Untamed Japan!

Even compleet van de radar verdwenen maar daar zijn we weer; een flinke post dus deze keer.
Donderdag zijn we aangekomen in Abashiri: een raar stadje, maar een goede uitvalbasis voor wat leuke activiteiten.
Eerst hebben we het stadje zelf maar eens uitgekamd maar erg opzienbarend was het allemaal niet. Abashiri is meer een kruising tussen Cadzand in de winter en Twin Peaks: er is bijna geen hond op straat en alles wijst erop dat dit tot het winterseizoen zo zal blijven: sneeuwscooters en sneeuwscheppen staan in de tuin en om de haverklap waarschuwen borden je dat je je sneeuwkettingen niet moet vergeten.
Net als in Twin Peaks rijden houttransporten af en aan en turen de houten Ainu-beelden je na vanuit de souvenirshops (de Ainu zijn de oorspronkelijke bewoners van Hokkaido). Je begrijpt al dat we snel de Mr. Donut (hoe toevallig) zijn ingevlucht om bij de plaatselijke Norma donuts te bestellen en een warme cup of Joe.
Omdat er verder ook geen leuk uitziende restaurantjes te bespeuren waren hebben we bij de plaatselijke Lawson en 100 Yen store een pretmaaltijd geïmproviseerd en die in onze inmiddels vertrouwde Toyoko-Inn kamer (want ze zien er allemaal hetzelfde uit) feestelijk verorberd.

De volgende dag: meer succes.
's Ochtends vroeg met een klein treintje een fijne rit gemaakt naar Shiretoko-Shari om vervolgens met de bus af te reizen naar Utoro. Dit Shiretoko-schiereiland staat bekend om zijn prachtige natuur en er schijnt de grootste berenpopulatie van Japan te huizen. Shiretoko betekent bovendien in het Ainu: het einde van de wereld......een bezoekje waard dus...heheh.
Omdat het weer aanzienlijk beter was geworden besloten we een boottocht te maken langs de kust van het Schiereiland. Aan het loket van de rederij werden we nog even gewaarschuwd dat de zee vandaag 'rocky' was......in stijl het einde van de wereld tegemoet dus. De vaart zelf was hartstikke leuk, alleen was het zicht helaas niet zo formidabel als we hadden gehoopt.
Om toch nog wat echte wildernis te zien besloten we eenmaal aan land (met onze zeebenen) naar het Shiretoko National Park Nature Center te lopen ipv de bus te pakken: een fikse wandeling van 5 kilometer bergopwaarts. Net toen we na een kilometer begonnen te twijfelen over onze wildlife-wandelaanpak hupste er onder ons een knaloranje vos een snelstromend beekje over.....whaa, dat smaakte naar meer!
En ja hoor, nog geen vijftig meter verder ontdekten we twee grazende herten aan de bosrand: deze wandeling had zich na een half uur al terugbetaald. Bij die twee herten bleef het overigens niet, voordat we het park bereikten zagen we nog een hert op aai-afstand, een kleine groep herten met jong en ook nog een hert langs de weg met een flink gewei: daar zijn we maar netjes met een gigantische boog omheen gelopen.Het Park zelf was een flinke groen begroeide vlakte in het bos met aan de kust een uitkijkpunt vanwaar je een spectaculair uitzicht had op de rotskust; de herten maakten het fotomomentje compleet.
Tijd om weer op huis aan te gaan, en de bus op te wachten. Dit was de eerste keer dat we meemaakten dat een bus of trein vertraging had. Het was eigenlijk het eerst te merken aan de andere wachtende mensen: een paar oudjes keken om de minuut op hun horloge en een andere man belde meteen de buscentrale om de chauffeur per direct telefonisch naar de juiste halte te loodsen. Uiteindelijk kwam de bus na tien minuten aankachelen, daardoor misten we onze treinaansluiting in Shiretoko-Shari: dat werd twee en half uur wachten op de volgende trein richting Abashiri. Gelukkig is vervelen nog steeds niet de hobby waar we het meest in uitblinken en vonden we een erg gezellig restaurantje waar we al lallend onze wachttijd volgemaakt hebben.

