Daar zijn we weer!

Tja....en toen waren we van de radar verdwenen.....
Een week geleden hield de wifi-verbinding in ons appartementje het voor gezien. We werden al een keer eerder van de buitenwereld afgesloten maar de daaropvolgende dag was de verbinding weer hersteld, we hoopten dat dat nu weer zou gebeuren....maar niet dus.
Op zich is een tijdje zonder internet wel zo lekker voor het vakantiegevoel zou je zo zeggen. Ware het niet dat we het web gebruiken voor het plannen en uitzoeken van onze activiteiten hier. Ook volgt Ruth lessen Japans online en vinden we het wel zo leuk dit blog en flickr-accounts up-to-date te houden.
Een bezoekje aan Tokyo-Stay (waar we het appartement van huren) heeft ons ook niet verder geholpen; het is namelijk Obon en blijkbaar zijn ze dan de gehele periode gesloten. Ook ons Tokyo-Stay-contactpersoon kon ons moeilijk verder helpen, hij zat gedurende de feestdagen in Europa....of all places.

Nou, dan maar naar een internetcafé.
Naast het station van Otsuka zit er eentje waar je zelfs 24 uur per dag kan blijven hangen. Naast een potje surfen staat er ook een flinke collectie aan manga's in de boekenkast, zijn er gameconsoles aanwezig en kun je er televisie kijken of de krant lezen.
Ook kun je er naar gelieve een sigaartje paffen of gratis drankjes wegklokken uit de minibar.
Wij hebben nu zelfs een member-pass, maar omdat we € 8,- voor een half uurtje internetten wel wat te gortig vonden blijft het waarschijnlijk bij dit enkele bezoekje.
Om ons toch van de broodnodige internetbehoeftes te voorzien hebben we de afgelopen dagen een paar keer 'op vrienden gewacht' in de lobby van de Toyoko Inn om de hoek.....stelletje Wifi-lurkers dat we zijn. :)
Maar goed ....het is nu zondagavond, Obon is voorbij en we hebben weer internet.

Na een weekje bivakkeren in ons Otsuka-stulpje kunnen we concluderen dat het een fijn appartementje is: het is niet te klein, er ligt een fijne tatamivloer, het is goed koel te houden en is centraal gelegen.
Het enige wat ons wat moeite kost is het recycle-systeem waaraan we ons braaf proberen te houden. Vrijwel alles wordt gescheiden: glas, papier, kleding, keukenafval, plastic, rubber, metaal, leer etc. etc.
En dat is nog niet alles: recyclebaar en niet- recyclebaar papier wordt van elkaar gescheiden, rubberen voorwerpen die langer zijn dan 50 cm moeten in stukken geknipt worden, scherpe voorwerpen moeten worden ingepakt en gelabeld. Ten slotte wordt er elke dag een andere afvalsoort opgehaald, je snapt het al...onze keuken is een plastic zakjesparadijs.
Op zich is het natuurlijk hartstikke goed dat al het afval in Japan zo goed gescheiden wordt maar het zou ook een wat eenvoudigere klus worden als er niet zo veel verpakkingsmateriaal gebruikt zou worden. Als je hier een pak koekjes koopt kan je ervan uitgaan dat elk koekje in de zak ook nog eens apart verpakt is.
Naast de vendingmachines op straat zie je ook vaak vuilnisbakken staan waar de lege drankflesjes van elkaar gescheiden worden. Zo lijkt het in ieder geval: je hebt voor de plastic flesjes en metalen blikjes een aparte opening. Maar als je in de bak kijkt zie je dat beide trechters uitkomen in dezelfde emmer. :)

We hebben ons trouwens niet de gehele week met het huishouden beziggehouden, we hebben ook nog cultureel gedaan.
Afgelopen donderdag zijn we naar het Museum of Contemporary Art geweest, daar was de tentoonstelling 'Tokusatsu' te zien. Tokusatsu is een Japanse term die gebruikt wordt om 'special effects' aan te duiden; meestal gebruikt in Kaiju monsterfilms (Godzilla) en superhelden televisieserie's (Ultraman), je moet dan o.a. denken aan kartonnen steden die in puin worden getrapt door monsterlijk gespuis.

Doordat er steeds meer gebruik wordt gemaakt van digitale computereffecten verdwijnen de Tokusatsu-effecten steeds meer naar de achtergrond. Daarom heeft Neon Genesis Evangelion regisseur Hideaki Anno (i.s.m. Studio Ghibli) in opdracht van het MoT een eigentijdse Tokusatsu-film gemaakt. In deze film wordt Tokyo met de grond gelijk gemaakt door mythische wezens uit de animatiefilm Nausicaä of the Valley of the Wind.
Nadat we de uiterst indrukwekkende rampenfilm lieten bezinken kregen we de 'making of' voorgeschoteld. Het was erg leuk om te zien met hoeveel plezier deze duistere en zwaarmoedige short tot stand is gekomen. Vervolgens was er de mogelijkheid om alle gebruikte 'decorstukken' live te aanschouwen. En als klap op de vuurpijl was er een speciale 'loods' ingericht waar requisieten uit klassieke Tokusatsu-films opgesteld stonden: originele Kaiju- en Godzillapakken, ruimteschepen, militaite voertuigen en bekende gebouwen uit Japan.
Helaas was het niet toegestaan om foto's te maken van de tentoonstelling zelf, maar gelukkig wordt er bij elke Japanse tentoonstelling wel een apart fotohoekje ingericht.......en deze keer konden we wel spreken over een Fotohoek.