lange update van de afgelopen week

'pijn is een kikkertje
Originally uploaded by puckduvinylle.

De tijd vliegt. Die constatering vroeg om actie en die kwam er afgelopen woensdag in de vorm van een startplan voor onze Doe-Japan-in-2-weken-tour (de Japanners zelf zouden trots op ons kunnen zijn met hun eigen Film-Europa-in-7-dagen-vakanties).
Plan:
START op dinsdag 15 augustus - naar Kamakura (ten zuiden van Tokyo)
Woensdag 16 augustus - door naar Fuji Merengebied
Donderdag 17 augustus - met de shinkansen naar Kyoto en daar 2 à 3 dagen blijven hangen.

Nu zijn 12 t/m 16 augustus nationale feestdagen (Obon), waarop het gebruikelijk is dat men afreist naar geboortegronden. Vandaar maar voor de zekerheid zitplaatsen in de trein gereserveerd waar mogelijk, nadat we uiteraard eerst onze Japan Railpass hebben afgehaald. En dus staat bovenstaand schema nu vast!

Daarna eindelijk maar eens op jacht gegaan naar de Square-Enix store in Shinjuku (u weet wel, bekend van spellen als Final Fantasy en Dragon Quest, met die vrolijke uitjes). Dankzij internet en wat navraag (in het gebouw waar we aanvankelijk dachten dat het was) hebben we ‘m gevonden! En hij was dicht! Dat was natuurlijk huilen geblazen want dankzij de glazen voorkant konden we precies zien hoe leuk het binnen was. Dan maar besloten zaterdag een nieuwe poging te doen.
Hopend op meer geluk hebben we op onze andere missie gestort die een week daarvoor al begonnen was: het vinden van een geschikte tas voor onze nieuwe cameradingen. Dat klinkt eenvoudig maar vreemd genoeg was dat het niet. Al die mini-platte-gadgetcamera’s waar ze dol op zijn hier hebben natuurlijk tot gevolg dat je in de meeste winkels alleen maar kleine tasjes kan krijgen. En dus vertrokken we naar Yodobashi, een van de grootste cameraspeciaalzaken van heel Tokyo, ook in Shinjuku gelegen. Als ze het daar niet hebben, hebben ze het nergens dachten we, maar ze hadden ze gelukkig wel degelijk. Wederom voor minder geld dan thuis! Tokyo is niet duur man, Oslo, da’s pas duur. ;)

Voor de grap nog een rondje gelopen door Kabuki-cho, het red-light district van Tokyo, waar we vooral veeeeel pachinko (gokken met zilverkleurige balletjes in veel herrie), opdringerige flyermannetjes en enkele travestieten aantroffen. Toen het ook nog begon te regenen zijn we maar naar huis vertrokken. De bedoeling was vroeg te gaan slapen maar daar zijn we niet in geslaagd helaas... Desalniettemin toch om half 6 opgestaan om ons eindelijk eens naar de Tsukiji fish market te begeven. Jawel! Achteraf bleek dat het weinig zin had om daar al om 4 uur ’s ochtends te zijn aangezien je als ‘gewoon’ publiek de veiling niet mag bijwonen. Vandaar dat we besloten hadden gewoon de vroegste trein van 6 uur te nemen. Zo waren we keurig om iets over 7 op de vismarkt waar nog meer dan genoeg te zien was... enorme dikke diepgevroren tonijnen die met behulp van zaagmachines (hoe maak je anders zulke mooie plakken?) in kleinere stukken ‘gesneden’ werden, honderden soorten krabben en garnalen (zowel levend als niet levend), inktvis, octopus, palingen in bloederige bakjes, vis, vis, vis, en zelfs walvis. Dat was maar één stalletje overigens (walvis is niet zo populair meer), maar toch, had er van tevoren nog niet zo bij stil gestaan dat tegen te komen, hoewel Tsukiji natuurlijk juist de plek bij uitstek is. Op deze markt vindt je de allerverste vis, de gehele horecawereld van Tokyo haalt er zijn benodigdheden. Het is daarom ook erg leuk het een keer in het echt te zien, zodat je voortaan bij elk bord sushi beseft dat de tonijn die je eet dezelfde morgen nog in zijn geheel (hoewel zonder staart en ingewanden) op de veiling in Tsukiji heeft gelegen.
Wat een drukte en chaos heerste er daar. Aangezien Tokyo ondanks zijn enorme populatie een erg relaxte stad is, krijg je opeens het gevoel in Delhi rond te lopen. We konden überhaupt geen hoofdingang of iets dergelijks vinden en belandden op aanraden van een behulpzame local op een van de toegangsweggetjes waar honderden kleine transportkarretjes erop los scheurden. Eenmaal op de markt zelf is het niet anders, continue moet je oppassen dat ze niet over je tenen heen rijden en stilstaan gaat ook niet want de paden zijn smal en mensen willen erlangs. Niet de meest makkelijke fotografeercondities dus, maar interessant was het wel. Bizar ook, complete aquariumbakken waarin mogelijke kopers de vissen betasten, en vissen die al spartelend voor je neus geslacht worden.

