Mr. Horse & Mrs. Teacher

Mr. Horse, a photo by puckduvinylle on Flickr.

Sinds we hier zijn ben ik een ochtendmens in plaats van een avondmens; word iedere ochtend om 5 à 6 uur wakker en een 'uitslaappoging' zorgt er hooguit voor dat ik tot 8 uur kan doorslapen. Op zich niet zo gek, maar het heeft ook een keerzijde: 's avonds om 20 uur val ik al om van de slaap. Inmiddels beginnen de ergste jetlagverschijnselen te verdwijnen hoewel ik nog steeds vroeg wakker word. 'pijn heeft daar altijd minder last van, terwijl ik dit schrijf ligt hij nog steeds te maffen en ik ben al zeker 3 uur wakker. Eerlijk gezegd kan ik er wel erg van genieten, ik heb uren de tijd om allemaal dingen te doen waar ik in het 'normale' leven niet aan toe kom en dat op een tempo dat ik zelf mag bepalen. Geen stress, geen deadlines. Alsof je in een klooster zit bijna, maar dan met een muziekje op de achtergrond: Music For Real Airports van The Black Dog. Het geluid komt uit een kartonnen doos waar het Moomin cadeautje van 'pijn in zat, dankzij een leuk minispeakertje dat ik gisteren gekocht heb: een half bolletje van hooguit 3 cm in doorsnede. Je zet het met de platte kant op een oppervlak van een hol voorwerp en je hebt een speaker!

Vorig jaar waren we met een een half Japanse leerling van mij, Monet, naar Tokyo Disney gegaan. Aangezien dat toen erg gezellig was en zij nu ook weer met haar familie hier is hebben we afgelopen donderdag weer afgesproken met haar, haar zusje en haar ouders. Dit keer hebben we het Mori Art Museum bezocht, bovenin het bijzonder hoge Mori Building in Roppongi. Hier is momenteel een expositie te zien van een aantal verschillende kunstenaars, allen winnaars en finalisten van de Marcel Duchamp prize. Tot mijn verrassing was de Spinoza auto van Thomas Hirschhorn tentoongesteld: deze had ik eerder in de Bijlmer (!) gezien toen ik nog op de OSB werkte, tijdens een wandeling met leerlingen langs moderne kunst die toen tijdelijk in de wijk werd geëxposeerd. Zie ook: website van het Mori Art Museum.
Behalve het museum hadden we ook toegang tot het sky aquarium en het observatory gedeelte. In het aquarium kreeg de bioloog in mij - mede door allerlei vragen die Monet en Kanna op me afvuurden - al gauw de overhand en stond ik iedereen uit te leggen wat al die vreemde schepsels waren.
Bijna waren we nog met z'n allen naar de nieuwe Ghibli film コクリコ坂から (Kokurikozaka kara) gegaan maar helaas waren de voorstellingen van die dag al uitverkocht.
Wel hebben we nog ramen gegeten, een wandeling door Roppongi gemaakt en wat winkels en een tentoonstelling van Issey Miyake bekeken (die laatste kwamen we toevallig tegen... zoals dat soms in Tokyo gaat!). In de Muji hebben we ons verwonderd over het comfort van een paar vrij kleine, simpel ogende zitzakken en toen ik Monet tipte over de goedkope flashcard setjes om woorden mee te kunnen leren wierp 'pijn me een veelbetekenende grijns toe. 'Jij ontzettende leraar!' :)

Nadat we afscheid hadden genomen herinnerden we ons dat we nog een Ghibli tentoonstelling met originele achtergrondschetsen en matte paintings van de laatste film wilden bekijken in het Seibu warenhuis in Ikebukuro. Die dag was bovendien de laatste mogelijkheid. Zodoende werden we nog maar weer een keer geconfronteerd met de genialiteit van de Ghibli tekenaars...
Daarna waren we zo doodmoe dat we ons nog net een treintje in hebben kunnen hijsen, om thuis direct na ons 'diner' van broodjes en salade in slaap te vallen.

Gisteren was het Nakano dag. De plek waar 'pijn jaren door zou kunnen brengen denk ik, door alle winkeltjes met gashaponpakketten, designertoys en ander otakuspul. Dit keer hebben we de afdelingen ieder in ons eigen tempo afgewerkt en heb ik, nadat ik wel uitgekeken was, de resterende tijd al tekenend in een Excelsior café (= soort Starbucks kloon) doorgebracht. Wat erg relaxed was, ook voor 'pijn die later vrolijk met twee volle tassen kwam aanzetten.
Daarna Kichijoji nog doorgestruind en een filiaal van Village Vanguard ontdekt, een van onze nieuwe favoriete winkels, helemaal nu er van Kiddyland tijdelijk weinig over is. Ze noemen zichzelf een boekwinkel maar in werkelijkheid bestaat slechts een vijfde deel van het assortiment uit boeken en de rest zijn gadgets, speelgoed, tassen, kookspullen, stationery. Perfect dus. Bovendien kunnen we ons hier ook al fotograferend uitleven bij de afdeling feestartikelen, bijna een ritueel geworden inmiddels. Zie foto bovenaan!
Diner in CoCo Ichibanya, ons favoriete curryrestaurant. Waar ik tot mijn verbazing een sms van Eerk zag: de stoppen waren doorgeslagen en of we konden vertellen waar de sleutel van de meterkast was? :)