Vrijdag 11 augustus zijn we aan het einde van de middag naar Hiroshima vertrokken. Vanwege Obon waren de kaartjes voor gereserveerde zitplaatsen in de shinkansen al dagen van tevoren uitverkocht, dus we moesten zorgen dat we op tijd in de rij zouden staan voor de wagons met de vrije zitplaatsen. Dat viel nog niet mee want heel Japan was op reis die dag, althans zo leek het. Uiteindelijk hebben we, gewapend met bentoboxen voor een smakelijk diner in de trein, plaatsen weten te bemachtigen in een Kodama shinkansen. Dat was niet de snelste die er was, maar dan konden we tenminste zitten. De rit duurde helaas nog langer dan gepland, want voor het eerst maakten we mee dat de shinkansen vertraging had! In de trein werd op het LED display in het Japans iets gemeld over zware regen op het traject tussen Tokyo en Hiroshima en dat bleek later inderdaad de reden van de vertragingen te zijn. Uiteindelijk waren we dus pas om 21 uur in Hiroshima, maar gelukkig maakte dat uiteindelijk weinig uit omdat Jip zich onderweg uitstekend vermaakte met zijn Robocar Poli autootje en het grote Vos en Haas doe-boek! :)
In Hiroshima zouden we 3 nachten verblijven in de kleine en sympathieke Japanse hostel-keten K’s House (afgekort ‘Kees'), waar we al ervaring mee hadden opgedaan tijdens eerdere reizen (Ito en Hakone). Na onze misser in Osaka was dit een hele opluchting; onze kamer was meer dan ruim genoeg voor 3 futons plus bagage en de sfeer was uitermate relaxed. Er was een woonkamer vol met boeken, spelletjes en origami papier om kraanvogels mee te kunnen vouwen. De origami kraanvogel is zo’n beetje symbool geworden voor Hiroshima, die kwamen we overal tegen! Daarover later meer.
De eerste dag hebben we e-bikes gehuurd om ondanks de hitte heerlijk relaxed de stad te kunnen verkennen. Stop 1 was het kasteel van Hiroshima omdat we dachten dat Jip dat ook wel leuk zou vinden. Dit kasteel is niet meer de originele versie want die heeft de oorlog uiteraard niet overleefd. Overigens zijn er nog maar weinig kastelen in originele staat; verreweg de meesten zijn replica’s door branden die in het verleden veelvuldig voorkwamen. Niet dat het heel veel uitmaakt want ze blijven erg imposant. Deze was als een soort museum ingericht, vol met samurai uitrustingen, foto’s van de opbouw van het kasteel na de tweede wereldoorlog en een paar maquettes. Ook was het mogelijk een samuraipak aan te trekken voor de foto en te voelen hoe zwaar een echt zwaard eigenlijk is. Uiteraard kon je helemaal bovenin genieten van het uitzicht over de stad!
Daarna was het tijd voor lunch, die we vonden in de vorm van zarusoba met tempura in een restaurantgai (restaurant verdieping in een warenhuis). We kregen er een kommetje geraspte witte bergaardappel bij. Deze worden bij het raspen nogal schuimig/slijmerig van structuur: een soort aardappelcappuccino dus. Is lekkerder dan het klinkt, hoewel het even wennen is als je het niet kent. ;)
Terug op de fiets bleken we slechts 5 minuten verwijderd van het Atomic Bomb Dome. Toen Jip vroeg waarom al die mensen het gebouw wilden fotograferen heeft ‘pijn hem uitgelegd dat vroeger een bom op de stad is gevallen en dat dit gebouw gek genoeg grotendeels is blijven staan, waardoor het nu een monument geworden is. We hebben de fietsen daarna geparkeerd in het het Peace Memorial Park en zijn op zoek gegaan naar ijs, want de warmte was overweldigend. Gelukkig zat er naast de brug naar het park een prachtig tentje met schepijs, waar ‘pijn een Salty Milk ijsje besteld heeft, voor mij een Hiroshima Lemon en voor Jip een mango ijsje. Jip heeft van ons allebei een hap geproefd en kwam tot de conclusie dat zijn eigen ijs toch echt het lekkerste was. Toen ‘pijn zijn ijsje als eerste op had vroeg Jip waarom hij zo snel at. ‘Ik vond ‘m gewoon heel lekker', zei ‘pijn. ‘Oh. Maar ik zit gewoon lekker te genieten van mijn ijsje’, zei Jip. :)
Verfrist liepen we terug het park in, naar het Children’s Peace Monument. Dit monument is in de eerste plaats opgericht voor een meisje genaamd Sasaki Sadako, die na het bombardement stralingsziekte kreeg.
