Afgelopen jaar had voor ons veel hoogtepunten maar ook één groot dieptepunt: het plotseling overlijden van Cola, ons bonsai-katje. Omdat we zó ongelofelijk veel plezier met haar hebben gehad maar ook omdat we nog elke dag aan haar denken wilden we een speciale ode aan haar brengen…en wel bij de Gōtoku-ji tempel in Setagaya-ku: de kattentempel.
Het verhaal gaat dat rond 1600 een Japanse krijgsheer (Ii Naotaka) ’s nachts onder een boom wilde schuilen vanwege een vreselijke onweersbui. Toen hij daar zat zag hij in de verte een witte kat die hem met zijn voorpoot wenkte. Nieuwsgierig benaderde hij de kat en ontdekte zo de Gōtoku-ji tempel. Nog geen seconde later sloeg de bliksem in de boom waaronder hij daarvoor nog geschuild had. De krijgsheer realiseerde zich dat hij zonder de kat niet meer geleefd zou hebben.
Als dank maakte Ii Naotaka de tempel groot, rijk en succesvol en vanaf dat moment werden katten beschouwd als ‘brengers van geluk’. Hier is de welbekende Maneki Neko uit ontstaan (http://en.wikipedia.org/wiki/Maneki-neko).
Vandaag de dag plaatsen bezoekers kattenbeeldjes en plankjes met gebedjes en wensen (ema) bij de tempel. Het leek ons een mooi idee om tussen die honderden witte wenkende katjes één gitzwart eigenwijs katje te plaatsen, namelijk onze Cola.
Al vrij vroeg in de ochtend pakten we de trein naar Setagaya-ku. Het was weer prachtig weer: zonnig met een staalblauwe hemel. Het tempelcomplex was behoorlijk groot, maar het tempeltje met de kattenbeeldjes hadden we al snel gevonden, de honderden witte Maneki Nekos kon je ook moeilijk missen. In het tempelwinkeltje kochten we twee kattenbeeldjes en één houten ema. Met een Posca-marker kleurde ik één van de katjes Colazwart en schreef Ruth een mooi stukje op het houten tabletje.
Ondertussen liep Jip alle paadjes van het tempelcomplex af. Rond een uur of 12 had Jip zijn energie-vooraadje wel leeg getapt en was hij klaar voor zijn middagslaapje in de wandelwagen. Wij hebben toen van dat Zen-momentje gebruik gemaakt om Cola tussen haar witte kattenvriendjes te plaatsen.
Missie geslaagd…..dag gnapje
Vervolgens zijn we naar het nabij gelegen Shimokitazawa afgereisd om wat te lunchen, wandelen en shoppen. Via Omohara no mori - voor een relaxte Harajuku zonsondergang en Ruth haar matcha latte shot - zijn we weer op huis aan gegaan.
Op oudejaarsdag hadden we het plan om naar het Edo-Tokyo Open Air Architectural Museum te gaan. Momenteel is er de tentoonstelling ’The Architecture of Studio Gibli’ te zien. Een groot aantal bouwwerken uit de animatiefilms zijn op schaal nagebouwd, onder andere het kolossale badhuis uit Spirited Away. Helaas bleek bij aankomst dat het museum rond oud en nieuw gesloten was.
Jammer... maar geen ramp. Van alle activiteiten die we van te voren voor deze vakantie
gepland hebben hebben we zo’n beetje alles kunnen zien en doen. Niet dat we nou ruim in de tijd zitten maar daar lijden we elke keer onder als we hier zijn. ;)
Aangezien het Open Air-museum midden in het Koganei Park lag besloten we maar een lekkere wandeling te maken en in plaats van cultuur, frisse lucht te snuiven.
Vervolgens hebben we weer de trein gepakt naar Kichijoji voor wat laatste inkopen (het was tenslotte onze laatste dag in Tokyo) en om te kijken of we in een foodplaza een leuke oudejaarsmaaltijd bij elkaar konden sprokkelen. Dat viel nog niet mee aangezien er bij alle kraampjes ellenlange rijen met mensen stonden te wachten en bovendien vrijwel alles al uitverkocht was.
