We kunnen de boom in.

Afgelopen dinsdag was het nationale bomendag, Tokyo Skytree-dag welteverstaan.
De afgelopen paar jaar hebben we de Skytree langzaam aan hoger en hoger zien worden. Begin dit jaar is werelds hoogste toren voltooid en sinds half mei opengesteld voor het publiek.
Omdat de Tokyo-tower (333 meter) niet meer voldoende dekking had als radio- en televisiezendmast (door het toenemende aantal wolkenkrabbers in de omgeving) is de Tokyo Skytree (634 meter) er neergezet.
Wat erg grappig (en typisch Japans) is, is dat de hoogte van de toren niet toevallig 634 meter is. De cijfers zijn namelijk een afgeleide van het gebied waar de Skytree staat 6 (mu), 3 (sa), 4 (shi), Musashi. Ik ben benieuwd wat ze gedaan hadden als het gebied Kyusashi had geheten, gewoon nog 300 meter hoger?

Rond een uurtje of elf hadden we met Bobby afgesproken onder de grote lampion voor de Sensō-ji-tempel in Asakusa, vanaf daar hebben we een treintje naar Tokyo Skytree Station gepakt.
Op het eerste gezicht leek de wachtrij nog wel mee te vallen. We werden buiten gestationeerd in een 'Efteling wachtsysteem', en er stonden waterverstuivers opgesteld om enige verkoeling te bieden (de thermometer stond weer eens dik in de plus 30).
Al snel kwamen we er achter dat de wachtrij de bocht om ging en het gebouw binnenging.....en zich daar door twee flinke zalen kronkelde. Kortom twee uur later passeerden we het ticketloket en konden we na de security-check de lift in stappen. Zo lang hebben we in Japan nog nooit ergens voor hoeven wachten. :)
In de lift was het al meteen pret: de lichten werden gedimd en allerlei sierlijke lampjes verlichtten het plafond van de lift. Al onze Japanse medereizigers slaakten in koor: 'oohhh's, aahhh's en 'sugoi's'. Toen de lift aankwam op de eerste verdieping (Tembo deck, 350 m.) werden we verblind door de skyline van Tokyo. Nadat onze ogen aan het licht gewend waren klonk het ons inmiddels bekende bewonderkoor.....すご い!!
We besloten meteen door te sluizen naar de Tembo Galleria, de tweede verdieping (450 meter), dit ging aanzienlijk sneller....na een half uurtje waren we alledrie boven. Gelukkig was het weer vrij helder zodat we extra ver konden kijken....helaas had Fuji-san wel net zijn wolkenpakje aangetrokken.....die kregen we dus niet te zien. Het was waanzinnig om ze ver en van zo hoog Tokyo te bekijken, met name omdat je kan zien hoe immens de stad wel niet is. Van de andere kant lijkt het uitzicht ook wel een beetje onwerkelijk. Omdat er geen andere gebouwen in de buurt staan die qua hoogte ook maar in de buurt komen van de Skytree is er niet echt een referentiekader......een beetje als Panorama Mesdag dus.
Vervolgens hebben we nog even voorzichtig ge-moonwalkt over de glazen vloer op de 1e verdieping (tussen allemaal wild stampende kleuters), daarna zijn we weer naar beneden gegaan.

Samen met de Skytree heeft men op dezelfde plek gelijk maar een winkelcentrum en een aquarium aangelegd. Het leek ons wel leuk om nog even het aquarium in te duiken. Bobby ging weer op huis aan, 'vis alleen maar om naar te kijken' vond hij niet zo boeiend. ;) Bovendien was het al tegen het eind van de middag, en hij had 's avonds een afspraak met andere vriendjes.
Het aquarium was erg mooi vormgegeven alleen wel erg klein, na een half uurtje stonden we weer buiten. Aan het begin van de avond zijn we gaan eten bij een fancy all-you-can-eat restaurantje. Het grappige was dat ze een bescheiden keuze hadden voor de hoofdgerechten maar wat het nagerecht betreft, hoei!.......macarons, cakejes, koekjes en tientallen taartjes.... kortom genoeg zoetigheid om een gehele tandartspraktijk om zeep te helpen.

De dag erop ben ik in mijn eentje er op uit getrokken om in Akihabara eens goed de otaku uit te hangen, manga's, animé, games en designer toys snuffelen that is. Ruth bleef een dagje thuis om wat te bloggen, loungen en lekker creatief aan te rommelen.
Ik denk dat ik Akihabara die dag behoorlijk heb uitgekamd; je vindt de meest rare winkeltjes op de best verborgen verdiepingen. Zo vond ik een winkeltje dat enkel jojo's verkocht (honderden en honderden) maar ook een winkel die replica's van pistolen verkocht voor een prikkie.....als ik wilde had ik voor 5 euro naar Cuba gekund. ;)
Wat erg lollig is, is dat je veel van je medesnuffelaars later op de dag nog een aantal keren tegenkomt in compleet andere uithoeken van de electronicawijk.

Dit jaar heb ik ook mijn Nintendo 3ds meegenomen naar Japan en het is me al snel vrij duidelijk geworden hoe populair het spelcomputertje hier is. Op je 3ds kun je namelijk een persoonlijke avatar aanmaken (een Mii, net als op de Wii). Met dit figuurtje kun je allerlei spelletjes spelen maar je kunt 'm ook uitwisselen via het Streetpass-systeem. Als je je 3ds op stand-by laat staan kan je Nintendo contact maken met de 3ds van iemand anders en elkaar automatisch een kopie van je Mii sturen. Zo kun je allerlei digitale vriendjes verzamelen die weer te gebruiken zijn in spelletjes.
De grap is dat ik mijn Nintendo 3ds nu precies een jaar heb en in die tijd twee Mii's heb verzameld; eentje uit Amerika en eentje uit Noord-Holland. Nu ik hier mijn 3ds op stand-by heb staan heb ik binnen een paar dagen zo'n 150 Japanse vriendjes binnen gehengeld....gezèllig. :)

Afgelopen donderdag zijn we nog naar de Musashino Art University afgereisd; één van de meest vooraanstaande kunstacademie's van Japan. Keita Takahashi (dè man achter Katamari) heeft er gestudeerd maar ook Satoshi Kon. Hij is onder andere verantwoordelijk voor de animé Perfect Blue en Paprika, ook gaf hij les op de academie. Omdat hij precies twee jaar geleden is overleden is er een overzichtstentoonstelling ingericht.
Bij het expositiegebouw van het academiecomplex werden we door de lokettiste nog de verkeerde kant op gestuurd; daardoor hebben we wel het gehele academie terrein kunnen bezichtigen...een klein half uurtje later vonden we het kleine deurtje wat naar de expositie leidde zelf. De tentoonstelling was - zoals verwacht - te gèk, in totaal hingen er zo'n 70 werken Van al zijn films was er origineel tekenwerk te zien; van storyboards, karakterschetsen tot uitgewerkte olieverfschilderijen.
Met frisse tekendrang gingen we weer op huis aan.