Ons kleine huisje

 

Dit jaar maken we twee keer een tussenstop in Osaka: voordat we doorreizen naar Hiroshima en als laatste stop voor Tokyo. We zijn elf jaar geleden al eens eerder in Osaka geweest maar het leek ons wel goed om onze reis voor Jip wat beter in balans te krijgen. Al die tempels, festivals, musea en wandelingen zijn natuurlijk leuk maar er moet natuurlijk ook gespeeld worden.
Met een ‘rapid’ hebben we hertenkamp Nara verlaten en kwamen we in de avond aan op station Osaka Namba: eerst inchecken bij het hotel en daarna maar eens iets eten.
Jip noemt alle plekken waar we deze vakantie verblijven ‘ons kleine huisje’, nou deze keer was het ook echt een klein huisje. De hotelmedewerker trok nog even snel het rolgordijntje naar beneden voordat we de kamer binnenkwamen. Eerlijk is eerlijk, het maakte de kamer er wel beter op, onze kamer keek namelijk uit op de onderkant van een viaduct, een soort betonnen zonnescherm.
Het oppervlak van de hotelkamer was precies groot genoeg voor twee futons, net kamperen eigenlijk.

Om de dag feestelijk af te sluiten besloten we in een themacafé wat te gaan eten: vaak staat hierin één cartoon character centraal en zijn er de meest krankzinnige menu’s te krijgen. De afgelopen jaren hebben we al eens in een nijntje-café (Miffy-chan) en een Pompompurin-diner gegeten. Om leuk in te spelen op fipronil-schandaal besloten we aan te schuiven in het Gudetama-café. Gudetama is een figuurtje uit de Sanrio-stal (jeweetwel van Hello Kitty), het is een extreem lui en depressief spiegeleitje. Jip vond het café fantastisch, maar ja…..kijk die gerechten dan ook eens…

(klik op de foto's voor een groter formaat)

De nacht in het hotel was een minder groot succes. De muren van onze crib waren extreem dun, wie er zich ook op zijn futon omdraaide die nacht, ik kon het horen. Ook kon de airco enkel op maximum overdrive en in plaats van een laken waren er alleen maar jumbodekbedden: bevriezen of verstikken. Dan was er ook nog de nachtelijke rondtrek van Jip: Jip legt ’s nachts in zijn slaap net zo’n imposante afstanden af als overdag tijdens het wandelen….in andere bewoordingen: stoelendans in de bezemkast….oh ja….en de jetlag was er ook nog. Kortom, erg fris en fruitig waren we deze eerste ochtend in Osaka niet….nou ja, dan maar op naar Kids Plaza! Kids Plaza Osaka is een kruising tussen een museum en speeltuin voor kinderen.

In het midden van het - vier verdiepingen tellende - gebouw staat een immens bouwwerk met klimwanden, glijbanen en doorkijkjes, geheel in de stijl van de Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser. Ik ben niet bepaald een fan van de man zijn werk maar in deze toegepaste vorm ziet het klimbouwwerk er zeer indrukwekkend uit. Jip wilde natuurlijk eerst van de 15 meter lange glijbaan af en dat ging weer lekker typisch. Voordat Jip de tube van de glijbaan indook kreeg hij van een medewerkster twee ‘beenwarmers’ om zijn ellebogen te beschermen….en ‘floep!’ daar ging ‘ie. Vervolgens werd er door de medewerkster een rieten boodschappenmand door de kronkelende glijbaan naar beneden getakeld. Een paar minuten later werd het mandje weer opgehesen, nu gevuld met vijf setjes aan beenwarmers….daar konden ze dan weer even mooi mee vooruit. Door het vele trappen beklimmen en de ‘werkonderbreking’ door het beenwarmergetakel verloor Jip al snel zijn interesse in de glijbaan. De tweede en derde verdieping waren niet uitdagend genoeg voor Jip. Maar de ’discovery’ etage bood genoeg uitkomst. Jip stapte als eerste een hekje binnen waar hij een forse knalrode knikker aangeboden kreeg. Het duurde niet lang voordat hij doorhad dat hij deze zelf door allerlei stalen knikkerbanen mocht laten rollen. De banen waren hemelsbreed zo’n zeven meter lang, en om je knikker te behouden moest je er dus meteen achteraan rennen….nou je kunt je wel voorstellen hoe dat er ongeveer uitgezien moet hebben. Als snel zat Jips themanummer weer in ons hoofd: ♫ he’s a maniac, maniaaaac on the dancefloor* ♫ De medewerkers moesten ook erg lachen om de kleine krullenbol die het vuur uit zijn sloffen liep en niet meer van stoppen wist. Godzijdank waren er genoeg attracties en displays met knoppen en handels om Jip weg te lokken van de knikkerbanen, anders hadden we er nu nog steeds gestaan.
De gehele verdieping was onderverdeeld in verschillende thema’s: zo was er onder andere een muziek-, televisie-, cultuur-, flora- en fauna-, wetenschap- en het menselijk lichaamthema.

 

Jips aandacht werd al snel getrokken door een gigantisch waterplateau, hierin waren twee glazen koepels verwerkt, die er uitzagen als een kruising tussen een luchtbel en souffleurshokje.  In het midden van het plateau hing een gigantische ketel die langzaam met water werd gevuld. In de glazen koepels bevonden zich namelijk pompjes waarmee de kinderen de ketel konden volpompen, eenmaal vol, kantelde ketel en werd hele waterplateau schoongespoeld…..pret verzekerd.
Er waren zoveel gekke en originele attracties dat het onmogelijk was alles uit te proberen. Zo kon je met een apparaat je gezin in een levensgrote zeepbel ‘sealen’, konden kinderen buizenpost versturen door de luchtdruk te gebruiken van de zitkussens waar ze op zaten. Ook was er een treinstel nagebouwd waar kinderen konden ervaren hoe het is om in een rolstoel met de trein te moeten reizen. En Jip heeft zijn lichaam laten scannen zodat zijn hoofd op een skelet werd geprojecteerd. Deze projectie volgde vervolgens Jip zijn bewegingen. En er was nog véél en véél meer. Het was dus moeilijk om te vertrekken maar ja…we hadden een Shinkansen te halen…..op naar Hiroshima.

* Maniac door Michael Sembello (Flashdance)