Eindspurt 2008

Wat, 4 juli alweer?....we gaan al bijna weer naar Japan en we hebben onze vorige reis nog niet afgerond op dit reisblog.
Omdat het de laatste dagen in Tokyo nogal een op- en neer gereis was, zijn we er niet meer aan toe gekomen om onze laatste avonturen hier te beschrijven. Eenmaal weer terug in Nederland dook ik meteen in een warm bad van nieuwe deadlines en moest Ruth vrijwel meteen beginnen aan haar nieuwe baan op de OSB. Bovendien vertrokken we het weekend erna meteen naar Lowlands....giddy up!!

In het kader van voorpret, het laatste deel van onze tweede vakantie in Japan.
Ook dit jaar moesten we weer naar het Ghibli Museum - we hadden immers tickets gekocht toen we net aankwamen in Tokyo. En alweer was het dikke pret: de korte film 'And the inn' (やどさがし) in het Saturn theatertje gezien, een hoek van het museum was gewijd aan The Sky Crawlers van Mamoru Oshii en natuurlijk was er speciale aandacht voor Ponyo....die middag was dus snel gevuld.
Toen we eenmaal lekker terug naar Tama waren gefietst werd het hoog tijd om ons in te gaan checken bij ons eerste hotel, Bobby en Nancy zouden binnen een paar dagen terugkomen van hun wereldtrip. Om ze een beetje bij te laten kunnen komen en te laten acclimatiseren was het plan om onszelf een paar dagen op 'kamers' te doen (we hebben namelijk alleen ADHD in Japan, heheh).
Op de heenweg naar het Toyoko-Inn hotel in Nihon Bashi zijn we nog even de sneakerstore K-skit in Kichijoji ingedoken. Dat Tokyo een waar sportschoenen-walhalla is wist ik al maar wat ik in dit piepkeine zaakje te zien kreeg ging al mijn verwachtingen te boven: ruim 50.000 paar klassieke tweedehands sportschoenen....alle modellen Nikes die ik gedurende mijn hele leven gedragen (en versleten) heb lagen hier binnen voetbereik. Helaas konden we niet zo lang rondkijken omdat we nogal een strak schema hadden mbt het hotelinchecken, ondanks de sneakeroverdaad-blackout verlieten Ruth en ik de zaak toch nog met ieder een paar schoenen onder de arm.

