cocktailtje adrenaline en hoogtevrees

Maandag was het weer zo'n dag: loeiheet (graadje of 35) en geen verkoeling (want ook hier zijn de musea op maandag gesloten). Bovendien hadden we ons verslapen zodat we op het heetste punt van de dag richting de Sengaku-ji tempel vertrokken. Deze tempel is vooral bekend omdat hier de bekende 47 ronin begraven liggen. Rond 1700 werd hun leider Lord Ako gedwongen seppuku (rituele zelfmoord) te plegen nadat hij zijn zwaard had getrokken naar een rivaal. Zo werden zijn 47 volgelingen ronin (samurai zonder leider). Deze namen een jaar later wraak en moesten volgens de erecode eveneens seppuku plegen.
Het graf was zeer indrukwekkend, met name door de manier waarop de grafstenen in een cirkel zijn gerangschikt maar ook door de hoge ligging ervan.
Omdat het een erg heldere dag was besloten we vervolgens om het hogerop te zoeken en kijken of het nu eens mogelijk was om mount Fuji live te aanschouwen. The Tokyo Tower, the Metropolitan Gouverment Building en het Odaiba Ferriswheel hadden we nu gehad....dan nu het World Trade Center Tokyo maar. :)
De lift bracht ons in no-time naar de veertigste verdieping. Eenmaal boven aangekomen konden we ons tot onze grote vreugde meteen vergapen aan Mount Fuji. Djeez....wat konden we nu ver kijken (alle andere keren was de lucht niet zo helder) en wat is die berg grooooot- we dachten een topje te kunnen zien maar het is een ongelofelijk grote rotspartij. Omdat het zo lekker koel was daarboven zijn we wat langer blijven hangen zodat we ook op grote hoogte de zonsondergang konden meemaken. Eenmaal weer beneden zijn we eens bij een echte Japanse Italiaan gaan eten waar ze erg grappige dunne pizaatjes serveerden.
Om de dag leuk af te sluiten zijn we in Shibuya nog even op zoek gegaan naar een paar platenzaken die op ons vinyl-lijstje stonden. Zo belandden we in een tamelijk grote zaak die op de begane grond hip hop en op de 1e verdieping een dance-afdeling had. Nadat Ruth een leuk stapeltje platen had verzameld en naar de counter liep om ze te beluisteren bleek dat dat eigenlijk niet mogelijk was en dat die draaitafel er alleen stond om de zaak zelf van liftmuzak te voorzien. De winkel-dj was wel bereid om van elke plaat een nummer te draaien en zo kregen we nog een mooi staaltje 'plaatje-opleggen-maar-mixen-ho-maar' voor onze kiezen....mopperend is uwer Groninger electro-dj en platensleepslaafje naar buiten geslenterd op zoek naar een echte platenzaak. Gelukkig vonden we die in de vorm van Cisco-records. ;)
De volgende dag, wel museumdag: het Edo-Tokyo Museum.
Dit museum is een ongelofelijk flink gebouw op 'poten' en bevat een grote collectie over de geschiedenis van Tokyo. Vooral de lifesize-loopbrug is erg indrukwekkend en de prachtige maquettes van ingenieuze bouwwerken. Na een uur of drie zat het educatieve deel van de dag er wel weer op en zijn we naar de Tokyo Dome aan de andere kant van de stad afgereisd. De Tokyo Dome is een flitsend honkbalstadion (waar ook bands optreden) maar het complex bevat ook nog een winkelcentrum met daar doorheen een amusementspark geweven. Het is mogelijk om gewoon een dagkaart te kopen maar je kunt ook tijdens het winkelen een kaartje voor het reuzenrad kopen en een spontaan rondje draaien. Het grappige van dit concept is dat er erg veel verschillend volk op af komt. Nadat we het hele terrein hadden afgelopen en eindelijk de plek hadden gevonden waar we een day-ticket konden kopen besloten we om maar meteen in de meest ruige atractie te springen: the Thunder Dolphin.
Deze 80 meter hoge achtbaan weeft zich als het ware door het gehele Dome-complex, duikt door het wiel van het reuzenrad en schiet zelfs door een gevel van een gebouw....dat moesten we meemaken dus. :P
Eerst was ik van plan om opnames te maken met mijn handycam maar hoe korter de rij werd hoe onverstandiger het ons leek. Er werd ons ook duidelijk gemaakt dat alles wat maar los kon aan ons en wat we zouden kunnen verliezen dat dat opgeborgen moest worden in de locker... *gloep*
Toen we in het achtbaankarretje nog aan het nagiebelen waren (we werden uitgezwaaid namelijk)terwijl we omhoog getrokken werden viel het ons opeens op dat de skyline van Tokyo zich wel erg laag onder ons bevond....en toen we daar op grote hoogte zaten met enkel die veiligheidsriempjes kwamen de zenuwen. :)
En toen gingen we naar beneden: een hoek van 74 graden, snelheid 127 km/h, G-kracht: 4,39 G. Tja, probeer je zelf dan maar eens een houding te geven: we snapten opeens waarom mensen altijd gillen in een achtbaan en hebben dan ook onze scheepstoetertijd braaf volgemaakt. Nog nooit hebben we zo'n enge achtbaan meegemaakt en hebben zeker nog een half uur met knikkende knieen rondgelopen, gelukkig kregen we een applaus toen we weer veilig beneden aankwamen....en hebben we bewijs dat we de dodenmansrit gemaakt hebben (zie de wonderschone foto bovenaan deze post).
Om het af te leren zijn we nog in het reuzenrad gestapt en ook nog in zo'n water boomstambaan, een crepe gegeten, een klein achtbaantje genomen en nog een rondje fietsen op een kabelbaantje. En toen vonden we het hoog tijd om Bobby en Nancy onze stoere achtbaanspraat te verkondigen.....