Me and my Big Echo

Elk jaar nemen we even contact op met Keiko - de landlady van Bobby en Nancy - om te laten weten dat we goed zijn aangekomen en te laten weten dat we een omiyage voor haar hebben meegenomen uit Nederland (deze keer een fancy pakje stroopwafels verpakt in een delfts blauw Nijntje blik, how much Holland can you get?). Daaropvolgend werden we net als vorig jaar bij haar uitgenodigd voor een lunch. Deze keer besloten we ons beter voor te bereiden door 's ochtends maar niet te ontbijten, en dat was een verstandige keuze bleek later. Bij binnenkomst vertelde Keiko dat nu ze weer een jaar ouder was geworden ze nog slechter tegen de zinderende hitte kon. Glimlachend vertelden we dat we daar wel in konden komen; we waren tenslotte ook weer een jaartje ouder geworden, maar dat was complete onzin aldus Keiko; wij waren niet ouder geworden, enkel wéér een paar centimeter gegroeid.
Tijd om aan te schuiven, of we zin in een biertje hadden......hmmm, alcohol om half één op de nuchtere maag.....beter van niet. Dat werd dus twee glaasjes Fanta grape met prik. Keiko had zich weer erg uitgesloofd, de eettafel stond vol met zelfgemaakte lekkernijen waarvan Keiko dacht dat we ze nog niet eerder hadden gegeten. Voor een groot deel was dat ook zo, zo kregen we bijvoorbeeld een gobo-salade. Gobo is een soort Japanse wortel en dus niet één van de Freggles. Ondertussen praatten we bij over onze reisplannen en natuurlijk over de natuurramp van afgelopen maart en de gevolgen daarvan. Nadat we waren uitgekletst en gegeten hebben we Keiko hartelijk bedankt en zijn we weer op onze fietsjes gestapt.


Voordat we dit jaar op vakantie gingen hebben we ons wel afgevraagd of er veel veranderd zou zijn. Sinds de ellende met die kerncentrales heeft Japan met een flink stroomtekort te kampen. Burgers wordt gevraagd hun stroomgebruik te minderen en bedrijven wordt zelfs verplicht zuiniger aan te doen, houden ze zich niet aan deze regels dan kunnen ze een torenhoge boete verwachten. Verder zou er ook sprake zijn van aangekondigde black-outs, maar die hebben we nog niet meegemaakt. Wel rijden er iets minder treinen maar ook daar merken we niet veel van. In de treinen worden er op de videoschermen tussen de reclames door wel grafieken van Tepco getoond waarop je kan zien of de stroomconsumptie binnen de perken blijft. Nu het de afgelopen dagen veel warmer is geweest ( = meer airco's aan het blazen) in Tokyo slaan de grafieken vaker uit in het oranje. Ook zijn we gaan kijken bij Shibuya's Hachiko crossing (dè lichtreclame-ader van Tokyo) of we wat konden zien van de stroomrantsoenering. Er waren wel iets minder led- en videoschermen en lichtreclames te zien maar veel minder was het niet, het is dat we erg goed weten hoe dit drukste zebrapad ter wereld er uit zag voor de ramp. Van de andere kant kan ik me voorstellen dat dit juist de belangrijkste reclameborden-spots in de stad zijn en dat dit de laatste plekken zijn waar de bedrijven hun reclames zouden verwijderen. Ook viel ons op dat op veel daken van gebouwen kale stellages staan, het lijkt er erg op dat dit daken zijn geweest die een half jaar geleden nog werden 'opgesierd' door lichtreclames.


De afgelopen dagen hebben we ook twee keer met Yana afgesproken in Tokyo, We kennen elkaar nog van het oude RKZ in Groningen. Yana was sinds april gelegerd in Nagoya waar ze deelnam aan een programma van de kunstacademie. Voordat ze terug zou vliegen naar Nederland had ze nog twee dagen om Tokyo te ontdekken; een ideale gelegenheid om dus wat met elkaar af te spreken.
Na elkaar ontmoet te hebben op het station van Harajuku zijn we wat gaan lunchen bij onze vaste gyoza-stek, vervolgens zijn we via Takeshita dori naar Shinjuku afgereisd om in de top van het Metropolitan Government Building Tokyo in zijn geheel te overzien. Omdat Yana in de categorie otaku valt (liefhebster van manga en animé) leek het ons een uitstekend plan om naar Akihabara (nerdtown) te gaan. Nadat we de leukste zaken in Akiba hadden gezien (oa de moeder der retrogamewinkels Super Potato) hebben we samen nog wat gegeten en zijn we ieder ons weegs gegaan.
Omdat het gezelliger is je laatste dag in Japan niet in je eentje af te sluiten spraken we af om de volgende dag nog eens samen te eten en Yana's Japan-avontuur af te sluiten met een potje karaoke (ja Eerk, na vijf jaar uitvluchten verzinnen kwam ik er deze keer niet onderuit). ;)