Na een uur hadden we het grootste deel wel gezien en waren we moe van alle drukte om ons heen. Besloten sushi te gaan eten in de buurt: waar krijg je de vis immers verser dan hier?
Haha, om 08:10 uur ’s ochtends ontbijten met rauwe vis... Jan, ben je er nog? :D
Leuk tentje gevonden en een klein bordje besteld. Erg goed, maar grappig genoeg niet beter dan Bobby & Nancy’s vaste sushi-adres, stelden we vast. Uiteindelijk haalt iedere sushi-tent zijn vis dezelfde dag van Tsukiji, dus hoe vers je vis is hangt eigenlijk vooral af van het tijdstip waarop je besluit te eten. In dat opzicht is ontbijt zo gek nog niet. ;)

Half 11 waren we weer thuis en veel meer hebben we niet gedaan die dag, na slechts 3 uur slaap hadden we ook niet al te veel energie en bovendien was het weer eens snikheet.

Vrijdag zijn we met Bobby op stap gegaan: hij heeft ons de American School In Japan laten zien, waar Nancy werkt. Mooi complex, veel voorzieningen! Eigen transportbussen, tennisbanen, zwembad, sportzaal, groot sportveld, flinke kantine, nieuw theater in aanbouw, pinautomaat, postkantoor, veel computerlokalen, etc. Een klein dorp op zich.

Daarna zijn we sushi gaan eten (waarna we inderdaad dus concludeerden dat dit tot nu toe de beste was), en vervolgens op zoek gegaan naar een winkel waar ze kleding verkopen voor bouwvakkers en andere werklieden.

Huh?

Nou ja, we hebben ze zien lopen op straat, en ze hebben altijd ontzettend mooie broeken aan! Heel wijde soort pofbroeken, ontzettend Aziatisch natuurlijk. En dan laarsjes eronder met 1 teen apart, net zoals de Japanse sokken (tabi). Winkel gevonden, broeken gevonden, honderden kleuren! Passen maar, nah, die is te kort, jaaaaaa, die camouflageprint, hoei! [meer blij gedoe]
Deze drie, onegaishimasu, met een pakje van 5 paar zwarte wintertabi. Schade? 5.500 yen (100 yen is 70 eurocent, rekent u maar).
Ik zou het maar niet doen hoor, Japan, echt veel te duur, niet te betalen.

We wilden toen eigenlijk nog naar de wholesalesmarket maar we waren aan de late kant en reden toevallig langs de Suntory Beer fabriek. Hmmm.
‘Zullen we kijken of we een tour kunnen krijgen?’ vroeg Bobby. ‘Je kan na de tour meestal gratis bier proeven.’
Aldus gecheckt, en ja, het kon, alleen niet in het Engels. Nou, vooruit dan maar.
Een meisje in blauw Suntory-stewardessenuniform nam ons mee naar de ingang, verontschuldigde zich voor haar slechte engels (terwijl het best goed ging, alleen niet zo snel), en vroeg naar onze leeftijd. Geen probleem uiteraard, maar Bobby kreeg tot zijn teleurstelling een ‘driver’ sticker en mocht geen bier. Tijdens de rondleiding (water, gist, hop, ‘dozo’ en ‘deze fabriek’ begreep ik nog maar daar was alles wel mee gezegd) kregen we allerlei dorststimulerende filmpjes te zien maar weinig van de fabriek zelf, behalve de blikjesinpakmachines en lopende banden (erg grappig). De microfoon viel af en toe uit maar onze gids (ook in blauw stewardessenpakje) haperde geen moment en kletste uiterst professioneel, zij het met meer volume, door. Dit Japanse talent hebben we inmiddels vaker gezien, maar blijft bijzonder omdat er werkelijk geen ‘uh’ (‘ano’ in het Japans) aan te pas komt. Ze leren alles tot in de perfectie uit hun hoofd. Op een gegeven moment mompelde Bobby dat hij van tevoren had moeten vragen of hij dan niet een paar blikken mee zou mogen nemen, ter compensatie. In het proeflokaal (zaal, moet ik zeggen) alsnog gevraagd (na een slok illegaal bier uit een CC Lemon bekertje overigens), maar het antwoord was helaas nee. Ik vind het wel een goede zaak dat ze daar zo strikt in zijn eigenlijk. Later bleek dat de Japanse wet dat simpelweg verbiedt, drank geven aan mensen die nog achter het stuur moeten.
Voordat we vertrokken hadden ze toch nog een kadootje voor ons: we kregen ieder een Suntory bierglas. Haha, een typische Japanse manier om dit soort dingen op te lossen aldus Bobby, we hadden ze blijkbaar een schuldgevoel aangepraat.

Zaterdag alsnog de Square-Enix winkel bezocht, open ditmaal! :D
Gisteren thuis tempura gemaakt met fruit in plaats van groente. Was lekker! Soort chocoladefondue idee, maar dan anders.
Afgelopen weekend was verder rustig. Ik moet namelijk nog de allerlaatste opdracht van mijn opleiding afronden en had vóór de vakantie geen tijd meer daarvoor. Pepijn is nu dan ook alleen op stap, hij wilde graag nog een keer naar Mandarake en ik hoefde toch niet zo nodig nog een keer. Nu nog even aan de slag dus.

Morgen vertrekken we, het land in. De laptop gaat mee, maar heb geen idee hoe vaak we het internet op zullen kunnen de komende twee weken. Schrik dus niet als jullie opeens niks meer horen (hoewel dat vast wel mee zal vallen). In ieder geval zijn we de 28ste weer terug in Tokyo voor de laatste paar dagen en dan posten we sowieso wel weer iets.
Waarom gaat de tijd zo snel?