brood en spelen

Vandaag is een lekker dagje om een blogpost te tikken; we zitten namelijk net in de shinkansen en ik tik nu één zin per kilometer. We vertrokken vandaag om half elf vanaf het station van Nagoya richting Tokyo waar we even over moeten stappen. Vervolgens pakken we de volgende trein naar Hachinohe. Als de JR geen NS-trekjes vertoont (en die kans is nihil) komen we ongeveer om 16:00h - zo'n 1.000 kilometer verder - aan op plaats van bestemming voor vandaag.
Erg grappig trouwens, naast ons in de vierzitter zitten 4 hoogbejaarde vrouwtjes in chique yukata een bentofeestje te houden.

In Nagoya hebben we het prima naar onze zin gehad, ondanks dat de stad zelf niet echt mooi is. De wegen bestaan voornamelijk uit betonplaten en de vele kantoorgebouwen zijn meer gestapelde blokken: een soort lego meets Katamari dus. ;)
Vrijdagochtend hebben we ons vroeg naar het Aichi Prefectural Gymnasium gehaast om kaarten te scoren voor de sumowedstrijden. Wonder boven wonder hebben we twee kaarten weten te bemachtigen; het is al helemaal boffen als je weet dat de kampioenschappen al anderhalve week bezig zijn en de kaarten voor de zaterdag en de zondag (het weekend van de finales) al helemaal uitverkocht waren. Om half elf begonnen de oefenrondes en om half drie was het tijd voor het echte werk.....genoeg tijd dus om nog een bezoekje te brengen aan het Nagoya Aquarium.

Het aquarium had op zich niet heel veel nieuws te bieden: we hebben immers al vier andere aquaria bezocht in Japan. De liveshows waren wel speciaal. Zo had de dolfijnen-performance ook nog een educatieve waarde: bij oa één van de onderdelen werd een dolfijn 'geblindoekt' en verzocht twaalf ringen op te duiken met behulp van zijn sonar, piece of cake natuurlijk.
Bij de beluga-show was er naast de drie volwassen dieren ook nog een kalfje aanwezig, die paste helaas niet in onze koffer.

* We zijn net overgestapt in Tokyo en zitten nu in de Pokemon-shinkansen. Ruth zit nu naast me met een grijns van oor tot oor....hahah *

Rond een uur of half twee kwamen we aan bij het Prefectural Gymnasium, het was inmiddels al heel wat drukker dan 's ochtends. Eenmaal binnen was de volgende uitdaging om onze zitplaatsen te vinden. Direct om de dohyō (worstel-ring) bevinden zich de meest luxe plaatsen, op deze plekken liggen matjes die zijn afgebakend met een lint - in deze 'boxen' is plaats voor twee of voor vier personen.
Aangezien deze plaatsen allemaal waren uitverkocht zaten wij achterin op de tribunes. Ondanks dat we niet verder weg van de dohyō konden zitten konden we alles prima zien, bovendien zaten we recht onder de airco - en aan de tientallen wapperende waaiertjes te zien was dit een leuk fris extraatje.
Bij de trainingen was het nog niet echt druk maar zo rond half 5 was de hele hal tot de nok toe gevuld. Op televisie vind ik de sumokampioenschappen er al indrukwekkend uit zien maar hoe ongelofelijk gaaf het in het echt is is moeilijk te beschrijven. Naast mij zat een oud mannetje continu commentaar te geven op wat hij zag. Het was ook overduidelijk wie de grote favorieten waren, en welke worstelaars het deze dag niet waar konden maken: dat liet het publiek namelijk duidelijk blijken. Zo stil als de mensen op het begin op de dag waren, zo luid waren ze nu: ze konden hun emoties niet meer de baas .
De laatste paar wedstrijden waren verreweg het spectaculairst en het dak van het Gymnasium ging er dan ook finaal af.
Eenmaal buiten stond er bij de artiestenuitgang nog een flinke groep met groupies te wachten totdat hun sumo-idolen in geblindeerde Hummers werden afgevoerd.
Wij hebben ons tenslotte met de mensenstroom mee laten voeren de metro in en nog even ochtendspitsdrukte ervaren (je weet wel: in een mensenmassa je benen optrekken en dan niet naar beneden vallen maar zo lang mogelijk geklemd tussen je medereizigers blijven hangen).
Toen we uitgehangen waren zijn we in het centrum van Nagoya nog wat gaan eten en hebben we nog wat door de stad geslenterd.

De volgende dag moesten we weer vroeg op pad: the Site of Reversible Destiny stond eindelijk op het programma - tijdens de vorige twee reizen is het ons niet gelukt het park te bezoeken, maar deze keer was er geen ontkomen aan. Het park is een soort kunstmatige krater en bevat allerlei landmarks , vreemde doorkijkjes en architectonische hoogstandjes, ontworpen in 1995 door Shusaku Arakawa. Je kunt er lekker wandelen, klimmen, en vooral veel zweten. Het park ligt namelijk midden in Japan, en daar is het ongelofelijk heet in juli en augustus.....alleen leek het daar niet op toen we aankwamen in Yoro. We waren nog geen tien minuten uit de trein gestapt of het begon te stortregenen, en niet een klein beetje: regendruppels zo groot als pingpongballen. Na een minuut of tien werd het droog en hebben we ons naar het park gesneld. Toen we ons onder een reusachtige architectonische koepel genesteld hadden - waar we besloten hadden nog even te lunchen voordat we aan de grote wandeling gingen beginnen - kregen we weer te maken met een wolkbreuk van het zelfde formaat als de vorige hoosbui. Gelukkig was dat dan ook de laatste regen van die dag en was het inmiddels lekker afgekoeld. We hebben de middag met vele klimpartijen gevuld en vooral heel veel 'nee, dat wilde ík al fotograferen!' gedaan. ;-)

Toen de koelvloeistof langzaamaan toch weer begon te koken en we de laatst overgebleven fanatiekelingen in het park waren zijn we weer naar Nagoya afgereisd.....