Rollin' and scratching!

Al ruim drie en halve week in Japan, hoog tijd om Tokyo onveilig te maken met Yassine - mijn NRC-collega - en zijn vrouw Bouchra. Ook zij kammen gedurende drie weken Tokyo zorgvuldig uit; tijd dus voor een meet & greet.
Een must-see in Tokyo is natuurlijk het Ghibli-museum (duh), het leek ons wel leuk om onze dag in het 'museum der musea' te beginnen. Makkelijker gezegd dan gedaan; doorgaans koop je van tevoren tickets bij de Lawson maar omdat het museum vrijwel altijd vier weken in het voren is uitverkocht kopen we meestal de tickets aan het begin van onze vakantie.....maar deze keer dus niet.
Vorig jaar wist Bobby op het allerlaatste moment nog zijn foreign-visitor-ticket te regelen bij het tourist-office van Mitaka. Dat viel dus nog een keer te proberen....vandaar dat Bobby voor ons het JTB-kantoor van Mitaka belde om 4 gaijin Ghibli tickets los te peuteren. Helaas kreeg hij te horen dat er geen lastminute-tickets meer via het kantoor werden verkocht en werd hij weer terug verwezen naar af ...de Lawson.
Maar goed, wij kennen Bobby inmiddels wel wat langer en na wat gespeur op de website van het museum duikelden we een ander telefoonnummer op.
Na wat keren doorverbonden te worden naar compleet verschillende kantoren kreeg Bobby Yuko aan de lijn. De heer Kroonenberg (lees: Barnardo) was nog één dag in Tokyo en wilde dolgraag met 3 vrienden het befaamde Ghibli museum bezoeken; het museum wat zijn goede vriend hem had aangeraden. Nadat Bobby Yuko zijn nummer had gegeven, en zij hem drie keer terugbelde was het geregeld, op vertoon van mijn paspoort konden wij de volgende dag vier tickets bemachtigen voor het pretmuseum.
Toen de telefoon daaropvolgend voor de vierde keer overging nam Bobby triomfantelijk de telefoon op: 'Hi Yuko!'.....aan de andere kant van de lijn klonk de verbaasde stem van Nancy: 'Yuko?'.... . eh, tja......leg dat hele verhaal maar eens uit in één mooie volzin. :)

Toen onze Tokyofreeguide-dag erop zat, zijn we op het station van Mitaka er nog even uitgesprongen om een foto te maken van ons meetingpoint voor de volgende dag, die mailden we vervolgens naar Yassine.
Het is namelijk wel weer even wennen: een afspraak maken met iemand in een 'vreemde' stad zonder dat je je gsm kan gebruiken....hoe deden ze dat vroeger ook alweer?Stipt om 12:00h. ontmoetten we elkaar de volgende ochtend onder het gefotografeerde Starbucks-bord in de stationshal. Met het gele Ghibli-busje werden we vervolgens in no-time naar het museum gereden.
Het Ghibli-museum viel bij Yassine en Bouchra goed in de smaak, en ook wij waren weer twee blije wuppie's: twee complete zalen gewijd aan Ponyo en de short Koro's Big Day Out (コロの大さんぽ) werd vertoond in het Saturn theatertje.

Omdat Shimokitazawa ons de dag ervoor prima was bevallen besloten we de wijk - ontdaan van alle festivaldrukte - nog eens een bezoekje te brengen. Na een goede lunch en veel gestap en gedraal via sneaker- en action figures-stores zijn we vervolgens naar Harajuku vertokken.In het gebouw van de Hennes & Mauritz was namelijk alleen die dag nog de Tokyo Figure Show op de achtste etage te bezichtigen. Deze kleine tentoonstelling was opgezet door Danny Choo: een bekende blogger met een voorliefde voor animé-figures, en degene die de straten van Tokyo onveilig maakt in zijn Stormtrooper-outfit: (http://www.youtube.com/watch?v=t7X9MQi7uOU)
Toen we eenmaal bij het H&M gebouw waren aangekomen en de lift naar de achtste verdieping wilden pakken kwamen we erachter dat het bij de derde etage toch wel zo'n beetje ophield met de verdiepingen. Na een grondige inspectie van het gebouw kwamen we er achter dat er tussen het H&M gebouw aan de buitenkant een liftschacht geklemd zat, alleen was er geen liftknopje te bekennen. Nadat we er voor de tweede keer voorbij liepen ontdekte ik een klein knopje helemaal onderaan een display, toen ik het indrukte gingen meteen de deuren open en stond onze lift klaar. Toen boven de deuren weer open gingen zagen we al snel dat we te laat waren: de tentoonstelling was net afgelopen en de medewerkers waren alle tentoonstellingstukken aan het inpakken. Het leek een beetje alsof we het personeel hadden betrapt bij een grote actionfigures-roof. Ze keken ons geschrokken aan, alsof we hun verborgen roversnest in de boomtoppen ontdekt hadden. In ieder geval stonden we al weer snel onverrichter zake beneden op straat.Tijd om eens wat te gaan eten; aangezien Yassine en Bouchra graag eens okonomiyaki wilden eten besloten we naar het restaurantje te gaan waar we al eerder met Francis hadden gegeten: succes gegarandeerd!
We namen plaats in een vierzitter waar in het tafelblad een teppan was gemonteerd: een kookplaat waarop de kok de okonomiyaki zou bereiden. Net nadat we het eten hadden besteld voelden we een flinke trilling in onze rugleuning alsof onze zuiderburen zich op een lompe manier in de vierzitter ploften, de trilling hield alleen te lang aan: Ruth en ik wisten meteen hoe laat het was: "aardbeving!" riepen we in koor.
Het was niet zo'n hele zware beving (Japanse schaal drie) maar reken maar dat het spannend is, vooral omdat je je op het moment zelf héél erg klein en nietig voelt: àlles in je omgeving is aan het schudden en er is niks wat je er aan kan doen, bovendien was het de eerste beving die Yassine en Bouchra in Japan meemaakten.
Het eerste wat wij in geval van een aardbeving doen is het personeel in de gaten houden: zij hebben ten slotte veel meer ervaring met deze fratsen van moeder natuur, en mocht het nou echt foute boel zijn dan weten zij het beste waar we ons zouden moeten verschuilen.
Ik weet wel dat ik op dat moment de kennis die ik in het earthquake-centre had opgedaan acuut overboord gooide, 'no way' dat ik onder de tafel zou gaan schuilen die gloeiend heet was vanwege de kookplaat en die ook nog eens van energie werd voorzien door een gasaansluiting onder het tafelblad....heheheh.
Na zo'n twintig (héle lange) seconden hield het schudden op en ging het personeel door waar het voor de beving mee bezig was. Toen we uitgegeten waren hebben we met onze zeebenen nog door Shinjuku gestruind om vervolgens wat te gaan drinken in een Lavazza-cafeetje. Dat was èrg gezellig, toen het personeel ons voorzichtig het barretje had uitgeknikkerd omdat ze gingen sluiten zijn we alle vier weer op huis aangegaan.

Maandag 10 augustus, de laatste dag van de vakantie alweer.....en help!.....we moeten nog zoveel doen. Uitgerekend een dag dus om met Bobby op stap te gaan.
Als eerste brachten we een bliksembezoekje aan Keiko: we wilden haar nog even gedag zeggen en nog even de omiyage (meloen-baumkuchen uit Hokkaido) en een gesigneerd exemplaar van Ruth d'r bentoboekje overhandigen. Als reactie daarop kregen we een voorraadje zelfgemaakte gembermiso en de belofte dat Keiko ons volgend jaar naar allerlei plaatsen zou meeslepen die we volgens haar nog zéker moesten zien (oa een safaripark aan de voet van Mount Fuji).....jéééh! volgend jaar moeten we wéér naar Jápán! ^ o ^

Volgende missie: Ginza - de Sony-building - eigenlijk ook elk jaar verplichte kost. Ook deze keer hebben we ons vergaapt aan alle nieuwe snufjes, maar het hoogtepunt was ongetwijfeld de 3d aquarium voorstelling. Na deze vissensafari hebben we even een lunchbreak gehouden bij een Japanse Italiaan om vervolgens af te reizen naar Nakano: het verzamelaarsparadijs. Het is dan ook een wonder dat deze drie beroepsverzamelaars elkaar niet zijn kwijtgeraakt in dit luilekkerdoolhof. Al na een uurtje of drie hadden we onze checklists zo'n beetje compleet en zijn we weer richting Tama gereden.
Tussendoor ben ik nog wel even een warenhuis in Musashi sakai ingesneld om het spel Katamari Tribute aan te schaffen, buiten het feit dat spellen in Japan goedkoper zijn duurt het minimaal nog twee maanden voordat het spel in Nederland uitkomt. En aangezien ik al vier weken tegen allerlei Katamari reclames in de metro, Nakano, Yodabashi Camera en natuurlijk in heel Akiba aan zit te koekeloeren kan ik ècht niet nog langer wachten.....nee, echt niet!
's Avonds hebben we Bobby en Nancy nog op een etentje bij een sushi-restaurant getrakteerd en eenmaal thuis begon de grote inpakmarathon. Het begint bijna een vast jaarlijks terugkerend fenomeen te worden, misschien kunnen de Japanners er een feestdag van maken. ;)
Onder Bobby's toezicht ging het inpakken deze keer erg vlot en waren onze koffers reeds om 01:00 h. gepakt. We hebben er een gewoonte van gemaakt om de laatste vakantienacht door te halen zodat we in het vliegtuig lekker kunnen slapen. Aangezien ik nog steeds geen Lowlandsticket had (en Ruth wel) heb ik de rest van de nacht gebruikt om een creatieve inzending voor een prijsvraag te voltooien*, Ruth en Bobby maakten van de gelegenheid gebruik om een paar uurtjes slaap mee te pikken.

Toen ik om 5 uur mijn inzending aan het afronden was en alle andere huisgenoten net opgestaan waren begon de grond te schudden, en niet zo'n beetje ook. Een 'roller' deze keer en wel één van een schaal van zes en half, het epicentrum lag 150 km van Tokyo. Deze keer was het vooral spannend omdat de beving weer in kracht toenam nadat hij eerder was afgezwakt. Gelukkig hield het schudden daarna op.
Nadat we op het nieuws hadden gezien hoe Tokyo ervoor stond na al het ge-shake en ge-roll (in 'no time' is er namelijk een nieuwsuitzending met alle aarbevinggegevens) en Bobby zijn schaakstukken weer had teruggeschoven op hun oorspronkelijke plek (en deze had afgelezen als een seismograaf) namen we afscheid van Nancy en reden we met Bobby naar het station van Mitaka.
Toen we eenmaal afscheid hadden genomen van Bobby en in de lift wilden stappen kwam Bobby nog een keer langsgescheurd in zijn piepkleine autootje om te checken of we wel echt in de lift stapten en niet weer een half uur later bij hem op de stoep zouden staan....hahah.....had gekund.

De treinreis van zeven kwartier naar Narita ging vrij vlot voorbij aangezien we beiden als een blok in slaap vielen. Het inchecken ging ook rap ondanks dat we samen voor 50 kilo aan koffers met ons meesleepten. En ook de 11 uur durende oversteek ging ons goed af aangezien we een leuk filmprogramma aan boord hadden, prima voedsel kregen geserveerd, elkaar genoeg sterke verhalen te vertellen hadden.....en we wel wat slaap konden gebruiken.
Oranda, here we come!!
* en de tickets zijn binnen!