De volgende dag was het stralend weer en alvorens op de trein te stappen naar Mashu hebben we eerst nog een bezoekje gebracht aan het Okhotsk Ryuhyo Museum. Dat museum is speciaal gewijd aan de ijsschotsen die in de winter de kust van Abashiri teisteren (en toeristen trekken) - er was zelfs een ruimte ingericht om de bezoeker te laten ervaren hoe het er fysiek in de winter aan toe gaat (met echte brokken Okhotsk-ijs)....maar goed, wij kwamen eigenlijk voor het observation-deck wat zich op het dak van het museum bevond. Om in Twin Peaks sferen Abashiri nog even af te sluiten hebben we nog geluncht bij Mr. Donut (a green tea donut that was).
Toen we daaropvolgend op de trein wilden stappen werden we in het Engels aangesproken door een grappig mannetje in een antiek verkleurd trackingpakje (tijdens onze trip door Hokkaido komen we wel meer van dit soort einzelgangers tegen). Na een kort praatje gaf hij ons te kennen dat Ruth wel 'his type' was, hij van Holland hield en ons een 'great journey' wenste. Toen we eenmaal op het perron waren aangekomen zagen we hem helemaal aan de andere kant van het station staan: hij stak zijn duim omhoog en gaf een hele dikke vette knipoog, het deed ons erg denken aan de oude knar uit Twin Peaks die Dale Cooper in the Great Northern een glas met melk kwam brengen.....en weg waren we....

Eenmaal in Mashu aangekomen werden we opgehaald van het station door een medewerker van het Mashu-ko Youth Hostel. In dit erg leuke hostel zijn we twee nachten blijven slapen, in dit gebied is namelijk erg veel moois te zien. Zo heb je de actieve vulkaan Mount Iou met daaromheen de gigantische meren: Mashu en Kussharo, verder stikt het er van de onsen. Nadat we in 'the Great Bear' (het restaurantje dat op het landgoed van het hostel ligt) hadden gegeten hebben we voor 1000 yen (zo'n zeven en halve euro) een buspass gekocht voor twee dagen. Met deze kaart konden we gebruik maken van alle bussen in het gebied maar ook nog eens gratis fietsen huren.De volgende dag was het schitterend weer en werden we om 8:15 h.opgehaald voor onze geplande kanotrip van twee uur in Lake Kussharo. Nadat we kennis hadden gemaakt met onze Engels-sprekende guide Shimo en de veiligheidsinstructies tot ons hadden genomen gingen we het water op. We vertrokken in totaal met drie kano's, in iedere kano één guide en twee peddel-enthousiastelingen. Na een stuk over het meer te hebben afgelegd gingen we verder op een stromende aftakking van het meer. De tocht was in één woord waanzinnig: kristalhelder water waarin de vissen voor het grijpen waren (maar dat deden we maar niet omdat de kano dan nogal ging schommelen), knalblauwe luchten en een bombardement aan klasse A flora. Verder was het niet enkel natuurgestaar, er moest ook gewerkt worden: peddelen, in de bochten driften, bukken voor laaghangende takken en boomstronken ontwijken natuurlijk. Ondertussen kletsten we lekker met Shimo in een mix van Engels met wat Japans, zo weten we nu dat hij één van de Japanners is die gek is op natto (gefermenteerde sojabonen), erg van zingen en Heineken houdt en zich moeilijk kan voorstellen dat je vanuit Nederland in zo'n korte tijd in de omliggende buurlanden kan geraken. Zijn zangkwaliteiten werden ook nog in de praktijk gebracht want toen hij erachter kwam dat wij ook grote fans van de Ghiblifilms waren begon hij met het zingen van het complete soundtrackoeuvre van de Ghibli Studio: van Nausica tot Ponyo (en niet eens fonetisch zoals wij dat altijd doen)......nah...mooier kan zo'n kanotrip niet.
