Japanse onderdompeling; van aardbevingen, Nihon-shu en Kabuki

Nu ik dit schrijf hebben we maffe avond achter de rug. Gisteren dachten we een keer vroeg naar bed te gaan, werden we in bed wakker geschud. Een aardbeving!! Het hele huis rammelde heen en weer en ik vroeg aan 'pijn of we niet als de sodeju naar beneden moesten gaan, naar de veiligste plek in huis waar we ook mooi de tv aan konden zetten om te zien hoe erg het was. 'pijn was al in slaap gevallen en zei slaperig: 'maar dit is toch maar een kleintje?' 'Hoe weten we nou of dit een kleintje is of niet, wij hebben er toch helemaal geen verstand van?' zei ik. Het huis rammelde ondertussen gewoon door. Toen hield het op en zijn we toch maar naar beneden gerend. Tv aan. Op vrijwel iedere zender was een kaart te zien met daarop de sterkte van de beving per streek aangegeven. In Tokyo bedroeg het 3 op de schaal van Richter, het epicentrum lag echter in het noorden van Honshu (het grootste eiland van Japan waarop ook Tokyo zich bevindt) en bedroeg 6,8 op de schaal van Richter. Lees er hier meer over in een artikel van de Japan Times.
Dat was dus een spannende avond!

Het was overigens niet de eerste keer dat we het meemaken sinds we hier zijn, we hebben al twee keer een kleintje waargenomen. Die duurden veel minder lang dan deze en waren wat minder sterk. Misschien beginnen we er nu toch al een beetje verstand van te krijgen. ;)

Anyway, wat hebben we eigenlijk uitgevroten de afgelopen week? Nou, 'pijn heeft eindelijk een nieuwe camera gekocht (ook een Nikon coolpix S700) en hangt de blije eikel uit. :) Ik trouwens ook, want ik heb mezelf getrakteerd op een nieuwe iPod: de iPod touch waarmee je niet alleen muziekjes kan luisteren maar ook mee kan surfen op het internet! Waarom? Zelfde verhaal als altijd: goedkoper dan thuis.

Zondag zijn we naar Nezu en Ueno geweest, twee leuke wijken waar we nog niet echt eerder hadden rondgekeken. Mooie wandeling gemaakt en 's avonds een heerlijke kom udonsoep gegeten (je weet wel, met die hele dikke noedels).

Maandag zijn we naar Yokohama gegaan waar we helemaal nog nooit eerder geweest waren. Ligt ten zuiden van Tokyo en aan zee bovendien! De op een na grootste stad van Japan heeft ook nog eens het hoogste gebouw van Japan, de Landmark Tower, met (naar ze hier zeggen) de snelste lift ter wereld (750 meter per minuut). Tja, dan ga je daar toch maar even een kijkje nemen. Zoals altijd hoop je Mount Fuji te kunnen zien als je boven bent, maar het weer liet het helaas niet toe. Dat maakte het uitzicht natuurlijk niet minder mooi. :)

Naast de Tower een pretpark met reuzenrad, waar we nog een rondje in gemaakt hebben. Doorgelopen naar een parkje aan zee, met daar een groot bakstenen gebouw dat eerder aan de Westergasfabriek doet denken dan aan Aziatische bouwkunst. Raaaaaar. Verder doorgelopen naar nog een ander parkje met een 'Happy Lawson'. Lawson is een Japanse seven-eleven supermarktketen, en deze had zich gespecialiseerd in Nijntje, waar ze in Japan zo dol op zijn. Ze hadden blijkbaar een wedstrijd gehad ofzo, want één muur hing vol kindertekeningen.


Toen maar eens Chinatown ingedoken, een van de grootste ter wereld (het zijn wel patsers daar in Yokohama). We waren er na een uurtje wel doorheen en nee, we hebben (helaas) niet overheerlijk Chinees gegeten want 'pijn is geen fan van de Chinees. Dit ruimschoots gecompenseerd want we vonden een restaurant waar we een geniale maaltijd geserveerd kregen: zeker 6 verschillende kommetjes met onder andere de lekkerste tempura die we tot dan toe gegeten hadden. :D

Voordat we naar Yokohama vertrokken waren we op bezoek geweest bij Keiko, de landlady van Bobby en Nancy. Die had nog een stapel koffers voor ons zodat we al onze zooi ook mee terug kunnen nemen straks. :) Aangezien zij een groot liefhebber is van Kabuki Theater duurde het niet lang eer dit onderwerp van gesprek werd, en ze had voor ons een goede tip: in het National Theatre of Japan was momenteel een voorstelling, speciaal bedoeld om leken bekend te maken met Kabuki. Niet alleen werd het principe ervan uitgelegd maar er werd ook een akte van een bekend stuk gespeeld, en dat door bekende topacteurs. Volgens Keiko een gouden kans, en die wilden we dit keer ook graag aangrijpen.

