Karmacoma, Beluga's en vuurwerkgeknal

Afgelopen vrijdag hebben we het dappere plan opgevat om Kamakura (inmiddels omgedoopt tot `karmacoma') nog eens te bezoeken. Kamakura is een kustplaats ten zuiden van Tokyo - in dit gebied liggen zo'n 65 tempels verspreid. Twee jaar geleden zijn we zoveel tijd verloren met het zoeken naar een slaapplaats dat er geen tijd meer overbleef om de tempels te bezichtigen.....dat zou ons deze keer niet overkomen. ;)
Iets over twaalf stapten we uit op het Hase-station - vanaf dit station zijn naar de 'Grote Boeddha' (Daibutsu) gemarcheerd. Deze Daibutsu is de grootste trekpleister van Kamakura, het beeld is een meter of 13 hoog en al dik 750 jaar oud en heeft al vele tsunami's, branden en aardbevingen overleefd.


Hierna hebben we nog twee hooggelegen shrines bezocht: eentje lag er in een soort spelonk verborgen en was een ware oase tussen al het zonnegesteek, de andere was te bezichtigen na een vermoeiende klim langs een lang Torii-pad. Eenmaal boven werden we welkom geheten door honderden kleine vossenbeeldjes (kitsuné): een behoorlijk surrealistische ervaring. Vossen werden gezien als boodschappers van de goden, vandaar dat je er in tempels en shrines vaak veel beeldjes en afbeeldingen van tegenkomt.
Sinds we in Tokyo zijn is de temperatuur nauwelijks onder de 30 graden geweest (jullie gaan ook zo'n week tegemoet begreep ik ;D). Als je midden in Tokyo zit is die hitte goed vol te houden aangezien er op veel plekken verkoeling te vinden is, vrijwel elk gebouw heeft namelijk een airco. Maar in een plaats als Kamakura is dat een ander verhaal, na drie tempelbezoeken waren we hard aan verkoeling toe: we snakten naar water....heel veel water.....Op naar Sea Paradise Yokohama!



Wat dit zoveelste aquarium de moeite waard maakt is dat het een compleet eiland is dat meer een kruising is tussen een pretpark en een dierentuin. De organisatie pronkt er nogal mee dat het gehele complex ontworpen is om de bezoekers en de zeefauna zo dicht mogelijk bij elkander te brengen zodat er sprake is van wederzijdse communicatie.
We hadden het geluk dat we pas na vijf uur binnen kwamen waaien: de temperatuur was al flink gedaald en er waren ook niet zoveel bezoekers meer in het reusachtige park te bekennen.
Als eerste zijn we bij The Dolphin Fantasy naar binnen gegaan, dit vertrek bestaat uit een glazen gang die dwars door een gigantisch- met dolfijnen gevuld - aquarium loopt. Jullie snappen natuurlijk wel dat er onmogelijk nog contact te krijgen was met Ruth tenzij je Flipper of Willy heette. ;)
Nadat we ons aan deze dolfijnengang hadden ontworsteld belanden we bij een cilindervormig aquarium waarin een prachtige beluga met luchtbellen aan het dartelen was.

Omdat de tijd begon te dringen - de aquaria sloten namelijk al om 20:00h - zijn we snel doorgestiefeld naar de Fureai Lagoon. In dit deel van het park is het mogelijk om dolfijnen, grienden, beluga's, walrussen en noem maar op aan te raken en te aaien. Voordat we met deze knuffelsessie konden beginnen moesten we ons wel even door een instructievideo heen worstelen die helemaal in Pokemonstijl was opgenomen ('be gentle to the animals' *katschwiiing!*)
Het leukste vond ik wel de kunstbaai waar kindertjes met een emmer (met glazen onderkant) de bodem konden afstruinen naar de 'miracles from the deep'. Ten slotte was het Aqua Museum aan de beurt, maar voordat we het aquarium binnen mochten moesten we verplicht naar de Marine Mammals Show. Ondanks dat de show vergezeld ging met een Japanse 2 Unlimited soundtrack en de presentatrice met haar snerpende stem heel wat meron soda bekers heeft doen knappen was het een leuke show.
Het resterende half uur hebben we dan ook nog het aquarium helemaal bekeken: gigantische bassins, roltrappen die door watertanks liepen, vermoeide camerabatterijen, véél, héél veel vissen en heel veel lol....zeker de moeite waard dus...
Nadat we bij de Japanse Sea Italian nog wat gegeten hebben, hebben we het bijna uitgestorven park verlaten en zijn we op huis aan gegaan.

