Waar waren we gebleven?

Zoals Ruth al vermeldde hebben we een prima vlucht gehad. Deze keer met British Airways, via London (de KLM en JAL vliegen niet meer rechtstreeks). In no-time stonden we op Heathrow en de overstap op onze volgende vlucht verliep ook erg soepel. Ruth had van tevoren al online ingecheckt zodat we plaatsen konden reserveren met wat meer beenruimte en we dus ook wat comfortabeler zouden kunnen slapen. Helaas konden we niet meer naast elkaar zitten en zetelde ik me tussen twee brede 'stevige' heren. Omdat ik de ideale slaaphouding niet kon vinden is er van slapen niet veel terecht gekomen, gelukkig was het filmaanbod meer dan prima (de eindstand staat op vierenhalve film tegen één dutje). Tijdens de vlucht kregen we nog wel te maken met 'unexpected turbulence'; mijn glaasje bronwater belandde met een mooie boog (met effect) in mijn nek, gelukkig zat ik deze keer eens niet aan de cola. Ruth zat net middenin een wervelende aktiescene van de film Sucker Punch toen het schudden begon; dat daar kan geen 3d-televisie op kon, was al snel duidelijk.
Gelukkig hield de turbulentie niet al te lang aan en stonden we om negen uur 's ochtends op het vliegveld van Narita. Vervolgens hebben we de NEX naar Tokyo gepakt, daar de Chuo Line naar Musashi-Sakai, en vanaf Musashi-Sakai de taxi naar Tama waar Bobby en Nancy wonen.
In de koelkast lag er - als verfrissend warm welkom - een omiyage van Tesuko (de cleaning lady van Bobby en Nancy) op ons te wachten: bosbessenjellies, hoei! ^ o ^


En toen hakte de jetlag er flink in.
Op zich niet zo raar natuurlijk, we vertrokken zondags rond een uur of negen vanuit Amsterdam en na een reis van zo'n 17 uur en met een tijdsverschil van 7 uur begon onze dag gewoon weer van voren af aan: negen uur 's ochtends maar nu in Japan. Het leek ons het verstandigste om maar meteen mee te draaien in het ritme van Tokyo, des te sneller zijn we van onze jetlag af. Maar qua tempo de eerste paar dagen wel een paar tandjes lager dan onze gebruikelijke kruissnelheid.
Die dag hebben we in Musashi-Sakai in de Uniqlo nog wat t-shirtjes gescoord, boodschappen gedaan bij de supermarkt en onze eerste Japanse soba-noodels (van 2011) gegeten bij een prima restaurantje. Daarna zijn we in de zombie-sluimer-modus richting huis geslenterd om daar vervolgens twee keer 6 uur te slapen en 6 uur in de ochtend gedesoriënteerd te ontwaken.

De volgende dag vertrokken we naar Shinjuku Gyoen (park) om te gaan picknicken. Vorig jaar was het niet gelukt - toen stonden we voor een dichte poort, het was namelijk de dag ná een feestdag - en de temperatuur in Tokyo is momenteel best aangenaam (de komende weken zal het wel weer snel heter worden), dus: uitstekend plan!
Met een tas vol leuke hapjes (panda- en hotdog-broodjes, gyoza, salades, dim sum, meron-soda plus een mangodrankje) en een nieuw picnickkleedje (Shinkansen, the only way to go) hebben we onze vakantie officieel ingeluid.


Vervolgens zijn we Shinjuku in getrokken. Tot onze verbazing ontdekten we een nieuwe winkel in een OIOI-vestiging: Popspace, een broertje van Few Many. Few Many is een piepklein winkeltje in Shinjuku waar ze oa designertoys en stationary van voornamelijk Japanse illustratoren/ kunstenaars verkopen. Achterin de winkel is er een mni-expositieruimte (van +/- 1 vierkante meter) waar regelmatig werk tentoongesteld wordt.
Het is ontzettend cool om te zien hoe Few Many de afgelopen jaren als podium gediend heeft voor een aantal van deze veelbelovende kunstenaars en te zien dat hun werk nu op iPhonehoesjes gedrukt wordt en hun tekeningen in limited edition designertoys uitgevoerd worden.
Ook waren er in de Popspaceshop t-shirts te koop van de animé-serie Neon Genesis maar dan getekend door Rockin Jelly Bean: behoorlijk underground dus. Het is dat de shirts een iets te hoog pin-up gehalte hebben en ik me er daarom nog niet mee over de NRC-zaal zie lopen, anders had ik er eentje aangeschaft.....ach, ik heb nog ruim drie weken om me te bedenken. ;)

Oh ja, een nieuwe trend in Tokyo: BMX-vouwfietsjes, hopelijk waait 'ie over naar Europa.
Zo'n crossfietsje past precies in mijn nieuwe koffer, ik moet dan alleen even kijken hoe ik de rest van bagage dan naar Nederland krijg. ;)

Na Popspace zijn we nog even gaan kijken in het tijdelijke filiaal van Kiddyland (het hoofdgebouw staat al geruime tijd in de steigers). Op de tweede etage speelde de jetlag van Ruth flink op, ze besloot daarom om buiten even op me te wachten. Ondertussen kwam ik op de derde etage een plastic versie van Moomin (Scandinavisch stripfiguurtje) tegen.
Nu Ruth buiten op me stond te wachten kon ik dit groene nijlpaardje stiekem in laten pakken en Ruth cadeau doen.....maar dat duurde wat langer dan verwacht. Eerst moest ik uit 16 verschillende pakpapiertjes kiezen, daarna de kleur strik en vervolgens het soort strik. Dat ging nog allemaal vrij vlot, alleen wilde het inpakken niet zo erg lukken. De doos had een vrij onhandig formaat en zo'n toekijkende gaijin werkt schijnbaar ook niet erg bevorderend gedurende inpakstress. Na een paar minuten kreeg ik een labeltje met een nummer toegeschoven. Ik snapte niet meteen wat de verkoopster bedoelde maar met het commando 'go walk!' begon me iets te dagen. Na een kleine wandeling van een minuut of tien - en het swingende geluid van knarsend en piepend cellofaanpapier op de achtergrond - werd mijn nummertje omgeroepen en kon ik Ruth gaan verblijden met mijn prachtig ingepakte verrassing.

's Avonds zijn we wat gaan eten bij ons vertrouwde gyoza-restaurantje voordat we de Chuo richting Tama indoken.