Het Toyoko-Inn hotel is toch wel één van onze ontdekkingen dit jaar. Het is een keten van businesshotels die verspreid zitten over heel Japan - je kan er online een verblijf reserveren zonder dat je een creditcard nodig hebt. Voor 8190 Yen (30 euro per persoon) beschik je over een picobello tweepersoonskamertje wat van alle gemakken is voorzien ( incl.internet, kluis, föhn, bad, douche, koelkast, waterkoker en een machine om de kreukels uit je broek te stomen/persen....ècht handig, jòh), en dan krijg je ook nog ontbijt en een welkomsgeschenk..... http://www.toyoko-inn.com/eng/ dus. ;)
In de buurt van het hotel was eigenlijk weinig te beleven, 's avonds was het praktisch uitgestorven op straat. In één van de weinige eettentjes die we konden vinden hebben we ons tegoed gedaan aan een gyozafestijn.
De volgende dag zijn we naar het New Izu Hotel verkast; een erg leuk hotelletje op kruipafstand van het JR Ueno treinstation. Nadat we onze bagage hadden gedropt zijn we richting het Ueno Koen (Park) vertrokken om eens flink uit te waaien; de pompebladenvelden zijn in het park zo uitgestrekt dat er zeker wel wat frisse wind te vangen zou moeten zijn.
Helaas kwamen we niet erg ver, het was zo ongelofelijk heet dat Ruth bijna gaar kookte in d'r krullen-dakpannetje. We zijn toen snel het eerste de beste warenhuis ingedoken om in de kelder (waar ook de airco's stonden te bulderen) enigszins weer wat op temperatuur te komen. Na een uurtje zijn we alsnog naar Ueno Koen gedarteld en hebben daar lekker de rest van de middag rondgehangen onder het genot van twee porties schaafijs.
Kappabashi dori stond al erg lang op de to-do-lijst, en de volgende dag was het dan eindelijk zover. Als je in Tokyo een restaurant gaat beginnen dan is dit de straat die je moet bezoeken, alles wat je nodig zou hebben is hier te vinden: uithangborden, messen, keukenmachines, restaurantmeubilair, maar natuurlijk ook het plastic display-voedsel wat je in alle etalages ziet. We hebben al eens eerder op dit blog beschreven hoe handig het is dat veel restaurants in Tokyo van elk gerecht dat zij serveren een levensechte replica in de etalage hebben staan - met handen en voeten bestellen is dus een makkie, gewoon aanwijzen dus.
Het is erg gek om in zo'n winkel rond te lopen en levensechte glazen bier, milkshakes, sushi, noodles, biefstukken, vissen bij elkaar in de schappen te zien staan....gelukkig zat er geen geur aan al dat plastic, anders hadden we ons vast vergrepen aan het één of ander. Na alle gerechten aan een smakelijkheid- en echtheidsonderzoek onderworpen te hebben besloten we een overheerlijk kommetje met noodles mee terug te nemen naar Amsterdam (zie foto). Schijnbaar kopen toeristen voornamelijk glazen bier en pizzastukken want de verkoper vond het erg leuk dat deze twee 'gaijin' met een Japans gerecht hotelwaarts keerden. Toen we na het avondeten weer terug naar het hotel gingen sloeg het weer om en begon het te onweren en stortregenen. De regen was lekker warm maar het onweer heeft ons wel de gehele nacht wakker gehouden......wat dan ook wel weer gezellig was.
En toen waren Bobby en Nancy weer terug!...Na flink te hebben bijgekletst - want we hadden allemaal het nodige beleefd natuurlijk - hebben we met Bobby nog een tripje ondernomen via ons vaste sushi-adres en zijn we ook nog met Keiko en Bobby 's ochtends naar de wholesalemarket (picklespicklespickles !) geweest. Dit was ook een ervaring op zich; het weer was nog steeds wat wiebelig en er was dan ook een flinke onweersbui op komst.
Keiko - die flink de broek aan heeft en nergens bang voor lijkt - was tot onze grote verbazing als de dood voor het onweer. Het was dan ook haar missie om voordat de eerste regendruppels het aardoppervlak raakten weer veilig thuis te zijn. Zo kwam het dus dat we het projectiel Keiko nauwelijks bij konden houden en binnen 20 minuten al slalommend het hele wholesale parcourt hadden afgelegd.

's Avonds hebben we met Bobby en Nancy bij een erg leuk restaurantje gegeten in Mitaka, we hadden een eigen eetvertrek waar het ene na het andere lekkere gerechtje de revue passeerde, ook hebben we ons nog tegoed gedaan aan een saképroeverij.....nomnomnom :P
Eenmaal thuis was het al snel weer inpaknacht: net zoals vorig jaar wilden we de nacht gebruiken om alle goodies, gadgets en gashapon in onze koffers te wringen, en het tekort aan slaap in het vliegtuig weer aan te vullen. Zo gezegd zo gedaan.....om 6:00 AM werden we door Bobby op het station van Mitaka afgezet.

De reis naar Narita ging voorspoedig, het inchecken - met zweetknuistjes - van de bagage ook. Alleen toen we zelf en de handbagage door de douane moesten bleef mijn tas hangen op de rollenbank van het doorlichtapparaat. De tas die we samen met twee koffers van Keiko hadden gekregen was voorzien van twee zwenkwieltjes, die zich vasthaakten op de rollers. Toen de tas bij de vierde poging eindelijk de andere kant van de lopende band bereikte moest 'ie natuurlijk open....en ja hoor daar waren de drugs pickles. De douanière die mijn tas opende was erg vriendelijk en vond het leuk om te zien dat we echte Japanse souvenirs mee terug naar huis wilden nemen....maar omdat de zakken pickles vloeistoffen bevatten mochten ze ècht niet in de handbagage (hoe klein de inhoud ook was): In Japan zijn regels ook echt regels. De douanière probeerde ons nog over te halen om opnieuw in te checken en de pickles in de koffers te doen die het ruim in gingen. Maar we waren zo moe en blij dat we de koffers diezelfde nacht uberhaubt dicht hebben kunnen ritsen dat we hebben besloten de picklejongens in Japan achter te laten.
Vervolgens zijn we in het vliegtuig gestapt en met JAL in een lange roes weer terug naar Amsterdam gevlogen.Maar hey!........over negen dagen gaan we onze pickles gewoon weer ophalen, dat wordt een vrolijk wederzien!!!