De grote oversteek

Baldadig, a photo by puckduvinylle on Flickr.

Ons eigenlijke hoofddoel van de reis was de stad Kanazawa, aan de westkust (om redenen die 'pijn later uit zal leggen). Toen we ons gingen inlezen om uit te vinden welke plaatsen nog meer de moeite waard zijn ontdekte ik de mogelijkheid om de Japanse Alpen over te steken. Nu weten de mensen die ons goed kennen dat wij nou niet bepaald in de categorie bergsporter thuishoren... daarom passen wij zo goed in Japan, want hier hebben ze de Tateyama-Kurobe Alpen Route uitgevonden. In negen trajecten met verschillende vervoersmiddelen word je de de bergen over vervoerd, waaronder de 3 kilometer hoge berg Mount Tateyama. In slechts één traject gebruik je de benenwagen, namelijk om de Kurobe dam over te steken. Aangezien we zo mooi in een aardig directe lijn van Matsumoto naar Kanazawa konden reizen, leek ons dat wel wat. Mooie uitzichten verzekerd bovendien.



Stap 1: met de bus een flink stuk de bergen in, met nu al wat veelbelovende watervalletjes onderweg.
Stap 2: de trolleybus. Heb ik altijd rare dingen gevonden, maar dit was nog gekker omdat we door een tunnel gingen rijden. We pasten echt nét in de stoeltjes en deze waren tot onze verbazing erg comfortabel.
Stap 3: de Kurobe dam! Deze dam is gebouwd om het stroomtekort tijdens de groeiende economie van het naoorlogse Japan op te heffen. Dankzij ruige weersomstandigheden en geologische tegenslagen duurde het echter 7 jaar voordat hij in 1963 kon worden opgeleverd. Er zijn vele platforms op de rotswanden van de vallei geplaatst zodat de dam nu ook dienst doet als toeristische attractie. Zo kan je in het Kurobe dam Resthouse een Kurobe dam curry eten... met speciale groene currysaus om het stuwmeer natuurgetrouw te kunnen weergeven. Een must natuurlijk!



Na de dam te hebben overgestoken kwamen we bij stap 4: de cable car, oftewel een speciale bergtrein die je via een tunnel verder omhoog brengt. Voordat we mochten instappen kregen we college van een medewerker, die zo enthousiast vertelde dat hij na afloop een applaus kreeg.



Dit ritje bracht ons naar een station op 1800 m hoogte met een aangename tuin, waar we tussen enkele Chinese toeristen een softijsje met wilde druivensmaak hebben gegeten.



Stap 5: verder omhoog met de ropeway. Onderweg wilde 'pijn weten wat die witte stukken op de berg eigenlijk waren. Gezien de temperaturen waar we de afgelopen twee weken aan gewend waren geraakt leek piepschuim blijkbaar aannemelijker dan ijs.



Stap 6, opnieuw een trolleybus met nu nóg kleinere stoeltjes, bracht ons naar een waanzinnige Heidi-vlakte. Als ik daar paarse koeien had aangetroffen was ik niet verbaasd geweest. Het grappige was dat het uitzicht constant veranderde door de overtrekkende wolken, waardoor je steeds nieuwe bergen ontdekt en anderen als sneeuw voor de zon ziet verdwijnen.



Stap 7 was weer een gewone bus die door haarspeldbochten langzaam naar beneden slingerde. In de lente schijnt dit een zeer spectaculaire tocht te zijn doordat er dan nog sneeuw ligt. De weg maken ze sneeuwvrij en zo ontstaat er aan weerszijden een muur van sneeuw van soms wel 30 meter hoog. Helaas voor ons was er niks meer van over en dat maakte het eigenlijk een vrij saaie tocht waarbij we beiden in slaap vielen. Het sneeuwvogeltje waar ze honderden knuffels, poppetjes, koekjes en andere souvenirs van verkochten hadden we óók al niet gezien. Potver.



Tenslotte: een laatste stukje cable car naar Tateyama, waar het na alle frisse berglucht opeens weer flink klef en benauwd aanvoelde, en vervolgens een klein oud treintje naar Toyama, waar er weer een Toyoko Inn voor ons klaarstond.

Voor een reis waarbij je aan de lopende band vervoerd wordt waren we verassend moe. Nu waren we in totaal natuurlijk wel de hele dag op pad geweest, met alle bagage bovendien. Na het inchecken hadden we dan ook geen zin om lang naar een restaurant voor avondeten te zoeken, en zo belandden we in een Saizeria. Een keten die Yana ons had aanbevolen want ze waren goed en goedkoop. Soort van Italiaanse keuken. Direct bij binnenkomst werd bevestigd hoe goedkoop ze waren: de tent zat vol met luidgiechelende pubers! Gevalletje 'dat weten we dan ook weer'. ;)