Lekke band, lachsalvo's en een bad trip

Allerhoogste tijd voor een update!
Inmiddels is mijn illustratiehuiswerk af en heb ik ook zomervakantie....yeehaw! :)
Verder zijn we wat in het voren gaan plannen, zo hebben we o.a. kaarten gekocht voor de tentoonstelling 'Understanding the secrets of Takahata/ Miyazaki Animation' in het 'Museum of Contemporary Art'. Geheel in dezelfde lijn hebben we ook onze tickets voor het Ghibli Museum aangeschaft. En kwamen we er achter dat er momenteel ook een expositie van Takashi Murakami gaande is in Roppongi.

Om niet elke dag er op uit te trekken met de treinstellen van de JR Group besloten we afgelopen maandag weer een keer op de fiets te springen. Bobby had al gewaarschuwd dat de achterband wel eens lek zou kunnen zijn maar met ons ritje van een paar dagen eerder naar het sushirestaurant in Tama ging het allemaal redelijk gesmeerd....tot maandag dus......
Hoppekee!...na een kwartiertje fietsen was alle zuurstof er tussenuit geknepen en stond de achterband van mijn fiets leeg. Dat werd bij 31 graden een fiets naar huis slepen. Het leek wel alsof ik 'm door stroperig asfalt moest ploegen.
Aangezien we wel erg veel plezier aan het fietsen hebben beleefd besloten we de band maar meteen te laten plakken bij de fietsenmaker in Tama. De fietsenmaker was een heel klein oud mannetje dat zijn praktijk had tussen een gigantische stapel binnenbanden en een chaotische verzameling fietsen. Omdat hij natuurlijk zag dat wij 'gaijin' waren begon hij meteen maar in het Engels tegen ons te praten: dat hij jaren in Washington had gewoond en daarom zo 'goed' Engels sprak, dat hij familie was van Mr Miyagi (The Karatekid), dat hij meteen hoorde dat we geen Amerikanen waren maar ander volk en zich afvroeg hoe we in godesnaam de achterband in deze staat hadden gekregen....kortom er was geen speld tussen te krijgen. Na vijftien minuten moest hij weer aan het werk en vertelde hij dat we de fiets de volgende dag op konden halen. Toen we hem nog even succes wensten met de klus was dat prompt een nieuw startschot voor een monoloog....we zijn toen maar al glimlachend achterwaarts het hoekje om geschuifeld, we wilden ten slotte de volgende dag weer gaan fietsen. ;)
Daarna zijn we naar Harajuku vertrokken waar we uiteindelijk in een ontzettend leuk okonomiyaki-restaurantje zijn beland.
De volgende dag zijn we naar Nakano vertrokken, daar ligt het hoofdfiliaal van alle Mandarakevestigingen verscholen in een op het eerste gezicht niet zo'n bijzonder speciale shoppingmall. Kom je eenmaal aan op de tweede verdieping dan beland je in spinneweb van anime/ designer toys/ manga/ cosplay/ gashapon winkeltjes. De Mandarakewinkel blijf ik het allerleukste vinden omdat het pand een soort pakhuis is dat helemaal is volgestouwd met de meest dubieuze, zeldzame en geblindeerd verpakte tweedehandse anime gerelateerde artikelen. Zo kwam ik barbiepoppen tegen van Ichi the Killer en een bijna lifesize versie van een AMV soldier uit Jin Roh , beiden dusdanig ingepakt dat ze nauwelijks te herkennen zijn.
Wat me trouwens erg verbaast is dat ik vrij veel Star Wars speelgoed tegenkom in de originele verpakkingen (de AtAt, Rancor, Droid factory en de Hoth action set) maar dan voor de vroegere nieuwprijs. Zijn de prijzen zo erg gekelderd of moet ik een handeltje gaan beginnen? :P
's Middags zijn we weer - te vroeg - naar Tama vertrokken om de fiets op te gaan halen om vervolgens de stoepen van Tokyo onveilig te maken. Het is de bedoeling dat je aan de linkerkant van de weg op de stoep fietst, maar het komt er in de praktijk op neer dat iedereen maar de route kiest die hem het beste uit komt, dat maakt het wel wat avontuurlijker allemaal. :)
Het was ons plan om aan het einde van de fietsrit naar het tempura-restaurantje te gaan waar we twee jaar geleden ook met Bobby en Nancy hadden gegeten. Helaas had een dikke pastachinees ons tempuramannetje uit zijn restaurantje gejaagd, daarom zijn we maar doorgefietst naar de Italiaanse Japannert voor twee flinterdunne Margharita's.

