Laatste etappe!

Inmiddels maken we de Nederlandsche klei alweer onveilig maar ons Japan-avontuur hebben we nog niet helemaal op ons gekjes-blog geplaatst....bij deze dus....

Maandagochtend zijn we na een westers Turtle-Inn-ontbijtje al vroeg Nikko ingetrokken. Nikko is erg toeristisch en wil je de drukte zoveel mogelijk vermijden dan moet je vroeg op pad (en de weekends absoluut vermijden). De hotel-eigenaresse had ons aangeraden om als ochtendwandeling een aantal Buddha-beelden te gaan bekijken die langs de rivier gepositioneerd stonden. Het was nog steeds mistig en de temperatuur lag flink wat lager dan dat we gewend waren in Japan- maar een uitstekende temperatuur voor een dagje sightseeing.
Achteraf waren we erg blij met deze wandeltip want de natuur was op deze route adembenemend: veel rotspartijen, watervallen, hardstromend kristalhelder water en twee blije Hollandse wuppies. ;)
Na het tellen van de buddha's zijn we naar de binnenstad van Nikko gewandeld om de tempels en de Shinkyo brug te gaan bekijken. Vanwege de mist hing er een tamelijk creepy sfeer die me aan die van de game Silent Hill deed denken. Ik kan me goed voorstellen dat er vroeger heel wat Japanners zich de tyfus zijn geschrokken vanwege de contouren van die stenen lantarens (lees/ : monsters). Er schijnt in Nikko ook een lantaren te staan die 's nachts een andere gedaante aanneemt - één of andere samurai heeft ooit in een paniekaanval de lamp besprongen en 'm met zijn zwaard proberen neer te sabelen. Waarschijnlijk is 'm dat gelukt want wij konden de lantaren niet vinden.
Met tempels is het eigenlijk net zo als met musea: nadat je er vier achter elkaar gezien hebt begin je verzadigd te raken. Bovendien was het twaalf uur geweest en begon Nikko al snel vol te lopen met massa's toeristen. Na het nuttigen van een vegetarische lunch bij één van de tempels beloten we af te dalen naar Tokyo en Bobby en Nancy weer eens op te zoeken.

Nu we weer in Tokyo waren hadden we nog maar drie dagen om te doen wat we nog moesten doen.....
Ik wilde iig nog wat video-opnames maken van Tokyo - ivm vj-visuals. Iets wat ik zeker nog op film wilde hebben was de beroemde Shibuya Crossing - woensdagavond zijn we dus nog gewapend met een handycam en statief richting het drukste zebrapad ter wereld getrokken. Bij groen licht snel naar het middelpunt van de kruising gesprint, camera aangezet, statief opgesteld, vervolgens rondjes draaien en het stoplicht in de gaten houden. Als het groene licht weer ging knipperen alle apparatuur weer bij elkaar geraapt en terug-gehuppeld naar de stoep. Na vier keer dit ritueel te hebben uitgevoerd hebben we onszelf op een sterke bak getrakteerd bij de Starbucks - deze koffieboer heeft zich op de derde verdieping van het Virgin-gebouw genesteld en biedt het mooiste uitzicht op de crossing. Gelukkig konden we ook nog twee plaatsjes bij het raam veroveren zodat we lekker naar het overstekend wild konden kijken.

Verder hebben we woensdag en donderdag nog wat veldwerk verricht met Bobby. We zijn oa nog eens naar de American School geweest om de 'smart boards' te bekijken - nu het lesjaar officieel begonnen was konden we er eindelijk eens eentje in actie zien.
Een smart-board is een schoolbord waar een soort computerbureaublad met een beamer op geprojecteerd wordt, bovendien is het bord drukgevoelig zodat je met je vingers er allerlei muisklik-functies op uit kan voeren - een soort wacom-tablet in mega-uitvoering zeg maar. De studenten hoeven niks op/mee te schrijven aangezien alles wat op het smartbord geschreven en uitgelegd wordt ook direkt online gezet wordt - erg cool allemaal.
Ook zijn we nog even naar de wholesale-market geweest om even wat produkten in te slaan die we in Nederland flink zouden gaan missen zoals pickles, nori en groene thee - de theeboer heeft ons nog getrakteerd op thee met cake achterin zijn winkeltje.

