Beestachtige hitte

Eigenlijk wilden we de eerste keer dat we in Japan waren al een keer naar de Ueno Zoo maar op de een of andere manier is het er nooit van gekomen. Al wandelend door de stad bedachten we dat we dit nu eigenlijk toch wel eens konden doen. Bovendien bleek het niet duur: voor 600 yen (= 6 euro) per persoon ben je binnen. Dat is in de Nederlandse dierentuinen wel anders!
Zo stonden we oog in oog met een van de reuzenpanda's die de hoofdattractie van de zoo vormen. Niet dat het een erg spectaculair gezicht is, maar leuke dieren zijn het wel. Lekker de hele dag op bamboe kauwen en een beetje pitten. Geheel naar verwachting waren er in de souvenirshops ook vooral pandaknuffels en andere panda artikelen te koop.



We wandelden buitengewoon traag door de zoo heen want het was een van de heetste dagen tot nu toe. Met veel ijspauzes tussendoor was het gelukkig goed te doen. Mooi meegenomen was het feit dat binnenverblijven hier niet warmer zijn dan buiten, zoals in Artis wanneer je het reptielenhuis binnenkomt, maar juist gekoeld met airco. Precies andersom dus.

Nog een reden om de zoo te bezoeken was het mooie pad door het lotusveld van Ueno Park, waar je anders niet kan komen. Vooral 'pijn kan geen genoeg krijgen van lotussen fotograferen, terwijl ik meestal toch de plantjespipo van ons tweeën ben. :)



Na al dat gezweet hebben de de rest van de dag in warenhuizen-airco doorgebracht. We kwamen onder andere terecht in een winkel van B-Side label, een bedrijfje dat allerlei leuke stickers ontwerpt die in alle hippe winkels te koop zijn. Ik had er vorige jaren al een aantal gekocht en op mijn schoudertas geplakt. Het grappige is dat dat nogal wat succes oogt bij kinderen die we onderweg tegenkomen... Die wijzen ernaar, moeten lachen en er volgen vrolijke 'kawaii desu ne'-achtige gesprekjes met hun ouders.
In de winkel werd mijn tas ook direct opgemerkt door een van de meisjes die daar werkten en die was vooral stomverbaasd dat ik stickers had van voorgaande zomerseizoenen. Of we hier vaker kwamen, waar ik de sitckers dan gekocht had en wanneer, of ze een foto mocht maken van mijn tas want het was zo'n goed idee! Aangezien er twee stickers niet zo goed meer plakken stond ze erop dat ik nieuwe van deze meekreeg om te 'repareren', als kadootje. Super aardig!

Zaterdag 25 augustus hebben we Nippori bezocht. Deze wijk is niet ver van Otsuka. Zoals Akihabara ook wel 'electric town' genoemd wordt is er in Nippori een 'Fabric town'. Alles aan stoffen, vilt en garen valt er te krijgen. Leuk om rond te kijken.

In dezelfde wijk maar aan de andere kant van het spoor bleken er verschillende tempeltjes te zijn en al wandelend belandden we weer eens in een Matsuri. Overal kraampjes met lekker eten en muziek. Zo aten we een diner van jagabata (aardappel met boter, kimchi en sojasaus), komkommer op een stokje met miso en uiteraard yakitori, in een parkje langs het spoor waar de ene na de andere Shinkansen langs gleed.



Zondag was wederom een welbestede en ook bloedhete dag maar in geheel andere regionen. We hebben de trein gepakt naar Kurihama (ten zuiden van Yokohama) en zijn daar met een ferry de baai overgestoken naar Kanaya. Daar bleek namelijk een tempel te liggen met een Daibutsu (grote Buddha) zoals in Kamakura. 'pijn was hierachter gekomen door een post op het blog kirai.net. Deze blogger deed het voorkomen alsof zij nog geen jaar geleden een prachtspot hadden ontdekt die zeer moeilijk te vinden was en waar nog bijna geen toerist kwam. Bovendien moest je er eerst een flinke wandeling bergopwaarts voor maken. Niets bleek minder waar... Er was gewoon een kabelbaan aanwezig en we struikelden over de toeristen, zowel Japanners als buitenlanders. Hoe langer we er rondliepen, hoe knulliger we de kirai.net info vonden... Het was duidelijk geschreven om zo cool mogelijk over te komen. Dat mocht de pret echter niet drukken want de Nihonji (Japantempel) was wel degelijk indrukwekkend en de daibutsu was nog groter dan die in Kamakura. Er was bovendien nog een extra Buddha, uit steen gehouwen maar meer tweedimensionaal, die we eigenlijk nog mooier vonden. Wellicht door de steile rotsen waar deze door omringd is. Geen natuurlijke steilheid overigens... De vallei is lang gebruikt als steengroeve voor gebouwen in Tokyo.

Eenmaal terug in Ikebukuro curry gegeten in een restaurantje dat reclame maakte met de grote hoeveelheid groenten die ze in hun gerechten gooien. Ingericht als kampeerplek, compleet met rugzakken aan de muur, personeel in kampeerkledij en thermosflessen koud water op de bar. Eten werd geserveerd in een gloeiend heet steelpannetje. De lepels waren gevormd naar spaden en de vorken leken wel hooivorken. Dikke pret. :)