Japan, here we come....ehm

Nadat Ruth afgelopen maandagnacht tot 5 uur had doorgewerkt aan haar allerlaatste studie-loodjes, stapten we de volgende ochtend om 11:00 op de trein naar Kamakura.
Kamakura stond in ons Japanstappenplan vanwege de grote tempeldichtheid, er liggen namelijk ruim 65 tempels in dat gebied. Na een uur of vier getreind te hebben stapten we op het Hase-station uit om op zoek te gaan naar het youth-hostel wat ons aangeraden werd door de Lonely Planet. Toen we het hotel niet konden vinden deden we navraag in een ander hotel en kregen te horen dat het youth-hostel al twee jaar was opgedoekt. In het hotel waar we waren was ook geen plek maar de hotelmeneer verwees ons door naar een ander hotelletje waar vast en zeker nog wel ruimte was voor twee stadjers ....daar gingen we dan weer met onze bepakking (backpack + rugzak met laptop + een zonnesteek in wording). En jullie raden het al: geen hotel te vinden op de plek waar het zou moeten staan. Nu waren we het zat! Snel de trein terug gepakt naar Kamakura (inmiddels omgedoopt tot Kharmacoma) en aangeklopt bij de tourist-information. Daar wisten men ons te vertellen dat zowel alle hotels volgeboekt waren ivm de feestdagen (Obon) maar gelukkig wist de medewerkster een kamer te reserveren in een hotel twee treinhaltes verderop in Ofuna. Dus spurten wij ons naar de ryokan aldaar. Eenmaal aangekomen, schoenen uit, slippers aan, 3 meter naar balie gelopen, ingecheckt, teruggelopen naar ingang, schoenen weer aan, andere deur door, schoenen uit en in kastje gedaan, slippers aan, drie trappen op, kamer in, hoei! tatamimatten! Slippers uit, bagage gedumpt, slippers aan, trappies af, schoenen weer aan, naar het station gestiefeld, trein gepakt en in Kharmacoma weer uitgestapt. Jaiks, vier uur alweer. We hadden al besloten om maar fietsen te huren om nog zoveel mogelijk tempels te kunnen bekijken voordat het donker zou worden. We hadden vooral onze pijlen gericht op de Hokoku-ji tempel aangezien deze in een bamboevallei ligt. Dus eenmaal bij de fietsenboer aangekomen bleek deze om 16:00h zijn deuren te hebben gesloten...gvr...gvr..lopen dan maar. En ja hoor, bij aankomst bij de Hokoku-ji tempel zaten de deuren inmiddels op slot. Omdat we de gehele dag nog geen echte activiteiten hadden kunnen ondernemen besloten in een soort ADHD-bui dat we dan maar het wandelpad achter de tempel in moesten slaan dat liep tenslotte over een begroeide heuvelrug. Deze wandeling bleek behoorlijk hardcore te zijn aangezien de route een km of 6 lang was, erg heuvelachtig en een meter of 50 hoog. De binkies waren ook vergeten dat het in Japan om kwart voor zeven al donker is en dat zo’n tocht dan zelfs gevaarlijk kan zijn. We hebben vanaf dat moment er maar een flinke vaart in gezet zodat we weer veilig en trots op het trapje van de tempel zaten toen het eenmaal donker was geworden (badend in het zweet en onder de muggenbulten). Daarna zijn we maar eens naar het hotel vertrokken: lekker dagje was dit....

Volgens ons trein-reserveringschema moesten we de volgende dag om 7 uur de trein pakken wilden we gebruik kunnen maken van onze reserveringen. Deze reserveringen hadden we gemaakt ivm Obon: het is dan namelijk akelig druk in het openbaar vervoer. Maar 7 uur vonden we wat te heftig en hebben uiteindelijk besloten de reserveringen te skippen zodat we nog konden ontbijten in het hotel voordat we op pad gingen. Omdat we de reserveringen van de andere dagen wel wilden behouden zijn we niet nog een dag in Kharmacoma gebleven om de tempels te bekijken omdat dan de rest van ons schema niet meer te redden zou zijn. Om acht uur vertrokken we dus richting Kawaguchi-ko. Wonder boven wonder klaarde de lucht op toen we aankwamen (het was erg bewolkt geweest de gehele ochtend) en konden we de top van Mount Fuji bij het uitstappen onmiddellijk zien.

Een wijze les van de vorige dag: meteen het tourist-informationkantoor opzoeken voor accommodatie. En ja hoor: alle youth-hostels zaten al vol....daar gingen we weer.
Omdat we de volgende dag Tokyo zouden passeren besloten we om bij Bobby en Nancy een kamer te reserveren en dus ’s avonds terug te reizen.
Nu konden we aan de slag, eerst maar eens naar een van de vijf Fuji-meren gewandeld: het Kawaguchi-meer. Daar aangekomen zijn we in een kabelbaan gestapt die ons naar een hoog platform bracht waar we een geweldig uitzicht op Mount Fuji hadden. Nadat we na een half uur weer waren afgedaald hebben we een waterfiets/zwaan gehuurd en hebben een flink eind het meer rond ‘gefietst’.
Daar kregen we natuurlijk honger van en besloten om op de route naar het station maar een restaurantje op te zoeken. Uiteindelijk werden we door een bejaard echtpaar zo’n beetje hun zaakje binnen getrokken – dat krijg je als je te lang naar de menukaart tuurt. Ze runden een klein soort supermarkt maar de linkerkant van het gebouw fungeerde als restaurantje. Nadat we uitstekend hadden gegeten zijn we de trein ingestapt. Omdat we Bobby telefonisch niet konden bereiken (we zijn nog niet zo goed met kentallen en cijfers) hebben we hem ’s avonds maar verrast met een doos Mount Fuji koekjes (als bewijs dat we Tokyo wel uit zijn geweest). :)

Die nacht hebben we goed bijgeslepen en heeft Bobby ons weer op de trein gezet (zodat hij zeker wist dat we deze keer echt vertrokken...hahah). Vanaf Yokohama hebben we de Shinkansen naar Kyoto gepakt. Reizen met deze kogeltrein is echt geweldig: lekker snel, comfortabele stoelen en je kunt rustig je bentobox (lunchbox met allerlei leuke hapjes) nuttigen. Eenmaal in Kyoto zijn we natuurlijk weer naar de tourist-information gestapt en hebben via hun een hotelkamer geboekt voor drie dagen.
Tot onze grote verbazing (lees: pret/vreugde/gegiebel) was deze kamer een penthouse vergeleken bij die kamer uit Kharmacoma, bovendien was deze de helft goedkoper.
De kamer was twee keer zo groot, heeft een ruime toilet/tuthoek, televisie + kabel (geen insert 100 yen machine’dus) en ligt midden in het centrum van Kyoto. Nadat we de verwelkomingsthee hadden genuttigd hebben we de buurt nog even verkend en zijn nog even wat gaan eten. Vervolgens hebben we op de hotelkamer ons verdiept in what to do in Kyoto in three days.... genoeg, maar dat volgt de volgende keer... ;)