Gebouwenzee

Eén van de leuke dingen aan Tokyo is de enorme verscheidenheid aan gebouwen. Er zijn piepkleine smalle woonhuisjes, lelijke flats waar honderden mensen in kleine appartementjes wonen, gigantische wolkenkrabbers in de gekste vormen, en ook mooie frisse nieuwe gebouwen. Er is een gebouw met op het dak een gigantische slagroomtaart en eentje die in de verte op een gundam robot lijkt (Aoyama Technical College).
Nu zijn er twee architectonische hoogstandjes die we nog niet gezien hadden en daar wilden we graag verandering in brengen. Het gaat om de Nakagin Capsule Tower - ook kort te zien in Michel Gondry's film uit het drieluik 'TOKYO!' - en een gebouw dat als een soort oorlogsschip boven de omringende gebouwen uitsteekt: New Sky Building. Tijd voor een fotodag!



Te beginnen bij de Nakagin Capsule Tower in Shinbashi. Het was nog even spannend of hij er überhaupt nog wel zou staan aangezien hij op de slooplijst staat. De 'capsules' zijn in feite een soort mini appartementen bedoeld voor alleenstaande salarymen. Ze worden ook daadwerkelijk bewoond. Nu zijn het verrassend genoeg de bewoners die nu liever een nieuw en moderner gebouw zouden willen hebben, zonder asbest en aardbevingbestendig. De architect heeft er juist voor gepleit om het bestaande gebouw op te knappen door de capsules voor nieuwe te vervangen, wat ook het oorspronkelijke idee was. Ze zijn er waarschijnlijk nog steeds niet uit want het gebouw staat er nog altijd, in oorspronkelijke staat.



Het New Sky Building is onlangs helemaal opgeknapt, iets wat in Japan heel bijzonder is. Oude gebouwen worden meestal tegen de vlakte gegooid om plaats te maken voor nieuwe, zeker als er geen mensen meer willen wonen en dat was hier dan ook het geval, vanwege een aantal mensen die hier zelfmoord gepleegd zouden hebben. Nu proberen ze creatievelingen aan te trekken om hier te komen wonen dan wel een werk/expositieruimte in te richten. Kijk op deze site om een indruk te krijgen van het gebouw vóór de opknapbeurt.
We bleken gewoon naar binnen te kunnen lopen. Er was geen hond en de gangen waren vrij donker, waardoor we wel een beetje zenuwachtig werden. Toch maar in de lift gestapt in de hoop boven het dakterras - of liever: het dek van het schip - te kunnen betreden. Zwetend zagen we de etages voorbij komen... Eenmaal boven ging de deur van de lift open, en wat zagen we? Een piepklein zwartgeverfd gangetje, twee met codeslot afgesloten deuren, het trappenhuis en twee kleine raampjes aan de zijkanten. Waar we niet echt doorheen konden kijken om van het uitzicht te genieten. Snel maar weer de lift in, terug naar beneden...

Daarna in Shinjuku gegeten bij een izakaya-keten waar Eerk ons over getipt had. Gefrituurde mochi, yakitori, ceasar's salad, frietjes met knoflookboter... Erg lekker allemaal!