Halverwege de trip hebben we met z'n negenen nog op het water een theepauze gehouden, om vervolgens met de kano's een ruiger deel van de rivier in te duiken om ons adrenalinepeil wel een beetje op niveau te brengen. Na in totaal een kilometer of zes afgelegd te hebben kwam het einde van de trip al veel te vroeg in zicht. Met z'n allen gingen we aan land en reden we terug naar het startpunt om vervolgens afscheid van elkaar te nemen.
Daaropvolgend hebben we met de multipass twee fietsen gehuurd en was het de rest van de dag meer een kwestie van 'oase-hopping'. Toen we uitgefietst waren besloten we onze voeten wat rust te gunnen in een vlakbij gelegen onsen. Bij aankomst stroomde de bron net leeg; even daarvoor was het bad gevuld met een veertigtal aan chinezenvoeten.....maar nu konden deze vier kleistampers er makkelijk bij. Makkelijker gezegd dan gedaan, het water was namelijk ongelofelijk heet. Ik heb mijn voeten gewoon op de 'verstand op nul' manier in de diepte geworpen en was er zo ook vrij snel doorheen. Tien minuten later was Ruth ook zover en stonden we beiden al snel in the 'chill-modus'.
Toen onze huid-sokjes rood genoeg waren gekleurd hebben we de bus gepakt om via een imposante trip door de hoge bergen weer terug te keren naar het hostel.Die zondag was het helaas weer tijd om uit te checken, we hadden graag langer willen blijven maar we moeten ook nog in Tokyo zien te geraken voordat onze railpass niet meer geldig is......dus de planning is strak.
Maarrr.... omdat we de dag ervoor tijdens de bustrip nog wat plekken hebben gezien die we graag van wat dichterbij zouden bekijken besluiten we om toch iets later naar Kushiro te vertrekken, ook omdat Kushiro zelf niet zo interressant schijnt te zijn.
Het eerste uitstappunt van de bus is bij Lake Mashu: een tamelijk hooggelegen meer met een omtrek van een kilometer of twintig. Het bijzondere van Lake Mashu is dat er boven het water vrijwel altijd een dik pak met mist hangt alsof moeder natuur niet blij is met alle menselijke aandacht. Wonderwel werken onze cameleontechnieken uitstekend of was moeder natuur in een milde bui want het meer was duidelijk te zien: als een staalblauwe metalen plaat lag de plas te schitteren tussen de bergtoppen.
Nadat we met de bus een stuk verder waren afgedaald roken we als snel de zwaveldampen van de vulkaan Iou. Deze actieve vulkaan valt vooral op doordat de heftige dampen grote delen van de berg knalgeel gekleurd hebben. Toen we de zwavel-eierlucht een beetje zat begonnen te worden zijn we maar weer in de bus gestapt. Uiteindelijk wilde Ruth nog graag naar een echte onsen (dus niet enkel een voetenbadje maar 'the real deal') en wel die aan het Kussharomeer. Het was net begonnen te regenen zodat de onsen lekker begon te stomen, bovendien was er verder geen kop te bekennen. Zo kreeg Ruth het voor elkaar om met enige overedingskracht 'pijn over te halen tot een partijtje skinnydipping.....en ik moet toegeven, het was de moeite waard. ;)
Het was eigenlijk wel een beetje een surrealistisch moment om daar in de regen (met een handdoekje op je hoofd) in een vulkanische warmtebron te dompelen die praktisch direct verbonden is met een meer van omtrek van meer dan 55 kilometer.Nadat we weer droog achter onze oren waren hebben we als lunch nog miso ramen genuttigd om vervolgens op de trein richting Kushiro te stappen.