Zodoende vertrokken we dinsdag naar het National Theatre in de binnenstad. Daar aangekomen bleken de kaarten voor die dag al helemaal uitverkocht te zijn. Wel konden we voor de volgende dag nog kaarten krijgen, en dat hebben we direct gedaan.
De rest van de dinsdag hebben we gashaponparadijs Nakano nog maar een keer opgezocht, en 's avonds zijn we gaan eten in de izakaya (=barretje waar je zowel bier en sake kan drinken als leuke gerechtjes zoals yakitori kan eten) van Tama. Bobby en Nancy hadden ons daar 2 jaar geleden eens mee naartoe genomen. Ze hebben geen engelstalige kaart, noch een met plaatjes, dus je moet het daar echt met je Japans zien te rooien. Dat ging best redelijk; voor ons beiden bestelde ik pruimenwijn, edamame en sashimi om mee te beginnen. We zaten aan de bar... en natuurlijk duurde het niet lang voordat er zakenmannetjes tegen ons aan begonnen te praten. Er zaten er twee links van mij, en na 10 minuten kwam er een andere binnen die naast 'pijn ging zitten en na 5 minuten al vroeg waar wij vandaan kwamen. Dit bleek ook de meest spraakzame, of we het nou begrepen of niet, hij bleef gewoon vrolijk doorkletsen, desnoods met handen en voeten.
'Soooooo..... Oránda.... soooooo....' Uiteraard kwamen meteen alle sporten aan bod... 'Judo..?' 'Hai, Dennis van der Geest.' 'So, so!' We konden natuurlijk niet op die andere komen, al helemaal niet op de K1-Nederlanders die in Japan zo bekend zijn. Toen ze bij voetbal belanden kregen we, zoals jullie allang begrepen hadden, al helemaal de slappe lach! 'Moeten ze net mij weer hebben', mopperde 'pijn. :)
Of ik soms leraar was en iets met de Amerikaanse school hier te maken had, wilden ze weten. Dus wij uitleggen dat daar vrienden hadden waar we nu bij logeren. 'Oh, die met dat baardje?' Dit ging gepaard met een hoop gebaren. Wij knikken, en hilariteit alom. Ja, die kenden ze wel!
We kregen van de man naast 'pijn, die Suzuki bleek te heten, sake aangeboden. ('Nihon-shu', zoals we dankzij Eerkmans weten. :) Voor de Werkman-Groningers: Henk noemt het sapjes, maar hier is het dus sju. ;) Pruimenwijn heet weer 'ume-shu')

Het mag duidelijk zijn dat we een erg leuke avond daar gehad hebben. Nog veel lekkere dingen gegeten (nee, geen rauw paardenvlees, daar durfde ik niet aan). Voor 'pijn maar gewoon 'yaki-yasai' besteld waarop we gegrilde paprikaatjes en paddestoelen kregen.

Gisteren nogmaals het National Theatre bezocht en de voorstelling bekeken. We zaten helemaal bovenin en achteraan, maar hadden zo een mooi uitzicht. We hadden een apparaatje gehuurd waarmee je engelse uitleg te horen krijgt tijdens de voorstelling, en dat werkte fantastisch. Het eerste deel was echt een soort college op een dynamische manier: ze lieten zien hoe er onderdelen in het podium verhoogd en gedraaid konden worden, alles volautomatisch. Waar de muzikanten zich bevonden en welke instrumenten er bespeeld werden. We kregen uitleg over het verhaal, wanneer het zich afspeelde, etc. De english 'guide' vertelde in de pauze bovendien wat zo bijzonder is aan Kabuki: het pretendeert niet de werkelijkheid na te bootsen maar wil juist dat het publiek ziet dat het theater is. Het streeft vooral esthetische perfectie na: iedere momentopname moet er tot in de puntjes verzorgd uitzien. Het gaat daarom niet zozeer om het vertellen van een nieuw verhaal: die zijn bij het publiek meestal al bekend. Het publiek komt juist om te zien hoe mooi de acteurs en muzikanten het verhaal uitbeelden.
De voorstelling was heel indrukwekkend, de kostuums waren adembenemend. Erg mooi om een keer gezien te hebben.



Het cultuurdagje wilden we vervolgen met een bezoek aan de galerie van Takashi Murakami in Roppongi. Helaas konden we het niet vinden en na uren in de hitte rondgelopen te hebben waren we het wel zat. En dus eindigden we in Kichijjoji bij de bioscoop, voor een bezoek aan de nieuwe Ghibli film Ponyo on the Cliffs by the Sea! Geheel in het Japans natuurlijk, maar dat deed er niet toe. Waanzinnig/ontroerend/vrolijk!! :D



Tot laters weer! ;)