Onsen, onzin en eieren

Om met een verklarende woordenlijst te beginnen:
onsen betekent 'hot spring'. Als de Japanners ergens dol op zijn... :)
Ze gaan er speciaal voor op vakantie, en één van de onsengebieden bij uitstek is Hakone. Het gebied grenst namelijk aan de berg Fuji, dus dat is voor Japanners nog een reden om daarheen te willen. Voor ons trouwens ook. ;)

Voordat we naar Hakone vertrokken was het eerst weekend. Als je iets niet wil is het naar populaire gebieden trekken als veel mensen vrij zijn. We zien in Tokyo zelf al genoeg mensen, we staan al vaak genoeg in de rij. Dit is trouwens geen klacht, hier stáán mensen tenminste netjes in de rij. Dat wordt weer wennen als we straks weer thuis zijn... maar ik dwaal af.

Weekend: uitgeslapen. In huis gehangen. Namiddag besteed in Shinjuku, waar de meeste wolkenkrabbers zijn alsmede een tourist info center alwaar wij hoopten dat ze een hotel voor ons konden reserveren. Bobby en Nancy komen namelijk al bijna weer thuis en daarom verkassen we voor een paar dagen naar een hotel zodat ze tijd hebben om bij te komen.
Hotels genoeg, maar vrije kamers niet... de ene na de andere die ze voor ons belden bleken vol, en toen gingen ze sluiten. Toen maar naar een van de bovenste verdiepingen van de hoogste wolkenkrabber in Shinjuku vertrokken om te genieten van een dramatische zonsondergang: veel wolken, een regenbui en ook nog onweer op de koop toe. Was mooi! Fuji konden we helaas weer net niet zien. Weer beneden een omurice (dat is een omelet gevuld met rijst met een leuk groentensausje erbij) gegeten.

Eigenlijk wilden we maandag vertrekken naar Hakone maar omdat het weer niet meewerkte (bewolking, en we wilden nog steeds graag Fuji kunnen aanschouwen) hebben we het een dag uitgesteld.
Maandag besteed aan hotels bellen, op jacht naar een beschikbare kamer. Na 6 afwijzingen en 1 hotelmedewerkster die weliswaar een kamer vrij had, maar de hoorn erop gooide omdat ik niet al haar Japanse vragen begreep, had ik het wel een beetje gehad. Toen ik zag dat ik nog een leuk hotel overgeslagen had, heb ik nog maar een poging gedaan. De medewerkster van het New Izu Hotel in Ueno had nog een semi-dabburu (=double) room over, maar slechts voor 2 dagen en geen 3 zoals we hoopten. Beter iets dan niets dacht ik, dus boeken die handel!
Na nog een uurtje rondsurfen ontdekte ik een goedkope hotelketen met meerdere vestigingen in in Tokyo, waar je bovendien online kon boeken zonder een creditcard op zak te hoeven hebben. Zodoende checken we morgen in in de Toyoko Inn in omgeving Nihonbashi (da's echt hartje Tokyo), om de dag erna naar Ueno te vertrekken. Yay!

Alsof dat niet genoeg was hebben we alles voor Hakone weten te regelen op het station van Shinjuku: tickets voor de trein, vervoer in Hakone en een reservering voor een nacht in een superdeluxe onsen-ryokan (een ryokan is een Japanse herberg, met zeer goed eten, mooie (onsen) badruimtes en mooie 'Japanese style rooms' met tatamimatten).

Dinsdag dus eindelijk vertrokken met een limited express trein, de Romance Car genaamd. Haha.
Na aankomst in Hakone-Yumoto een mini-bergtreintje gepakt naar een van de vele attracties van het gebied: het Hakone Open Air Museum. Dit is een museum voor moderne kunst, maar dan in de open lucht zoals de naam al verraadt. Zelfs als het je smaak niet is, is het leuk vanwege de locatie: je loopt eigenlijk door een soort maf ingericht park met allemaal grappige paadjes, en dat midden in de bergen. Prachtige uitzichten gegarandeerd! Geniaal aspect: een flink aantal kunstwerken fungeerden als een soort klimrekken/doolhoven/gekke tunneltjes waardoor het ook voor kinderen heel erg leuk is. Zie foto's.


Na het museumbezoek zijn we onze ryokan gaan zoeken. Viel nog niet mee; het leek zo makkelijk maar het kaartje dat we hadden bleek bij nader inzien sterk vereenvoudigd te zijn weergegeven. Toen ging het ook nog regenen, en afkoelen ho maar. Na twee keer vragen en nog een aardige wandeling kwamen we druipend van het zweet/regenwater aan in de ryokan. Onze kamer had de naam 'bergzicht' (maar dan in het Japans en iets poëtischer geformuleerd) en dat klopte als een bus. Het verblijf was bijzonder aangenaam! We hebben ons opgefrist, vervolgens yukata's aangetrokken (dat zijn de zomerkimono's die je altijd in ryokan krijgt) en kregen toen eten geserveerd in de dinerzaal. En wat voor eten...
We waren natuurlijk in yukata, hadden geen camera bij ons... maar ik heb genoteerd wat we gegeten hebben (voor zover we weten wat het überhaupt was):
- twee plakjes van een soort groenten-visrolletje
- makreel sashimi (de kop, graat en staart was als geheel bijgevoegd als garnering)
- allerlei plakjes (geen idee dus, maar het was lekker)
- kommetje met gestold eiermengsel met o.a. shitake en vis
- op een brander aan tafel gestoofde plakjes kip met verschillende groenten
- aparte soort tofu met puree van mountain yam (witte slijmerige knol) in bouillon
- gefrituurde daikonmochi (daikon=rettich, mochi=kleverige rijstcake) in boullon met zeewier
- stukje gebakken vis met jonge gemberscheut (ingemaakt)
- tsukemono (pickles)
- kommetje bouillon
- rijst met kruiden en kleine stukjes vis