In Japan is Kerstmis meer een feest voor stelletjes (men gaat massaal uit eten, winkelen of naar pretparken), terwijl Oud & Nieuw voornamelijk thuis met familie gevierd wordt….vandaar ook de rijen bij de delicatessenwinkels.
Een typisch oud & nieuw fenomeen zijn de Fukubukuro - oftewel lucky bags - die op oudejaarsdag in de winkels verschijnen.
Deze dichtgesealde tassen kan je meestal voor een paar duizend yen kopen en bevatten een aantal willekeurig geselecteerde producten. De inhoud van de tas is zeker twee keer zoveel waard als wat je ervoor betaald hebt, maar ja…je weet natuurlijk niet wat er in zit. Voor de Apple-store schijnen al dagen van tevoren mensen in de rij te staan om een Fukubukuro te bemachtigen.
Wij hebben de lucky bags maar braaf laten staan aangezien de kans dat we ‘extra kofferruimte’ in zo’n Fukubukuro aan zouden treffen natuurlijk nihil is. ;)
Uiteindelijk hebben we in Higashi-Nakano een lekker oudejaarsmaal bij elkaar gesprokkeld en zijn we teruggekeerd naar ons stulpje in Shin-Egota.
De jaarwisseling zelf was wat vreemd: geen vuurwerk natuurlijk (dat zie je op de zomerfestivals) maar wel een flinke storm, ons huisje kraakte en piepte. Om vijf voor twaalf kregen we toch nog wat vuurwerk in de vorm van een aardbeving, dat was wel even schrikken. Het hele appartement leek mee te wiegen op de windstoten, gelukkig bleef het bij deze ene ‘roller’.
De volgende ochtend moesten we weer vroeg op. De koffers moesten worden ingepakt en het appartement moest weer terug worden gebracht in de oorspronkelijke staat; een sakura-house medewerker kwam namelijk over de vloer om te controleren of we borg-terug-krijg-waardig waren.
Van Bobby kreeg ik twee jaar geleden mijn koffer-inpakdiploma…en terecht want binnen twee uur zat onze complete inboedel in onze container-koffers geritst. :)
Toen we van de controleur onze borg hadden teruggekregen zijn we naar Shinjuku vertrokken, daar stapten we op de N’EX naar Narita. Omdat we vrij vroeg op het vliegveld moesten zijn de volgende dag leek het ons namelijk een goed idee om in Narita te overnachten….Ruth had in Nederland al een kamer geboekt in het Narita Gateway Hotel.
Nadat we wat hadden gegeten en Jipje in bed hadden geworpen, besloten we in de lobby van het hotel te gaan hangen, en ondertussen wat te surfen, foto’s uploaden, bloggen, etc. Toen we ons hadden geïnstalleerd viel het ons op dat er ongelofelijk veel Chinese gasten in het hotel waren. En de Chinese toeristen in Japan zijn wat de Britse toeristen voor Lloret de Mar zijn, I kid you not.
Als je je ogen sloot had je het idee dat je in een voetbalstadion zat (inclusief vuvuzela’s). En als je je ogen weer open deed verbaasde je je weer over het feit dat er twee mensen naast elkaar op de bank tegenover je zaten, ieder hun eigen film kijkend met het volume op tien. We besloten stilletjes af te druipen naar onze jumbo-kamer. Alvast slaap tanken voor de lange vlucht.
De volgende dag stapten we op het vliegtuig en hadden we een prima reis richting Amsterdam.
Hallo winter, daar zijn we weer.
1 opmerking:
Blijven geweldige verhalen om te lezen alsof je er zelf bij bent, zo leuk dat het zelfs ontroerend werkt, ach ja tere zieltjes hè....
Beter dan eelt denk ik dan maar!!!
Klinkt er ziet er uit als een vakantie die eigenlijk niet beter kon!!! Jip was ook een ideaal mannetje hè, je ziet hem genieten!!! Fantastisch!
Een reactie posten