Milk Land (niet Holland, maar Hokkaido)

Donderdagavond zijn we in Sendai aangekomen en daar hebben we overnacht in een jeugdherberg. Erg geinige plek, mooi huis met piepkleine tatamikamertjes en prima faciliteiten, gerund door een vriendelijk echtpaar. Voor de verandering hebben we weer eens ontbijt erbij besteld, met als gevolg dat we de volgende ochtend na de wake-up toeter van het hostel niet alleen uit bed geklopt werden (‘Hello! Please come down for breakfast!’) maar ook nog eens natto voorgeschoteld kregen. ‘You know natto? It’s really good!’
Natto, voor de onwetenden, wordt heel vaak gegeten bij het ontbijt. Het zijn gefermenteerde sojabonen die buitengewoon slijmerig zijn. Je eet ze met een dressing en een beetje scherpe Japanse mosterd. Ik had ze eerder nog niet uit durven proberen maar nu moest het dan toch maar een keer.
Het was geen succes. Ik herinnerde me de tip van Mamie, onze gids tijdens het Pepsi-gebeuren: ‘the more you stir, the more slimey it will get’, en dus probeerde ik de dressing met zo min mogelijk roerbewegingen er doorheen te doen. Ondertussen goot ‘pijn de dressing zo tergend langzaam in zijn eigen natto dat we de slappe lach kregen. Ik heb één hap genomen en had er direct spijt van. Het glibbert door je mond en de smaak was indringend op een vervelende manier. Snel een hap rijst en een slok misosoep erachter aan... In ieder geval heb ik nu een reden om het voortaan te weigeren. :)

Om 9 uur weer op pad gegaan: shinkansen tot aan Hachinohe, exprestrein naar Aomori, een andere exprestrein naar Hakodate, en vanuit daar een trein richting Sapporo. We zijn uitgestapt in Toya, waar we een kamer gereserveerd hadden in het Green Hotel. Toya is een klein plaatsje met een Onsen (hot spring), gelegen aan een groot meer. Ze hebben een soort mascotte die je daar overal tegenkomt: een Nessie-achtig draakbeest met een big smile en witte Disney-handschoentjes. Langs de boulevard is een bron waar je een hot spring voetbad kan nemen, vooral ’s avonds is dat natuurlijk uitermate relaxed. Want inderdaad, het is daarboven een stukje frisser dan in Tokyo! Overdag, als de zon schijnt, is het nog steeds warm, maar er staat een aangenaam frisse wind zodat het niet zo benauwend is als in het zuiden.

Na het inchecken hebben we rondgelopen door het dorp. Bij gebrek aan vitrines met plastic voedsel in combinatie met Pepijn’s vrees voor vlees zijn we uiteindelijk terechtgekomen in de speelhal van een hotel, waar je op rococo-banken een pizza kon nuttigen. Het was een hele rare plek, en wat het helemaal af maakte waren alle jaren ’80 gameapparaten die er stonden, alsof de tijd had stilgestaan. Samba di Amigo, Point Blank, Time Crisis en natuurlijk het allerleukste: Shufflepuck (ik ken het van het gelijknamige Macintosh-spel, maar het heet eigenlijk Airhockey aldus ‘pijn)! Wie er gewonnen heeft behoeft uiteraard geen uitleg. ;)


Daarna nog rondgelopen over de boulevard, waar opeens muziek klonk. Wat bleek; er werd een soort volksdans uitgevoerd van de Ainu, het volk wat oorspronkelijk op Hokkaido leefde voordat het eiland bezet werd door Japan. Op het meer voer een mooi verlichtte boot die sterk deed denken aan die uit ‘Spirited Away’, maar toen hij dichterbij kwam bleek het gewoon de ordinaire Disney-kasteeltorentjesboot te zijn die we ’s middags al hadden gezien.


Zaterdag erop uit getrokken en een actieve vulkaan bekeken: Mount Usuzan. Deze is in maart 2000 j.l. nog uitgebarsten. Er zijn toen gelukkig geen slachtoffers gevallen, hoewel het een zware impact had op de omringende dorpen die het voornamelijk van het toerisme moeten hebben. Het deel wat verwoest was is nooit helemaal opgeruimd en is nu een soort van toeristische trekpleister. Rond de krater (die nog steeds rookt) liggen stukken samengeknepen asfaltweg, verpletterde huizen en auto’s, afgebroken electriciteitspalen en verkeersborden, etc. Een bizar gezicht.
’s Middags fietsen gehuurd en een tocht gemaakt langs het meer. Het klonk vooraf mooier dan het was, er liep geen leuk paadje maar een autoweg waar behoorlijk gescheurd werd. Desalniettemin was het prettig om weer eens te fietsen in plaats van al dat gewandel.

Diner besteld in ons hotel. Bleek een gigantische maaltijd te zijn, compleet met sashimi, misosoep, pickles, aubergine in misosausje, bamboescheuten en andere vreemde groenten, een schaal vleesplakjes in saus op een vuurtje, gemarineerde haring, een halve krab (‘pijn noemde ‘m meneer krab), en natuurlijk rijst. Erg lekker maar veel te veel! :)


Vandaag hebben we 12 uur lang in de trein gezeten. We zijn om 7 uur vertrokken en om 7 uur ’s avonds kwamen we aan in Nikko, wat ongeveer 2 uur trein-reizen boven Tokyo ligt. Het is hier tot onze grote verbazing vrij koud en het miezert. Het was al donker toen we aankwamen en dat in combinatie met de mist geeft het hier een spookachtig aanzien, wat wel past bij de mythes die hier de ronde doen. In ieder geval zitten we in een leuk pension, de Turtle Inn. Mooie knusse kamer (Japanese style), onsen, en gratis internet. Oja, en Westers ontbijt. :D