Woensdag zijn we naar Ginza vertrokken, de meeste lol hebben we die dag in The Sony Building gehad. In dit gebouw showt Sony haar laatste technologische snufjes - vaak nog voordat ze op de markt verschijnen. Een nieuwe typische Japanse functie op de meest recente digitale camera's is er één waarbij het toestel pas een foto maakt als de personen voor de camera allemaal lachen: een soort cursor traceert eerst alle gezichten en checkt daarna of ze allemaal in de lachstand staan, vervolgens maakt het toestel een opname. In één van de showrooms stond zo'n camera opgesteld die verbonden was met een flinke HD-televisie. Zodra we de ruimte binnen kwamen zagen we onszelf op de televisie, ook zagen we dat onze gezichten getraceerd werden door de camera doordat er vierkantjes om onze gezichten verschenen, toen we vervolgens moesten lachen flitste de camera en verscheen de foto met daarop twee blije wuppies op het televisiescherm. Dit vroeg natuurlijk om een experiment: kan je ook lachen met je wenkbrauwen? Kan je ook sneller lachen dan een fototoestel?.... Ons stappenplan was als volgt: eerst heel boos kijken en een positie innemen, vervolgens héél blij kijken, camera laten flitsen en dan een foto maken van het HD-scherm zodat we zelf ook een aandenken hebben (en niet alleen de mensen van Sony). Ruth heeft de foto's op haar Flickr-account gezet.

De dag erop zijn we naar Sunshine City gegaan. Vroeger was dit een gebouwencomplex waar oorlogsmisdadigers geëxecuteerd werden, maar dat hele pand hebben ze tegen de vlakte gegooid, nu staat er Sunshine City: vier gebouwen die onderling door elkaar verbonden worden door allerlei wandelbruggen. Het hele complex is een gehele stad an sich: een winkelcentrum, een observatory, een aquarium, een oudheidkundig museum en ten slotte Namco Namjatown. Nadat we wat hadden rondgekeuteld in het winkelcentrum zijn we wat gaan eten in een leuk Koreaans restaurantje, en vervolgens het aquarium ingedoken. Het Sunshine International (?) Aquarium viel wat tegen, er was eigenlijk niks te zien wat we in andere aquaria in Tokyo nog niet gezien hadden maar gelukkig was daar Namjatown nog. Twee jaar geleden zijn we in Osaka in het Namco's Gyoza Stadium beland: dit was een soort marktplaats boven een arcadehal waar allemaal verschillende kraampjes stonden opgesteld waar gyoza in alle soorten en maten verkocht werden. Dit was toen zo leuk dat we het jammer vonden dat we er dit jaar niet even langs konden wippen. Tot onze grote pret is er dus ook een Gyoza Stadium in Namjatown, samen met Ice Cream City en Tokyo Chou Crème Hatake. Eenmaal binnen wisten we eigenlijk niet zo goed waar we beland waren, Namjatown bleek een attractiepark te zijn waarvan we niet wisten wat de attracties nou precies waren. Het was meer een kruising tussen het Land van Ooit, een foute jaren tachtig serie en een braderie, maar dan op z'n Japans. Het Gyoza Stadium was leuk: een Anton Pieck-achtig stadje waar je overal kon aanschuiven om snacks te bestellen. Wat er om ons heen gebeurde was ons niet duidelijk, om ons heen liepen allemaal mensen met een soort tazers waardoor ze weer allerlei geheime boodschappen te horen kregen. Er werd naast ons eettafeltje een Namco-mascotte in een kastje opgesloten, kastje werd dicht gedaan, vervolgens werd er een ander kastje opengetrokken waar weer iets werd uitgehaald en vervolgens lieten ze de mascotte achter. Dan stonden er ook nog overal televisietoestelletjes uit de jaren 50 waarop beelden te zien waren van een verborgen camera die weer ergens 7 meter verderop hing. Dan was er ook nog een hondenhok met enkel een speaker erin waaruit hondengeblaf klonk. Er zaten trouwens overal speakers verborgen waar we om de tien minuten weer opnieuw van schrokken. Achteraf denken we dat er een portie gyoza's tussen heeft gezeten die ons een bad trip bezorgt heeft. :)
Om af te koelen zijn we naar het observatory gegaan om de zonsondergang te gaan bekijken. Deze uitkijk bevindt zich in het Sunshine 60 gebouw (60 verdiepingen that is) en is één van de hoogste gebouwen van Japan, bovendien is de lift de één na snelste lift ter wereld. De lift is trouwens hartstikke leuk, je stapt nietsvermoedend in en als de deuren sluiten gaat het licht uit, de muziek aan, lichten allerlei blacklight sterrenhemels op en draait je maag om omdat de lift zo loeihard omhoog schiet en een minuut later weer uitstapt. Na een uurtje Tokyo te zien veranderen van zinderende metropool naar een deken van ledjes en neonverlichting werd het weer hoog tijd om maar weer eens op Tama/ huis aan te gaan....