en tenslotte
- een soort caramelpuddinkje

Het klinkt nogal veel maar het zijn allemaal kleine hapjes. Desondanks zaten we goed vol na afloop, maar het leuke van dit soort eten is dat het erg licht valt. Dit was zonder meer ons beste diner tot nu toe.
Na het eten van een onsenbad genoten, en vroeg naar bed gegaan!

Woensdag: een ronde door het gebied. Bus genomen naar Hakone-Machi, gelegen aan Lake Ashi. Gewandeld over de 'Ancient Cedar Avenue' (zie foto's). Vanaf Lake Ashi (Ashi-no-ko) een piratenschip (jawel) genomen naar de andere kant van het meer. Vanaf het meer heb je een geweldig uitzicht op Mount Fuji. Dat wil zeggen: als het weer helder is. Dat was het niet.
Gelukkig viel er genoeg te zien; overal prachtige bossen met hier en daar een Shinto shrine (met die rode poorten, ook wel torii geheten), en op het water natuurlijk weer die zwanenbootwaterfietsjes. Een van de vele regelmatigheden in Japan. Geen trein zonder salarymen, geen uitrit zonder mannetje met een lichtstokje, geen pretpark/dierentuin zonder een plek waar je op de foto kan met een replica van de belangrijkste attractie, geen warenhuis zonder 'we-gaan-sluiten'-muziekje, en geen meer zonder zwanenbootjes. Omdat het na de vaart met de piratenboot nog steeds bewolkt was zijn we voor de zekerheid maar wat tijd gaan rekken in een zwanenbootje. Volgens 'pijn was een uur wel het minimum, tenslotte is het hartstikke leuk om op het water te geinen in zo'n rare boot. Eenmaal trappend in de boot was hij blij dat ik had volgehouden dat een half uur wel voldoende was; we waren vergeten dat het hard werken is om zo'n ding vooruit te krijgen! Toen maar hyperactief met veel gegrijns foto's gaan schieten...

De wolken gingen niet weg maar leken eerder nog dichter samen te pakken. Dan maar verder via de Hakone Ropeway; een kabelbaan. Een stop gemaakt in Owakudani; hier zitten zwavelhoudende hot springs en op meerdere plaatsen komt rook uit de grond. De grootste attractie is echter niet zozeer de rook (en de daarmee gepaard gaande rotte eieren stank), maar de eieren die gekookt worden in deze geisers en daardoor zwart kleuren. Ze worden ter plekke verkocht aan touristen die allemaal massaal inslaan en de eieren ter plekke pellen en opeten. Een bizar schouwspel. Wij hebben ze ook gegeten, maar zijn wel eerst naar beneden gegaan want met die zwavellucht was onze lekkere trek ver te zoeken... er zat trouwens geen bijzondere smaak aan, maar ze waren absoluut lekker!



We hadden nog een stop te gaan voordat we weer naar Tokyo zouden vertrekken: een onsen-zwemparadijs (zwemkleding verplicht) genaamd Yunessun. Dé mogelijkheid om nog een keer in de openlucht te zwemmen. Hoewel, zwemmen.. het was vooral een verzameling bizarre baden om in te dobberen. Er was een openlucht glijbaan met drie banen: easy, medium en hard (bij die laatste vloog 'pijn dan ook bijna uit de bocht, haha). Er was een bad in een soort grot. Er was een groot bad met daarin meerdere muurtjes met verschillende typen massagestralen. Een Kunfu-panda bad met lotusgeur. Een rozenblaadjesbad, een bad waarin je bleef drijven en het water van kleur veranderde. Een voetenbad met kleine visjes die dan aan je voeten gaan knabbelen en zo de dode huidschilfers verwijderen (denk ik). Helaas was deze gesloten want de visjes waren moe, stond op het bord. En zo kan ik nog wel even doorgaan... Eenmaal buiten bleek zelfs dat we de grootste onsen-onzin nog gemist hadden, want er was nog een verdieping met een rode wijn-bad, een koffie-bad, een groene thee-bad, etc. etc. etc. Duh!!

Gisteren naar Odaiba (bij Tokyo Beach) geweest voor een bezoekje aan een maf warenhuis met een Sega-attractiepark: Joypolis. Houdt het midden tussen echte pretpark-attracties en arcadehal-games. Een en al Japanse weirdness. Video volgt nog...