De volgende dag vroeg weer op, we hebben immers kaarten voor Understanding the sectrets of Takahata/ Miyazaki animation in het Museum of Contemporary Art. Tijdens deze tentoonstelling zijn er meer dan 1000 layoutdesigns te bekijken en komen vrijwel alle Ghiblifilms aan bod (van Heidi t/m Ponyo). In deze layoutdesigns wordt nog duidelijker aangegeven wat er in een bepaalde scene gebeurt dan in een storyboard. - en aangezien ze ook door Isao Takahata en Hayao Miyazaki zelf getekend zijn hebben we hier natuurlijk te maken met ware kunstwerkjes.....hoei!
Dat we groupies zijn van de Ghibli-studio mag nu onderhand wel duidelijk zijn lijkt me. ;)


Het leuke is ook dat we kaarten hebben weten te bemachtigen voor de dag van de opening van de tentoonstelling. Eenmaal binnen wordt ons al snel duidelijk dat deze tentoonstelling een gevalletje 'file lopen' wordt, op zich is dat niet zo erg aangezien het allemaal heel ordelijk gebeurt en de Japanners niet zo van het dringen en voorkruipen zijn. Probleem is wel dat onze Japanse vrienden eindeloos de tijd nemen om de werken te bekijken: soms worden de boards nagetekend, en soms worden scenes 'nagespeeld' door middel van camerakaders (die met duimen en wijsvingers gevormd worden). Gelukkig is het alleen aan het begin van de tentoonstelling zo enorm druk en kunnen we bij het vervolgen van onze route wat meer ons eigen tempo aanhouden. Over de getoonde werken kan ik verder kort zijn: wááánzinnig! Ik heb de catalogus aangeschaft en voor een kleine 100 Yen is de tentoonstelling te herbeleven op de Zeeburgerkade. ;P
Na de bezichtiging belandden we nog in de poseerruimte van het museum waar wèl foto's gemaakt mochten worden. Zo kon je worden gefotografeerd al liggend op de buik van Totoro (dmv een optische illusie en een meters lang tapijt, zie foto). Ook was er een wand van een meter of 20 neergezet waarop zelfgetekende dust bunnies (stofpluizige beestjes uit de Ghiblifilms) geplakt konden worden. Nu was de muur natuurlijk nog behoorlijk leeg maar je kunt je vast voorstellen hoe deze er over twee maanden aan het eind van de tentoonstelling uit zal zien. Na nog een kwartier in de rij hebben gestaan voor een catalogus gingen we op pad naar onze volgende bestemming: het Sumida River Hanabi festival.



De vorige keer hebben we dit vuurwerkfestival in Asakusa ook bezocht en dat was toen zo gezellig dat we besloten er dit jaar weer bij te zijn. Het was weer als 'vanouds' druk en het plein rondom de Sensoji Tempel was weer afgeladen met allerlei Japanse eetkraampjes - de octoballetjes, schaafijsjes, chocobanana's, visspiesjes, yakitori en okonomiyaki waren weer allemaal van de partij. Wat een beetje jammer was was dat er deze keer ook veel meer Westerlingen aanwezig waren (van die dikke), het vormde wel een mooi contrast met de prachtig uitgedoste Japanners in kleurijke yukata's tegenover gejodelbroekte Amerikanen....maar goed, verschil moet er wezen.
Deze keer hebben we besloten om de vuurwerkshow vanaf het tempelplein te bekijken i.p.v. vanaf de rivierkant aangezien we dan nog rustig wat konden eten en het er iets minder druk was. Zo rond kwart over zeven begon het kleurenspektakel, en na twee-en-half uur kleurengeglunder hebben we ons voldaan naar het metrostation begeven om de uitstroomdrukte nog net even voor te zijn.......