In de hoop beter te kunnen worden heeft ze geprobeerd om duizend kraanvogels te vouwen (in het Japans: senbazuru) maar helaas is ze overleden voordat ze bij de duizend was. Nog altijd worden er over de hele wereld kraanvogels voor haar gevouwen en rondom het monument tentoongesteld. Het monument zelf is een standbeeld van een meisje dat zich uitstrekt naar een kraanvogel, met eronder een bel die je kan luiden, waarvoor mensen zelfs in de rij staan.
Het hele park is enorm indrukwekkend en stemt behoorlijk weemoedig. En dan te bedenken dat we niet eens het Peace Memorial Museum bezocht hebben… het leek ons niet verstandig om dit samen met Jip te doen.
Voor het avondeten hadden we reserveerd bij Akotonbo, een okonomiyaki restaurantje waar je een workshop Hiroshima-style okonomiyaki kan krijgen! Kortom, we gingen ons eigen avondeten maken. Correctie: Jip was onderweg op de fiets in slaap gevallen en was zo dizzy dat het ons geen goed idee leek hem mee te laten doen vanwege de gloeiend hete teppan, maar Jip wilde absoluut niet in zijn eentje aan de bar toekijken en stiekem hoefde ‘pijn ook niet zo nodig zijn eigen pannekoek te bakken. :)
We werden ongelooflijk hartelijk ontvangen door de chef en zijn familie en na bovenstaande vastgesteld te hebben werd ik direct aan het werk gezet.
Hiroshima Okonomiyaki is opgebouwd uit een aantal lagen.
Je begint met een dun laagje beslag waar je een mooi rondje van bakt. Daarop komt vispoeder, fijngesneden kool, taugé en twee plakjes varkensvlees, zout en peper. Die stapel laat je nog even bakken en vervolgens draai je de hele zwik om, zodanig dat hij niet uit elkaar valt! De kool moet dan flink gaan inslinken zodat het weer een platte vorm krijgt in plaats van een berg. Daarna bak je de noedels met okonomiyakisaus. De pannenkoek gaat vervolgens over de noedels. En verder weet ik het niet meer. :) Iets met een ei, nog een keer omdraaien en bosuitjes en saus plus mayonaise erop.
Boven de teppan is het natuurlijk bloedheet dus toen de boel klaar was had ik niet veel honger meer, maar 'pijn en Jip gelukkig des te meer! Als klap op de vuurpijl werd Jip daarna getrakteerd op een regenboogschaafijsje, 'pijn kreeg een tenengui (beter bekend als bandana) en ik een waaier. Stom genoeg waren we ons stroopwafelcadeautje vergeten, maar dat hebben we goed gemaakt door het de volgende avond alsnog langs te brengen (terwijl 'pijn Jip naar bed bracht ben ik op de fiets even heen en weer geflitst). Dat vonden ze fantastisch, vooral omdat we het tijdens het etentje hadden over waar Nederland nou bekend om staat qua eten. Stroopwafels was even het enige dat we konden bedenken! :)
De volgende dag was het tijd om de fameuze Ōtorii van de Itsukushima shrine in Miyajima te bezoeken. Deze is gigantisch groot (vandaar de toevoeging 大, spreek uit 'Oo' = groot) en staat bovendien in zee, wat natuurlijk mooie beelden oplevert. Om daar te komen moet je met een JR Ferry naar het eiland Miyajima. Daar bleek veel meer te doen dan we dachten... zo gaat het wel vaker met ons, dan denk je aan één dag genoeg te hebben, maar we hadden er wel 3 dagen kunnen blijven. Tot ergernis van Jip waren er wel weer van die opdringerige herten, maar in tegenstelling tot het beleid in Nara mocht je ze hier niet voeren. De vraag is of mensen zich hieraan houden... we zagen eentje die een ijsbekertje te pakken had gekregen zonder dat de eigenaar moeite deed te verhinderen dat het dier zich aan plastic tegoed deed. Later waren we getuige van een hert die de meegebrachte snacks uit een geparkeerde kinderwagen trok en er een zooitje van maakte.
Toen we aankwamen op Miyajima was het vloed en dat was precies onze bedoeling. Een schaafijsje hielp ons door de hitte heen zodat we in staat waren de shrine goed te bewonderen. Niet alleen de torii maar ook de complete shrine bleek zich op het water te bevinden!
Na de lunch zijn we door het Momijidani (esdoorn vallei) park gewandeld naar de kabelbaan zodat we vanaf Mount Misen van het uitzicht konden genieten. Uiteraard zijn we vanwege tijdgebrek niet naar de top gewandeld... we hadden precies genoeg tijd voor een ijsje bij het uitzicht om daarna het laatste karretje naar beneden mee te pikken.
Terug bij de shrine bleek het eb geworden te zijn. We hadden gelezen dat dat de minst gunstige omstandigheden zijn voor het fotograferen van de torii, maar niets bleek minder waar omdat de zon ook nog eens onderging en spectaculaire wolkenluchten de dag compleet maakten. Toch nog maar even naar de torii toe lopen dan maar... omdat het kan! Magisch mooie dag.
