hoorde dat dit ons vijfde bezoek aan Japan was was hij oprecht ontroerd en kregen we van hem een klein souvenirhangertje als blijk van respect dat we ondanks de nucleaire ramp toch naar Japan gekomen zijn. Dat we Nederlanders zijn leek hij extra leuk te vinden gezien de historische banden tussen Nederland en Japan.
Aangekomen in de derde toren van het kasteel - de zogenaamde Moon-viewing room waar de samurai 's avonds konden ontspannen en maar liefst drie manen waarnamen: één in de lucht, één in het water en één in hun kopje sake - eindigde de rondleiding even abrupt als hij begonnen was. Een paar bedankjes en een 'goodbye' en weg was hij, voordat we 'boe' of 'bah' konden zeggen.
Op zoek naar een lunchstek in de kikkerstraat belandden we in een sobarestaurantje dat volgens de kaart tempura soba zou serveren. De tempura bleek helaas op te zijn dus moesten we tussen de plastic voorbeelden iets anders zien te vinden. We kozen een kom met paddenstoelensoep uit waarna de ober oneindig moeilijk bleef doen over of we het nu koud of warm wilden. Omdat hij bij beide opties moeilijk bleef kijken hadden wij geen idee wat nu de bedoeling was. Uiteindelijk kregen we een koud kommetje paddenstoelen in een slijmerige substantie, zonder soba. Die werd gelukkig alsnog geserveerd, maar hoe dan ook zijn we nog niet vaak zo treurig van een lunch geworden. Eenmaal buiten besloten we er een taiyaki achteraan te gooien. Taiyaki is een soort viskoekje - letterlijk, want het is een soort met zoete bonen gevuld knapperig pannenkoekje in visvorm. Wij hadden er een met yuzu-vulling en dat maakte de lunch meer dan goed.
Nancy had ons getipt over een openluchtmuseum nabij Matsumoto. De busreis daar naartoe bleek echter 80 minuten in beslag te nemen en aangezien we iets dergelijks al eens in Hakone hebben gezien en nu bovendien niet vreselijk veel puf meer hadden besloten we het dichter bij huis te zoeken. Zo kwamen we terecht in het Matsumoto City Museum of Art. Daar was een zeer indrukwekkende overzichtstentoonstelling van de fotograaf Ken Domon te zien die zeer de moeite waard was. Daarna nog gelachen om het werk van Yayoi Kusama die bizarre spiegelkamers met stippen heeft ingericht, als onderdeel van de vaste collectie van het museum.
De rest van de dag was het chillen geblazen in de Toyoko waar we zelfs nog een film hebben gekeken dankzij hun VOD (video on demand) systeem. We zouden de volgende ochtend weer vroeg op moeten staan voor een flink lange reis...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten