Feeling a bit shaky

Op aanraden van Eerkmans hadden we voor zaterdag 8 augustus een Tokyo Free Guide geboekt. Tokyo Free Guide is een organisatie van vrijwilligers die zich aanbieden om toeristen rond te leiden door Tokyo. Is geheel gratis, behalve dat je geacht wordt alle onkosten voor de guide te vergoeden, iets wat natuurlijk ook wel logisch is. Een week van tevoren kregen we een mailtje van onze guide; een bijzonder vriendelijke man genaamd Ichiro, volgens eigen woorden ‘over 60 years old, but still alive and kicking’. We hebben even over en weer gemaild over wat we wilden gaan doen en kwamen overeen een kijkje te gaan nemen in Shimokitazawa (één van de vele knusse wijkjes in Tokyo). Daarnaast had Ichiro-san nog twee leuke ideeën: een bezoek brengen aan een Earthquake Learning and Experience Center, en gaan eten in een Ninja restaurant. Die laatste hebben we even gegoogled en bleek erg duur te zijn, maar aangezien je door ninja’s bediend wordt leek het ons de moeite van het proberen waard.

Om 10 uur ’s ochtends stonden we op het afgesproken punt op station Shimokitazawa. Ichiro-san bleek inderdaad very much alive and kicking, want we werden direct meegesleept naar Shibuya, alwaar we in een warenhuis werden neergezet bij een tentoonstelling over de hond Hachiko waar momenteel een Amerikaans Hollywooddrama over gemaakt wordt (nota bene met Richard Gere in de hoofdrol. Ouch). Voor de degenen die dat nog niet wisten: de beroemde crossing in Shibuya die ook te zien is in ‘Lost in Translation’ is vernoemd naar deze hond... hij heeft er een eigen standbeeld omdat hij op deze plek altijd zijn baas kwam ophalen van de trein. Toen de man op zijn werk kwam te overlijden bleef de hond in Shibuya iedere avond tevergeefs wachten op zijn thuiskomst, en op een gegeven moment begon dit de andere forenzen op te vallen. Zo werd Hachiko een nationaal symbool van trouw. Niet alleen het standbeeld is overgebleven; na zijn dood is Hachiko opgezet en tentoongesteld in het National Science Museum. En nu moeten die Amerikanen zich er ook weer mee bemoeien...

Terwijl wij de foto’s en kleffe Richard Gere screenshots aan het bekijken waren, belde Ichiro met de brandweer om te reserveren voor een rondleiding in het Earthquake Learning and Experience Center. Daarop namen we direct de metro.

Het experience center is voornamelijk bedoeld voor buitenlandse mensen die in Tokyo komen wonen: deze zijn verplicht hier een cursus te komen volgen. Er zijn verschillende simulatiekamers waarin ze je laten ervaren wat er kan gebeuren en wat je in zo’n situatie moet doen (en ook wat je vooral niet moet doen). Het normale programma duurt ruim 2 uur en speciaal voor ons heeft Ichiro verzocht om een ingekorte versie en dat was geen enkel probleem. Een gids wachtte ons op en nam ons mee naar de zaal waar een introductiefilm in 3D te zien was. Het was al een behoorlijk oude film maar daarom niet minder indrukwekkend: te zien was hoe een aantal verschillende mensen een aardbeving van schaal 7 (de sterkste die mogelijk is) ervoeren en wat daar zoal bij mis ging. We waren daardoor direct op de hoogte van de grootste gevaren die door een aardbeving veroorzaakt kunnen worden; niet zozeer de schokken zelf, als wel de brand die kan uitbreken door gasleidingen en natuurlijk vallende objecten en brekend glas.

Daarna was het de beurt aan ons: na een instructie over nooduitgangbelichting van onze gids mochten we zelf proberen de uitgang te vinden in een doolhof gevuld met rook. Met z’n drieën raceten we er tamelijk snel doorheen (een beetje claustrofobisch word je er wel van) terwijl onze gids op de monitor kon volgen hoe we het deden. Na afloop kregen we niet alleen een applaus maar ook de tip volgende keer meer door de knieën te gaan om de hoeveelheid ingeademde rook te beperken! :)

Op weg naar de aardbevingsimulatie kregen we nog uitleg over speciaal folie dat binnenshuis gebruikt kan worden om over glas in kasten e.d. te plakken. Mocht het glas dan breken als gevolg van de schokken, dan blijft het plakken aan het folie en is de kans veel kleiner dat iemand zich eraan verwondt.

Tenslotte kwam natuurlijk het echte werk. Er werd ons verteld dat ze 2 soorten bevingen konden simuleren (overigens beiden op maximale kracht van schaal 7): de zogenaamde ‘shakers’ en de ‘rollers’. De ruimte was ingericht als keuken met aanrecht, gaskraan, tafel, twee stoelen, en keukenkastjes gemaakt van stevige kussens. Eerst werd uitgebreid doorgesproken wat ons te doen stond en in welke volgorde. Belangrijk is dat je als eerste dekking zoekt: het beste op een plek waar geen voorwerpen op je kunnen vallen, in dit geval dus onder de tafel. We kregen als eerste een shaker voor onze kiezen en dat was behoorlijk pittig... schuilen onder een tafel lijkt eenvoudig maar het viel niet mee om de stuiterende tafelpoten in je greep te houden. Toen de schokken ophielden moesten we eerst de gaskraan afsluiten, en vervolgens de deur openzetten. Tot zover test nummer 1!

Vóór de tweede ronde begon moesten we vertellen hoe lang wij dachten dat de beving geduurd had. Pepijn meende dat het anderhalve minuut was, ikzelf dacht veel korter... 30 seconden misschien? Allebei fout! Het had niet meer dan 20 seconden geduurd. Wat weer eens bewijst dat je tijd heel anders ervaart tijdens dit soort gebeurtenissen...

Met gemengde gevoelens (je weet nu immers wat komen gaat en dat is geen geruststellende gedachte, ook al is het maar een simulatie) stapten we nogmaals in de simulatiekamer om een ‘roller’ te ervaren. Deze schijnen vooral in de Kansai regio (omgeving Kyoto en Osaka) vaker voor te komen dan ‘shakers’.
Inderdaad was dit wel even andere koek; naast de verticale bevingen wordt je ook over de horizontale richting door elkaar geschud en dat maakte het (in mijn beleving althans) stukken lastiger je goed vast te houden. Ik heb warempel mijn ellebogen licht geschaafd aan de vloerbedekking en ook ‘pijn z’n knieën waren not amused.
Het was wel erg interessant om op deze manier te kunnen ervaren wat het nu werkelijk inhoudt allemaal en ook hoe je er zelf op reageert. En zoals dat blijkbaar gaat met deze dingen: onze timing had niet beter kunnen zijn want in de dagen die volgden konden we het geleerde direct in praktijk brengen (op zeer milde wijze gelukkig, afkloppen maar). In de volgende post gaat ‘pijn daar nog uitgebreid op in.

Inmiddels was het tijd voor lunch. Maar eerst moesten we natuurlijk nog even snel met de brandweer op de foto!
Ichiro-san nam ons mee naar een prima udon restaurantje in Ginza waar we een uitgebreide en smakelijke maaltijd genuttigd hebben. Ondertussen was het nog niet gelukt om te reserveren voor het Ninja restaurant en zodoende besloten we, na een wandeling door Ginza, er maar gewoon naartoe te gaan en aldaar alsnog te reserveren. Het restaurant bleek echter nog niet zo makkelijk te vinden... en toen we het eenmaal gevonden hadden bleek de ingang potdicht. In ieder geval namen ze ditmaal wel de telefoon op, dus het reserveren was nu geen probleem meer.

Het restaurant zelf bleek geen groot succes. We werden door een ninja meegenomen door wat donkere gangetjes en stuitten vervolgens op een kloof zodat we niet verder konden. Maar als we 3x NINJA! riepen zou het allemaal goed komen, en daarop verscheen, oh wonder, inderdaad een ophaalbrug die naar beneden klapte. Ondanks de mooie aankleding van alle gangen, de ‘kooien’ waar de eettafels zich in bevonden en het fraai ogende personeel deed het toch wat teveel aan als een toeristische attractie die in zo min mogelijk tijd alle yen uit je zak wil kloppen. Dat gevoel versterkte toen we aangaven dat we door een late lunch geen vreselijke honger hadden en samen een aantal kleine gerechten wilden delen: onze ninja-serveerster bleef vriendelijk lachen maar het was overduidelijk dat ze er niet blij mee was.
De gerechtjes die we bestelden waren gelukkig wel erg lekker en ook bijzonder mooi. Het leukste was wel het Bonsai-toetje: een knapperig zoet boompje in een potje met aarde gemaakt van brownies en groene thee ijs. Tussendoor kwam er nog een ander ninjameisje ons vermaken met trucjes à la Hans Klok. Dat was wel niet erg ninja maar wel goed uitgevoerd... nog steeds begrijpen we niet hoe die klaver 3 sticker op ‘pijn z’n elleboog terecht heeft kunnen komen. Haha.


Nadat we met een gepeperde rekening fluks naar de kassa waren gestuurd, zijn we naar Shimokitazawa vertrokken. Daar was tot 9 uur ’s avonds een traditioneel dansfeest gaande, had Ichiro ontdekt. Er waren verschillende groepjes die vergezeld van muzikanten door de kleine straatjes trokken. De sfeer was buitengewoon feestelijk en wat het nog leuker maakte was dat zowel dansers als muzikanten er zelf buitengewoon veel plezier in hadden. Dat werkte aanstekelijk. Bekijk vooral even het filmpje hieronder voor een goede indruk!



Helaas was er geen tijd meer voor het nekocafé* waar Ichiro, als mede kattenmens, ons mee naartoe had willen nemen. Maar het hierbij laten, daar nam hij als rechtgeaarde Japanner geen genoegen mee. Naar onze protesten luisterde hij niet. Hij moest en zou in ieder geval aan ons laten zien waar het was zodat we zelf nog een keer langs konden gaan. Ook dat is niet gelukt want hij kon het niet vinden, iets waar ‘pijn niet echt rouwig om was want die ervaart het geloof ik een beetje als vreemdgaan!

Hebben we in ieder geval toch weer een hoop nieuwe dingen gezien, dankzij Ichiro.

*Een nekocafé is een soort huiskamer waar een aantal katten worden gehouden, die je daar mag komen aaien onder het genot van een drankje. Japanse oplossing voor mensen die graag katten willen maar niet mogen van hun huisbaas. Ze beweren zelfs dat het een ontspannende werking heeft, katten aaien. En dat is natuurlijk ook zo. :D