De volgende dag hebben we onze handen vol gehad met de voorbereidingen van onze trip naar de westkust. Bobby en Nancy kwamen weer terug van hun wereldtrip en om ze even rustig te laten acclimatiseren en weer aan de Japanse tijdzone te laten wennen piepen wij er een weekje tussenuit om de rest van Japan te ontginnen.
In die week willen we o.a. de Japanse Alpen zien over te steken, badende aapjes aaien in Nagano en één van de mooiste kastelen in Japan zien aan te raken, maar daar over later meer in een volgende post.....
Toen we onze backpacks aan het inrichten waren ging plots de bel, Ruth deed open........en 'plàf!' voetje tussen de deur: Jehovagetuigen.
Deze zwijgzame Japanse dame en getinte religieuze meneer gingen alle huizen af waar Engels gesproken werd en probeerden daar in discussie te gaan over hemelse zaken.
Meneer: 'gelooft u in God?'. Ruth: 'Nee'.
Meneer:' Er is je nooit iets overkomen waarbij je achteraf dacht dat er een hogere macht in het spel zou kunnen zijn?' Ruth: 'Eh, nee'.
Meneer: 'Dus u gelooft niet?', Ruth: 'Nee'.
Meneer: 'Waarom niet?', Ruth: 'Tja, Ik vind het gewoon niet logisch'. Daarop volgde er een behoorlijk lange stilte waarna de man vraagt:' u gelooft toch niet dat zo'n huis ('wijst naar links') zomaar uit het niets kan ontstaan?' 'Nee, natuurlijk niet', zegt Ruth......weer een lange stilte. Na nog een paar van dit soort 'vastlopers' verontschuldigde Ruth zich omdat ze verder wilde met inpakken; de Jehovas dropen af. Toen de deur vervolgens dichtsloeg schalden we beiden in koor onze Japan-faillure-kreet: 'So long, suckerrrrrs!' en gingen lachend verder waar we mee bezig waren.


Inmiddels kwam onze planning in het gedrang: de Jehova's hadden wat van onze tijd afgesnoept, inpakken kostte wat meer energie en ik zorgde voor nog wat vertraging. De dag ervoor had ik in Akiba bij de Mandarake een nieuw pronkstuk op de kop getikt: een zeldzame replica van Kaneda's motorfiets uit de de tekenfilm Akira (nummer drie uit mijn animétoplijst na Tekkon Kinkreet en Spirited Away).
Ik kon in de winkel kiezen uit twee dozen van hetzelfde model: eentje was nog nooit geopend de andere was goedkoper maar in een iets mindere conditie (in Japan betekent dat dat er ergens een heel klein krasje zit of een scharniertje iets losser zit weet ik uit ervaring), ik koos dus de goedkopere versie. Toen ik het ding thuis uitpakte bleek er een klein onderdeeltje aan de motor te ontbreken zodat een zijpaneel niet op zijn plaats bleef zitten....gvrvr.....dat heeft ik weer.

Na kort beraad besloten we eerst Yana op te pikken dan pas in te checken bij onze Toyoko-Inn, daarna langs de Mandarake te gaan, iets te eten en vervolgens in Akiba een karaoketent op te zoeken.
Eenmaal aangekomen bij het Mandarakefiliaal bleek deze net tien minuten ervoor zijn deuren te hebben gesloten......hrrr!


Na wat gegeten te hebben gingen we op zoek naar een goeie plek om alle stress van deze dag eruit te knallen. We belandden na een kleine wandeling bij de 'Big Echo': volgens mij bestaat er nergens ter wereld een karaoke-keten met een betere naam.
Nadat we een cabine voor anderhalf uur hadden afgehuurd konden we aan de slag: lichtknopje - check, microfoons - check, song-encyclopedie formaat telefoonboek - check, monitor, geluidsinstallatie en discoverlichting - check!
Aan de slag!...maar dat viel wat tegen want de navigatie door de menu's vergde wat meer onderzoek.
Aan al het zangtalent te horen wat uit de aangelegen karaoke-cabines schalde hoefde ik me om mijn eigen zangtalenten niet eens zo'n zorgen te maken.....pak van m'n hart.
Ik startte uit ongeduldigheid maar Lady Gaga op uit een top 10 - het was enige nummer wat ik kon lezen uit de Japanse lijst. Ik kan je vertellen dat het nog best moeilijk is (al helemaal met mijn skills) om een nummer mee te zingen wat je qua tekst en melodie niet kent. :)
Gelukkig hadden Yana en Ruth daarna vrij snel door hoe het systeem werkte en konden we aan de slag. 'In the Air Tonight', 'This beat is Technotronic', 'Tonari no Totoro', 'Beat it!', 'Wundering Heights'....allemaal passeerden ze de revue. Het is een wonder dat we die avond niet ondekt zijn, nou ja...Ruth en Yana in ieder geval.
Oh ja, dat we er op de foto's zo bezweet uitzien komt omdat we pas bij het verlaten van de cabine het knopje van de airco vonden, haha.


Eenmaal uitgezongen stapten we met z'n drieën geheel ontladen in de trein. Nadat we afscheid hadden genomen van Yana (we moesten er een halte eerder uit) doken we onze vertrouwde Toyoko-Inn weer in.

De volgende dag.....toch maar weer terug naar Akiba voor die verdomde Akira-motor. Toen ik eenmaal had uitgelegd aan de Mandarakemedewerker dat er een essentieel onderdeel ontbrak aan de Akira-set bood hij me drie keer zijn excuses aan en gaf hij me de complete duurdere set mee naar huis....als dat geen service is, only in Japan that is.

Vervolgens stapten we naar het JR-loket om onze railpasses te activeren....Japan, here we come....