Donderdag zijn we ook voor de tweede keer naar het Ghibli-museum geweest - de vorige keer hadden we namelijk maar een uurtje de tijd om alles te bekijken en hebben toen alvast kaartjes voor eind augustus gereserveerd. Na erg veel gedoe kon Bobby ook met ons naar binnen: bij hoge uitzondering kon hij een kaartje kopen bij een kantoortje dat bij het Mitaka-station lag. Het stomme was dat hij net met veel moeite een parkeerplek had gevonden. Wij zijn toen alvast naar binnen gegaan terwijl Bobby op pad ging om zijn ticket te bemachtigen. Grappig genoeg was hij binnen een kwartiertje alweer terug: hij had een taxi gepakt en die laten wachten bij het ticketkantoortje en was al zwaaiend met zijn Ghibli-voucher naar binnen gelopen - zo stond hij binnen 5 minuten weer buiten.... :)
Het museum zelf was magistraal: nagebouwde werkkamers waarin je kon zien hoe de Ghibli-films tot stand komen, honderden originele tekeningen,schilderingen en storyboards voor het aanraken, verder zijn er in het ingenieuze gebouw vele Ghibligerelateerde atributen te bezichtigen, ook hebben we in de filmzaal nog een exclusieve short gezien. Dit museum is ongetwijfeld het allermooiste museum wat ik ooit gezien heb.
Aangezien we binnen niet mochten fotograferen is dit wel een leuk linkje om een indruk te krijgen van het museum: http://www.ghibli-museum.jp/welcome.html

Tja, en toen moesten we gaan inpakken, dat kon nog wel eens een probleem worden.....20 kg per back-back?....dat zouden er wel eens 50 kunnen worden....en dat mag niet van de meneer van de KLM.
Gelukkig heeft Bobby heel wat reiservaring met zijn twee wereldreizen per jaar en kon hij ons wat aansturen.
Tijdens het pakken merkte Ruthy op dat het wel opvallend was dat we nog geen aardbeving hadden meegemaakt gedurende de zes-en-halve week dat we in Japan zaten - aardbevingen kunnen hier namelijk dagelijks voorkomen.
Bobby drukte Ruthy nog op het hart dat soort dingen nóóit hardop uit te spreken want je weet maar nooit. Nog geen kwartier later begon het huis te kraken en kwam Bobby aangesneld: "voelde je dat?". Daarna hebben we meteen de tv aangezet om wat meer duidelijkheid te krijgen: hoppekee, vijf op de schaal van Richter. :)
Rond een uur of zeven hebben Bobby en Nancy ons meegenomen naar een erg leuk Japans steak-house. Eenmaal terug moesten we snel verder met inpakken. Het plan was als volgt: we kregen één extra koffer van Bobby en Nancy die we samen met mijn back-pack vol laadden tot een kilo of 22 (over 2 kilo zou de douane niet moeilijk doen). Vervolgens fungeerde Ruthy d'r backback als handbaggage, nadat die was volgeladen zou ik die dragen als een weekendtas. Ruthy zou mijn bobblebee als rugzak dragen en haar laptoptas (ook best zwaar) als handtas. De overige 20 kg aan boeken zou Bobby op de post gooien. Nadat alles was ingepakt was het inmiddels alweer twee uur 's nachts. Bobby zou ons de volgende ochtend om kwart over vijf naar het station rijden waar wij de trein naar het vliegveld zouden pakken. In de tussentijd hebben we nog 'Shall we dance' (de Japanse originele versie natuurlijk) gekeken om de tijd te overbruggen. En zo stapten we de volgende ochtend met een kilo of 80 aan baggage het vliegtuig in richting ons koude kikkerlandje......
Bij de douane ging alles prima (de man voor ons werd er al uitgepikt), tijdens de vlucht hebben we grotendeels geslapen en Elise kwam ons oppikken vanaf het vliegveld. Vrijdag zijn we in Amsterdam blijven slapen en zaterdag zijn we weer naar Groningen vertrokken aangezien Ruthy die avond moest draaien in de Puddingfabriek en ik met mijn Motion Sickness-vriendjes moest vj-en.
En zo kwam er een eind aan onze fenomenale Japan-vakantie.....



*snif*