Woensagavond besloten we om weer eens een eindje te gaan fietsen, de temperatuur was precies goed en stond er een lekker verfrissend windje. Het plan was ons om richting ons voormalige lunch-sushi-adres te rijden, op deze route liggen wat winkels en leuke restaurantjes.
Het fietsje wat ik altijd gebruik is eigenlijk net iets te klein voor me en rijdt daarom helaas niet heel erg comfortabel. Maar aangezien Bobby ons een paar weken terug vertelde dat beide fietsen waren aangepast zou het vast wel goed komen allemaal. Toen we het dekzeil van de fietsen aftrokken moesten we allebei hard lachen: de mini-me mountainbike had nu 4 lichten (waarvan één zwaailicht), een fietsbel (formaatje koeienbel), een cupholder, fietstassen (batmancapemodel) en een opbergtasje voor de snelbinders. Maar eerlijk is eerlijk, de fiets reed ook een stuk beter.
Eenmaal op onze bestemming aangekomen bleek dat de sportoutlet een meubelboulevard was geworden en de electronicazaak (waar ik vorig jaar mijn Wacomtablet kocht) alleen nog maar computeronderdelen verkocht, zo gaat dat hier....one day you're in, the next day you're out.
Etenstijd dan maar, en we stapten een smakelijk ogend sushi-restaurant binnen. Het was een robosushi (bestellen via de computer that is) maar de wachtruimte was wel zo overvol dat we niet het idee hadden dat we die avond nog aan de beurt zouden komen. Op naar Mamma Pasta, ook leuk.
Nadat we beiden besteld hadden en vervolgens enkel mijn pizza werd opgediend met twee bordjes slaakten we beiden een: "oh ja". Bij o.a. de Japanse Italiaan is het gebruikelijk dat de gerechten die je bestelt met z'n tweeën deelt, dat waren we weer even vergeten. Lang hoefden we niet te wachten, al snel schoof Ruth's pasta ook aan.
Ondertussen werd er bij de tafel van de buren door een ober een kar met een forse gehalveerde kaas (doorsnede 50 cm) voorgereden. Hier schraapte de ober wat kaas van af en goot er vervolgens een bakje met risottorijst overheen, nadat de kaas gesmolten en goed met de rijst goed vermengd was schepte de ober het gerecht uit de enorme kaas en serveerde het gerecht aan zijn gasten....dat is nog eens wat anders dan de Teppan Yaki kookplaattrucs die je in Nederland ziet.
Nadat Ruth de toetjeskaart volkomen binnenstebuiten had gekeerd en we beiden ons toetje hadden verorberd zijn we weer naar huis gefietst.
Toen ik de fiets wilde opbergen kwam ik er ook achter dat het rode zwaailicht op de mountainbike geen zwaailicht maar het fietsalarm was, het ging prompt af......ook handig. :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten