We are the robots

Tot en met afgelopen donderdag hebben we nog een klein beetje rustig aangedaan omdat Ruth met nog wat hardnekkige jetlegverschijnselen kampte. Zodoende hebben we die donderdag Shibuya en Harajuku verder uitgekamd. Één van de grote platenzaken - Tower Records - was nog compleet in de ban van Michael Jackson,  de benedenverdieping was deels gewijd aan het bezoek wat The King of Pop zo'n tien jaar geleden aan Tower Records gebracht had - inclusief foto's, bloemen en klei-handafdruk.....Ruth heeft de rest van de dag tot vervelens toe Billy Jean geneuried.

Daarna zijn we ook nog even afgedaald naar Mandrake, deze mega-animé/manga winkel is qua locatie het best te vergelijken met een ondergronds betonnen bunker. Wat erg grappig was was dat er vanaf een klein podiumpje live nummers gezongen werden uit jaren 80 animé- en tv-series door een zanger die ook geheel in stijl (cosplay) gekleed was, en corny als hell....heheh.
's Avonds zijn we Japanse curry gaan eten in 'ons' favoriete 'kare' restaurantje CoCo.

De volgende dag zijn we naar Odaiba vertrokken - Odaiba is een kunstmatig aangelegd eiland in de Tokyo Bay. We zijn er al eens eerder geweest om The Tokyo Big Site te bezoeken, maar er valt nog veel meer te zien, bovendien is de rit ernaar toe met de Yurikamomeline een erg leuke trip. Deze keer hadden we een speciale reden om naar de baai af te reizen: the Mobile Suit Gundam statue. De Gundamserie - die zo'n beetje het beeld heeft bepaald van de Japanse animerobots (mechs) zoals we ze nu kennen - bestaat dit jaar 30 jaar. Om dit te vieren is er ongeveer een maand geleden met de bouw begonnen van een lifesize model van de RX 78 Gundam. Afgelopen weekend was 'ie klaar en werd de robot onthuld. Dit Japanse antwoord op het vrijheidsbeeld (18 meter hoog en 35 ton aan Gundamvlees) blijft maar twee maanden staan.....we zijn dus precíes op het juiste moment in Tokyo! Eenmaal aangekomen in het park valt pas op hoe gedetailleerd afgewerkt en reusachtig deze metalen dertiger wel niet is. Om het realisme nog wat te verhogen is de robot ook nog voorzien van een batterij aan spotlights en rookmachines, en hij kan ook nog zijn hoofd bewegen......eens in het half uur geeft 'ie het publiek een one-mecha-show. Toen we de RX 78 Gundam veelvuldig betast hadden en onze camerabatterijen praktisch gesmolten waren besloten om verder te gaan.

Volgende halte: Miraikan, the national museum of emerging science & innovation. Net zoiets als het Amsterdamse NEMO eigenlijk: een wetenschappelijk 'doe-museum' maar dan op z'n Japans. Het gebouw is waanzinnig vormgegeven en de robottechnologie neemt een prominente plek in het museum in. Helaas arriveerden we net wat te laat waardoor we de liveshow van Asimo (de door Honda ontwikkelde robot) misten ( Gundam- Asimo, 1-0 ). Gelukkig viel er verder nog genoeg leuks te beleven: Dr. Ruth voerde nog een operatie over een lange afstand uit en we kregen beiden een kunstmatige staart aangemeten die reageerde op onze lichaamsbewegingen (filmpjes volgen nog op flickr). Verder hing er boven in de nok van het gebouw een discobal van zes-en-halve meter in doorsnede. Alleen was deze 'Geo-Cosmos' niet bedekt met spiegeltjes maar met bijna 1 miljoen LED-lampjes. Zo werden er op dit reusachtige ronde scherm verschillende recente weeranimaties van de aarde vertoond.
Toen om vijf uur het oprotmuziekje door de speakers schalde besloten we om maar eens in het Daikanransha reuzenrad te stappen.

We besloten om door het Venus Fort te wandelen omdat we dan een flink stuk konden afsnijden. Dit megawinkelcentrum - wat zich vooral richt op de vrouwelijke shoppers - ziet er van binnen uit als een überkitcherig renaissance stratencomplex, inclusief megafontein, zuilen, balkons en geschilderde wolkenkoepel.....wel erg goed uitgevoerd overigens.
Nadat we geheel in stijl wat zijn gaan eten was het tijd voor een rondje uitbuiken in het 115 meter hoge Daikanransha-wheel. Toen we weer vaste grond onder onze voeten hadden hebben we ons nog even naar het Shiokaze Park gehaast om de Gundamrobot zijn laatste show te zien geven voordat het park dicht ging. In het donker kwam de robot met al zijn effecten nog veel indrukwekkender over dan dat hij die middag al deed......nadat het aanwezige publiek uitgeklapt was hebben we ons op onze versleten voetzooltjes naar het treinstation gesleept....tijd om onze batterijen op te laden.

Zaterdag: al bijna een week in Japan en nog geen sushi gehad.....dat kan natuurlijk niet.
Bobby's favoriete sushi-restaurantje (en inmiddels ook het onze) is verhuisd naar een andere locatie. Gelukkig heeft Bobby een gedetailleerde kaart voor ons achtergelaten waarop hij heeft aangegeven wat de kortste route naar ons nieuwe sushistekkie is. Een mooi dagje om te fietsen dus. Fietsen in Tokyo is een hele belevenis; zo strak als alles in het dagelijkse leven geregeld lijkt te zijn, zo'n jungle is het wat fietsen betreft: fietspaden zijn er niet echt, fietsen op de stoep mag, maar op straat ook. Autorijden doe je links, fietsen links maar ook rechts....eigenlijk gaat het allemaal op eigen inzicht want wij hebben geen enkele logica kunnen ontdekken....beetje opletten en hengsten op die pedalen dus.
Het sushirestaurant vonden we in één keer en de sushichef herkende ons grappig genoeg nog....dikke pret dus.
Toen we na deze feestmaaltijd weer op de fiets wilden stappen kwamen we er achter dat er voor diezelfde avond een vuurwerkfestival gepland stond: veel prachtig uitgedoste mensen en nog meer verkeersdrukte dan een paar uur daarvoor. Al spookrijdend en 'pit-stoppend' via de Uniqlo-filialen (vanwege de leuke t-shirtjes) zijn we aan het eind van de middag thuis geraakt.